Mijn zoon, mijn monster roman

“Irma Laureys was een schone madam. Met haar vergeleken komt Irene Lauwers precies uit een concentratiekamp. Een pannenlat met overal flapperend overschot-vel en boven op al die magerte een waterhoofd. Doe er iets aan, Irma!” Irma Laureys doet er iets aan. Ze verklaart de oorlog aan haar enige zoon die haar naar het leven staat om haar geld. Ondergedoken, met een nieuwe identiteit die ze verafschuwt, kan ze niet anders dan afrekenen met hem. Het is zij of hij. Oorlog op het scherp van de snee, want ze weet: “De combinatie krapuul en geld is levensgevaarlijk.” Irma staat er op haar oude dag alleen voor. Op veel hulp kan ze niet rekenen. Maar ze vecht, met een verbetenheid die je van een tachtigjarige niet verwacht. “Ze kwamen mij uitroken! Ik knoopte mijn peignoir dicht, haalde de Beretta van onder mijn hoofdkussen, en kreupelde naar beneden.” Ingrid Verhelst tovert met beelden en woorden, oude woorden, nieuwe woorden, vreselijke woorden en hilarische woorden. Mijn zoon, mijn monster is niet minder dan een geslaagd huwelijk tussen kunst en literatuur. Literatuur zoals literatuur moet zijn: sprankelend, oogstrelend, een tinteling voor de hersenen. Grappig ook. Oké, de titel klinkt niet zoals de Zeven Zussen, en de cover is geen Santa Montefiore maar een kunstschilderij van Herman Van Nazareth. Maar in dit boek, klein maar fijn, zit meer kunst dan alle tot literatuur verheven onzin van de laatste jaren.

Ik las het in één ruk uit. Prachtig met die schilderijen erbij. We delen dezelfde naam en dat schept een band, zou Irma zeggen, maar er is meer. Het boek grijpt je naar de keel en is geschreven in een taal waarvan je het tegelijkertijd koud en warm krijgt. Een aanrader!