Drive The Surprising Truth About What Motivates Us

Als je het boek van Dan Ariely al gelezen hebt dan zou ik hem zeker niet aanschaffen. De eerste 60 pagina's konden zo uit Predictably Irrational komen, sterker nog de voorbeelden zijn verreweg hetzelfde. Ik had gehoopt dat dit boek net zo briljant zou zijn als "A Whole New Mind" maar helaas heb ik moeten concluderen dat het een verzameling motivatietheorieën is van meer recente boeken met een flauwe eigen twist. Bottom line gaat zijn boek in op wat de mens motiveert en categoriseert hij ze in een Type I en X. Intrinsieke motivaties versus Extrinsieke motivaties en hoe je deze typen het best kunt motiveren. Voor mij geen eye-opener maar voor mensen die nog nooit iets over dit onderwerp hebben gelezen kan het best een interessant boek zijn. Mocht je Dan Ariely overwegen, hij is dé "behavioral economist" en zijn boek bevat allemaal interessante tests waarom mensen voor X of Y kiezen.

In 1949 heerst de overtuiging dat slechts twee drives de mens in beweging zetten. De biologische drive gericht op eten, drinken en sex. En de extrinsieke drive van voorkomen van straf en het verkrijgen van beloningen. In die context ontdekt F.H. Harlow, per ongeluk, een derde drive. Het inzicht is niet alleen dat apen graag ‘zomaar’ puzzels oplossen. Vooral blijkt dat, tegen de verwachtingen van de gevestigde 'twee drives' theorie in, door belonen de apen slechter presteren. Harlow trekt aan de bel en stelt dat “to truly understand the human condition, we have to take account of this third drive”. Hij vangt bot bij het establishment. In 1969 doet Edward Deci onderzoek naar deze third drive bij mensen. Zijn conclusie “When money is used as an external reward, the subjects lose intrinsic interest. Human beings have an inherent tendency to seek out novelty and challenges, to extend and excercise their capacities, to explore, and to learn.” But this third drive is more fragile than the other two; it needs the right environment to survive. “One who is interested in developing and enhancing intrinsic motivation in children, employees, students, etc. should not concentrate on external-control systems.” “It was controversial.” Ook toen. Ons denken als het gaat om motivatie is sinds 1949 nauwelijks bijgesteld. Met “Drive” opent Daniel Pink opnieuw de aanval op het nog altijd heersend paradigma. Hij wijst erop dat “most businesses haven’t caught up to this understanding of what motivates us”. Het geldt ook voor overheid en scholen. In zijn boek maakt hij helder wat we eigenlijk in ons hart wel weten; waarom extrinsic motivators als geld en cijfers niet werken en, sterker nog, zelfs het tegenovergestelde bewerkstelligen van wat ze beogen. Pink introduceert “Type I” behavior, a way of thinking …[about] human motivation powered by our third drive—our innate need to direct our own lives, to learn and create new things, and to do better by ourselves and our world.”

Positief aan dit artikel vind ik: duurzaam Wat me tegenviel: prijzig

Niets, het was een geweldig boek

Een zeer boeiend boek over een inkijk in de motivatie van mensen. De boodschap spreekt mij erg aan en is een basis voor nieuwe manieren van organiseren.

Al een paar keer dit boek kado gedaan, echt een must read voor elke kenniswerker.