Alle artikelen van Motorhead

Legendarische Britse heavy metalband, die in juni '75 wordt opgericht door Ian 'Lemmy ' Kilmister en vernoemd naar een door hem geschreven nummer van de groep waaruit hij dan juist ontslagen is: Hawkwind.

Lemmy wil met Larry Wallis (gitaar, ex-Pink Fairies) en Lucas Fox (drums) een MC5-achtige groep formeren. Wallis en Fox worden na korte tijd ontslagen en in februari '76 is de definitieve line-up een trio met gitarist 'Fast' Eddie Clarke (ex-Continuous Performance) en drummer Phil 'Philthy Animal' Taylor.

Uiterst consequent speelt Motörhead vanaf de oprichting zeer simpele en keiharde heavy metal, die in eerste instantie al aardig meerijdt op de gelijkgestemde punkgolf van '77 en later definitief doorbreekt tijdens de zogenaamde New Wave Of British Heavy Metal.

Het in '75 voor United Artists opgenomen On Parole - in de bezetting Lemmy, Wallis, Taylor - wordt pas eind '79 uitgebracht, wanneer de voortijdig afgehaakte platenmaatschappij na de succesvolle Motorhead, Overkill en Bomber alsnog geld ruikt. Motörhead heeft dan in Engeland en in iets mindere mate op het continent een fanatieke aanhang, die de vele concerten van de groep tot spectaculaire gebeurtenissen maakt.

Het succes wordt zomer '81 nog danig verstevigd met No Sleep 'Til Hammersmith; een live-plaat die op één binnenkomt in de Britse albumlijsten en lange tijd aanspraak maakt op de titel Hardste Elpee Aller Tijden.

Na het teleurstellende Iron Fist en een hoog oplopende ruzie met Lemmy stapt Clarke mei '82 uit de band. Hij duikt in '83 op met zijn eigen formatie Fastway, zo genoemd omdat aanvankelijk ex UFO-bassist Pete Way mee zal doen. Hun albums bevatten sterk op Led Zeppelin-leest geschoeid materiaal, dat met name in de Verenigde Staten aanslaat.

Bezettingsproblemen kenmerken de band, en als het Amerikaanse succes met de elpee blijkt af te nemen, blijft uiteindelijk alleen Fast Eddie achter. Noch de door keyboards opgefunkte Waiting For The Roar of de soundtrack voor de film Trick Or Treat Trick Or Treat, noch de met zanger Lea Hart opgenomen On Target en Bad Bad Girls kunnen daar verandering in brengen.

Clarke wordt vervangen door Brian Robertson (ex-Thin Lizzy, ex-Wild Horses), wiens frisse moed resulteert in het overtuigende, met een meer bluesy touch opgesierde Another Perfect Day. Na verloop van tijd blijkt Lemmy zich toch niet echt met de nieuwe koers te kunnen verenigen en zet hij Robertson uit de band, waarop ook Taylor opstapt.

Lemmy trekt voormalig Saxon-drummer Pete Gill aan, maar kan tussen de gitaristen Phil Campbell en Wurzel geen keuze maken. De eerste heeft de techniek van Robertson, de tweede de agressie van 'Fast' Eddie. Uiteindelijk neemt hij ze gewoon allebei. Ze zijn voor het eerst te horen in vier nieuwe nummers van het tijdelijk in een imitatie-lederen hoes gestoken dubbelalbum No Remorse, een compilatie van bijna tien jaar Motörhead.

Lange tijd blijft het daarbij, omdat de vergeefse maar langdurige pogingen van platenmaatschappij Bronze om een dreigend faillissement te ontlopen tot resultaat hebben dat Orgasmatron pas twee jaar na opname kan worden uitgebracht. De plaat is geproduceerd door allrounder Bill Laswell, die zich echter maar bij vlagen als zodanig weet te bewijzen. Het songmateriaal behoort evenwel tot het sterkste dat Motörhead in haar bestaan op de band weet te zetten.

De samenwerking met drummer Gill verloopt een stuk minder voorspoedig en halverwege de promotietournee wordt Taylor - in de tussenliggende jaren samen met Robertson actief bij achtereenvolgens Operator/GMT en de Schotse zanger Frankie Miller - gevraagd om zijn oude plaatsje achter de Motörhead-kit weer in te nemen. De nieuwe injectie waarvan op Orgasmatron sprake is krijgt evenwel geen vervolg op Rock 'N' Roll, die bovendien matig klinkt. Reden voor de groep om via twee live-elpees haar uitgangspunten nog even aan te scherpen: No Sleep At All en The Birthday Party, de laatste een registratie van Motörheads 10-jarig jubileumconcert op 26 juni '85 in de Londense Hammersmith Odeon.

De grote stap voorwaarts komt echter met het eindelijk via een grote maatschappij uitgebrachte 1916, waarop de nodige cello's uit de kast worden gerukt en de groep zowaar een ballad aandurft. Dit geteld bij uitstekend songmateriaal en prima productie maakt 1916 tot een van de beste Motörheadplaten ooit. Het met de voormalige King Diamond-drummer Mickey Dee opgenomen March Or Die valt daarbij weer enigszins in het niet.

Het gerucht gaat dat de inmiddels naar Los Angeles verkaste band vanwege teleurstellende verkoopresultaten door haar platenmaatschappij zal worden gedumpt. Met vocale hulp van Lemmy brengt 'Fast' Eddie Clarke in '93 via het Duitse Musical Tragedies-label zijn eerste solo-album It Ain'T Over Till It'S Over uit.

De semi-bootleg What's Words Worth is een van de betere zonder medeweten van de groep uitgebrachte live-albums die in de loop der jaren opduiken.

Bron: OOR Popencyclopedie