Alle artikelen van The Scene

Laatbloeiende Amsterdamse rockband met poë tische
teksten. The Scene is de band van zanger/ gitarist/componist/producer Thé Lau. Thé groeit op in
het Noordhollandse Bergen. Daar start hij in het begin van de jaren zeventig zijn muzikale carriè re
in groepen als Tortilla en Turquoise. Samen met Jan de Hont (ex-ZZ en de Maskers) maakt hij deel
uit van de Amsterdamse country rockgroep Music Garden en de Neerlands Hoop Express. Lau
raakt ge•nspireerd door het elan van de punkbeweging waarin liedjes van drie minuten
vooropstaan en solo's goeddeels achterwege blijven. In '79 formeert hij The Scene, een
doorgangshuis voor musici. Tijdelijk vinden onder meer drummers Dennis Whitbread en Kors
Eijkelboom, bassist André Versluijs en toetsenist Jos van Woudenberg onderdak. Lau maakt van de
nood een deugd en kiest ervoor te werken met jonge, ambitieuze muzikanten. Zo spelen onder
meer Floris Nielen (later in Gaga), Silvano Matadin (later in Gaga en de Urban Dance Squad) en
Dennis Duchart (Tapes, Mathilde Santing) in The Scene. De vele personeelswisselingen doen geen
afbreuk aan het karakteristieke geluid van de groep. Centraal staan steeds Lau's rauwe, hese
stemgeluid en zijn hypnotiserende composities met zowel Nederlands- als Engelstalige teksten. In
'80 verschijnt The Scene, dat goede recensies maar geen verkoopresultaten oplevert. De plaat
wordt gevolgd door de eigen beheer-singles It's The Beat en Allied Cigarettes/Stappen. Omdat de
groepsleden liever worden uitbetaald dan sparen voor een plaatopname duurt het tot '85 voordat
This Is Real verschijnt, gemaakt met Eykelboom op drums, Dimitri Veldkamp op bas en Kim Snelten
op mond harmonica. Een reeks simpele, directe eigen beheer singles volgt: S.E.X. ('86), Ritme,
Wereld ('87), een cover van Madonna's Borderline, Rij Rij Rij ('88), Rauw Hees Teder ('89). De
singles worden geen hits, maar zorgen wel voor regelmatige aandacht in de media. Vanaf '87 is de
kern Emilie Blom van Assendelft (ex-Dorpsstraat/De Munck) op bas en Wim Zeeman (ex-Wizzguy)
op drums. In deze samenstelling maakt de groep Rij Rij Rij, geproduceerd door Rick de Leeuw van
Tröckener Kecks. Gedurende de jaren tachtig maakt Thé Lau zelf naam als producer. In '89 wordt
The Scene uitgebreid met toetsenist Otto Cooymans (ex-Hollander, Time Bandits, Vitesse) en
gitarist Eus van Someren. Zeeman wordt vervangen door Jeroen Booy (ex-Roberto Jacketti
& The Scooters). In '90 tekent de groep een platencontract bij Phonogram. Dit
resulteert in de singles Blauw en Rigoreus en het volledig Nederlandstalige Blauw. In dat zelfde jaar
breekt de groep door in Belgi', hetgeen een jaar later zijn bekroning vindt in de uitnodiging te
spelen op het grote, internationale Torhout/Werchter Festival. En de band blijft er overeind en
wordt wereldberoemd in België. Mede door het succes en de talloze optredens schiet The Scene
als live-act vooruit. Eerder nogal statisch op het podium, ontpopt Lau zich allengs tot een energieke
podiumpersoonlijkheid. Langzaam, maar zeker begint ook het Nederlandse publiek de kwaliteiten
van de band in te zien. De single Blauw wordt alsnog een Top 20-hit. Juli '91 wordt The Scene mede
op kosten van de Stichting Popmuziek Ne derland afgevaardigd naar het New Music Seminar in
New York. Het optreden loopt uit op een ramp als de stroom uitvalt. Het in België en Nederland
goed verkopende Blauw wordt onderscheiden met een Edison. Open, bijna live opgenomen met
opnieuw De Leeuw als producer, wordt ingehaald als een gepassioneerde soulplaat met
dwingende rock en een persoonlijke rock & roll-taal. Ook voor het goed lopende Open
ontvangt The Scene een Edison. De Open-tour is een succes en de band is het hoogtepunt op
Parkpop in Den Haag. The Scene voorziet inmiddels vijftien mensen van hun levensonderhoud.
Om de zaken goed te regelen wordt Torhout/Werchter-organisator Herman Schueremans als
manager ingeschakeld. Januari '93 krijgt The Scene op het Groningse Noorderslag-festival de
Popprijs '92 uitgereikt. De jury prijst de 'po'tische Nederlandstalige teksten die zijn ingebed in
karakteristieke, sobere arrangementen'. In de zomer van '93 scoren The Scene en De Dijk een hit
met de gezamenlijke single Iedereen Is Van De Wereld/Nieuwe Laarzen. De opbrengst van deze
co-productie gaat naar Artsen Zonder Grenzen. Het vrijwel live opgenomen en door Thé Lau zelf
geproduceerde Avenue De La Scene is een lichte tegenvaller. Als live-act blijft The Scene, in '94
wederom te zien op Parkpop, echter een attractie. In de herfst van dat jaar jagen de
Amsterdammers hun fans fiks op kosten met concerten en het uitbrengen van het
representatieve live-album The Scene, een door regisseur Rogier van der Ploeg gemaakte video en
een fotoboek van Paul Tolenaar. De groep besteedt '95 onder meer aan een invaloptreden op het
opwarmfestival van Torhout/Werchter en aan het opnemen van Arena, dat in april '96 als eerste
Nederlandstalige album op Island Records verschijnt. Op Arena levert de romanticus Lau strijd
tegen de onverschilligheid van het bestaan. Het nummer Junkie Met Talent is niet zonder reden
opgedragen aan Kurt Cobain. Het album waarop latin percussie en een Spaanse gitaar opduiken,
klinkt opener dan voorgaand plaatwerk en kan gerekend worden tot het beste werk van de groep.
Niettemin valt de verkoop enigszins tegen. Erkenning is er wel in de vorm van een Gouden Harp
van de stichting Conamus, die de groep in de winter van '96/'97 ontvangt voor haar gehele
oeuvre. Thé Lau maakt dan juist met pianist Willem Ennes een korte solo-theatertournee. 2 Meter
Sessie bevat registraties van 2 Meter Sessies uit '90, '93 en '96. Een wat merkwaardige vorm van
waardering ervaart The Scene als zij in de platenbakken van diverse winkelketens een Zwitserse
bootleg-versie op cd van The Scene ontwaren.

Bron: OOR Popencyclopedie