Draagtijd

“Sommige mensen lijken makkelijker te leven met scheuren dan met gelijmde naden. Een wand die opnieuw geverfd is om een scheur te verdoezelen blijf je altijd zien. Misschien niet in het begin, dan is alles even netjes weggewerkt. Later komt het er weer doorheen. Het is een illusie.” (citaat Draagtijd) Karin Ramaker schrijft staccato. Gebruikt weinig woorden en korte zinnen. Vanaf het begin zuigt het verhaal van Ester de lezer steeds verder naar binnen. Hij kan niet meer terug. Wat onderhuids speelt komt langzaam en zeker naar boven. Het verhaal blijft trekken tot aan de laatste letter. Een depressie raakt degene wie het overkomt en het raakt ook de omgeving. Soms zo diep dat het een scheur blijft. Zoals in het geval van Ester. Haar moeder lijdt aan depressie. Ester wordt van kleins af aan lichamelijk en psychisch verwaarloosd. Haar jeugd hangt van liefdeloosheid en verwarring aan elkaar. Ester ziet de scheur pas onder ogen als niets meer goed gaat in haar leven, dat ze trouwens helemaal voor elkaar lijkt te hebben. Jaren heeft ze erover heen geverfd. Totdat de verf niet meer beklijft. De scheur gaat nooit weg – de schade is gedaan – en de scheur waarnemen voor wat het is, maakt het leven leefbaar. Een mooi boek dat dicht op de huid zit. Nee, het zit net onder de huid.

Na een turbulente jeugd, is Ester is opgegroeid tot een jonge vrouw. Ester haar jeugd stond in het teken van de depressies van haar moeder. Dit neemt ze mee in haar volwassen leven. Nu haar vriend Tom een kinderwens heeft die hij niet onder stoelen of banken schuift, wordt dit voor Ester nogal een ding.

Ik vond het een mooi boek. Als je begint te lezen wil je niet meer stoppen. Het verhaal gaat over Ester die haar verleden niet kan vergeten met een depressieve moeder. Wat ik ontroerend vond waren de herinneringen die Ester in het boek vertelt. Het is alsof je teruggeworpen wordt in haar jeugd. Er gebeuren ook onverwachte dingen maar die zal ik maar niet verklappen.