Frankie Goes to Hollywood

Frankie Goes to Hollywood

Frankie Goes To Hollywood is het geesteskind van Holly <br>Johnson, die zijn carrière eind '77 begint als bassist bij Big In Japan, een semi-legendarische groep <br>uit Liverpool. Na zijn vertrek, medio '78, tracht Johnson een solobestaan als zanger op te bouwen, <br>hetgeen anderhalf jaar later resulteert in de mislukte single Yankee Rose. Samen met gitarist Steve <br>Lovell en ex Nightmare In Wax-leden Ambrose Reynolds (bas) en Phil Hurst (drums) formeert hij <br>medio '80 de groep Hollycaust, een naam die enkele weken later gewijzigd wordt in Frankie Goes <br>To Hollywood, afgekeken van een affiche in de oefenruimte met het filmdebuut van Frank Sinatra <br>als onderwerp. Drie jaar lang leidt de groep een kwijnend bestaan, totdat Johnson in de zomer van <br>'83 in contact komt met Paul Rutherford, die eerder actief is in de Liverpoolse bands The Spitfire <br>Boys en The Opium Eaters. Met verse krachten Nash, O'Toole en Gill zet het tweetal een nieuw <br>groepsimago op, dat steunt op elementen uit de homo-erotische en sado-masochistische sfeer als <br>zweepjes, strakke leren kledij en motoren op het podium. Bijgestaan door het damesduo The <br>Leatherpettes laat de groep niet na indruk te maken op de Liverpoolse scene. Maar pas als men <br>met een tv-optreden in het Britse Popprogramma The Tube ook NME-journalist Paul Morley weet <br>te imponeren, komt Fgth in een ware stroomversnelling terecht. Morley contracteert hen voor zijn <br>gloednieuwe Zang Tuum Tumb-label, waarop in november '83 de debuutsingle van de groep <br>verschijnt: Relax. Direct valt het belang op van mede-Zang-oprichter en huisproducer Trevor Horn, <br>die zich op een overweldigende wijze met het vijftal bemoeit. Het door synthesizers <br>gedomineerde geluid en de onweerstaanbare discobeat worden in belangrijke mate bepaald door <br>zijn inbreng. Het nummer wordt vanwege zijn suggestieve seksuele ondertoon en de eveneens <br>aanstootgevend bevonden videoclip door de Bbc in de ban gedaan, maar dank zij die boycot <br>neemt de publiciteit rond het subversieve kwintet toe en stoot de single, begeleid door een <br>gekuiste versie van de videoclip, begin '84 door naar de bovenste plaats van de hitparade. Het is <br>het begin van een ware triomftocht, waarbij plaatproducten uitgekiend worden gehyped door <br>opvallende advertentiecampagnes, T-shirts met slogans als 'Frankie Say War', badges, tassen en <br>wat dies meer zij. In de ogen van Morley moet Frankie groots en brutaal aan de man gebracht <br>worden. In juni '84 verschijnt de tweede single, Two Tribes, een anti-oorlogsnummer dat, <br>gesteund door een even gewelddadige als ironische videoclip, op de eerste plaats van de Britse <br>hitlijsten binnenkomt. Op 3 juli bezetten Two Tribes en Relax de hoogste twee plaatsen, terwijl <br>ook elders in de wereld het succes van Fgth gestalte krijgt. Als in november '84 Welcome To The <br>Pleasure Dome verschijnt zijn er in de voorverkoop al één miljoen stuks van verkocht en neemt hij <br>direct de toppositie in de Britse albumcharts in. Hoewel ook het titelnummer later doorstoot tot de <br>bovenste hit-regionen, valt de plaat, een luxueus verpakte dubbelelpee, in al zijn overdonderende <br>effecten niet mee. Er staan nogal wat overbodige covers op en met de aanwezigheid van de beide <br>voorgaande hitsingles is de score aan nieuwe Frankie-songs uiteindelijk vrij mager, waarbij The <br>Power Of Love, een ballade, met kop en schouders boven de rest uitsteekt en als derde FGTH- <br>single de hitparades binnenschiet. Inmiddels is het vijftal werkelijk naar Hollywood vertrokken en <br>er worden enige optredens in de Verenigde Staten gedaan. Daarna poogt de groep in Europa de <br>mening van de cynici die in Fgth een volledig door Morley en Horn gemanipuleerd clubje non- <br>muzikanten zien te logenstraffen. Toch maakt het optreden, april '85, in de Rotterdamse Ahoy' <br>geen diepe indruk, ondanks dat kosten noch moeite gespaard zijn om door middel van belichting, <br>decors en videobeelden spectaculair over te komen. In de winter van '85 is Frankie terug in <br>Nederland om in de Wisseloordstudio in Hilversum onder leiding van Horns assistent Stephen <br>Lipson Liverpool op te nemen. Wanneer niet alles naar wens verloopt, wordt Horn aan het eind <br>van de opnamen, die in totaal een jaar in beslag nemen, alsnog ingeschakeld. Het kwaad is <br>evenwel al geschied. Liverpool is meer van hetzelfde van Welcome To The Pleasure Dome, maar <br>van veel mindere kwaliteit. Het bevat flinterdunne composities die door het effectbejag <br>opgeblazen worden tot pompeuze ballonnen. Het grote publiek laat zich niet in de maling nemen <br>en de verkoopcijfers van Liverpool staan in geen verhouding met die van Welcome To The <br>Pleasure Dome. De single Rage Hard doet het iets beter, maar bereikt niet, zoals zijn voorgangers, <br>de eerste plaats in de Engelse charts. Na een tournee, waarbij opnieuw de Rotterdamse Ahoy' <br>wordt aangedaan, komt in maart '87 eindelijk de bevestiging van het gerucht dat de groep al meer <br>dan een jaar omgeeft: Frankie gaat uit elkaar. Platenmaatschappg Ztt, nooit vies van <br>stemmingmakerij, houdt het op een voorlopige scheiding. Holly Johnson, inmiddels in de weer met <br>solo-opnamen, debuteert als solo-artiest op de International Aids Day in Londen begin april <br>'87. <br> <br>Bron: OOR Popencyclopedie

Alle artikelen van Frankie Goes to Hollywood

102 resultaten