Echte vrouwen krijgen een kind De stille revolutie van de niet-moeder

Het boek richt zich, meer dan ik had verwacht, op vrouwen die wel een kinderwens hebben (gehad) maar deze uiteindelijk niet hebben kunnen realiseren om wat voor een reden dan ook. Soms wordt er wel kort genoemd dat het ook echt een bewuste keuze kan zijn geweest, maar hier wordt snel overheen gestapt. Er wordt zelfs benadrukt dat dit maar een heel klein deel van de vrouwen is. Op een gegeven moment wordt er zelfs echt gesproken over acceptatie dat het niet gaat gebeuren zodat je een 'plan B' kan gaan maken. Maar wat als het hebben van géén kinderen gewoon je Plan A is? Ik voelde me hierin niet gehoord. Het wekte bij mij toch nog het gevoel dat dit raar zou zijn (ook al is dit waarschijnlijk niet de intentie). Ik kan me wel voorstellen dat het voor een grote groep heel herkenbaar is. Ik voelde me er echter maar beperkt door aangesproken.

Echte vrouwen krijgen een kind. De stille revolutie van de niet-moeder door Liesbeth Smit. Van Liesbeth las ik al ‘Ik moet nog even kijken of ik kan’, wat ik heel goed vond. Een volgend boek van haar wou ik dus sowieso graag lezen. Toen bleek dat het onderwerp niet-moeders was sprong ik bijna een gat in de lucht. Omdat ik 40 ben en ook niet-moeder. Omdat dat een bewuste keuze is maar geen gewenste. En omdat ik me vaak anders, soms alleen en af en toe ook onbegrepen voel. Dus sowieso: Dank u Liesbeth om de ballen te hebben om dit boek te schrijven. Want geen kinderen hebben is toch best nog wel een taboe, jammer genoeg. In dit boek belicht Smit op een boeiende, onderbouwde maar ook vlotte en bij wijlen grappige manier alles wat er bij het niet-moeder zijn kan komen kijken. Het stilzwijgen, het ontbreken van rolmodellen, de rouw, de verwachtingen en sociale druk,… Alle soorten niet-moeders komen aan bod want net als soorten moeders heb je ook soorten niet-moeders. (Iets dat ook te vaak over het hoofd wordt gezien.) Dat maakt dat sommige delen van het boek voor mij net iets minder boeiend waren maar ik ben wel blij dat alle verhalen aan bod komen. Het is fijn om te lezen dat het best wel een issue is/kan zijn. En dus blijkbaar niet alleen bij mij. Het niet krijgen van kinderen is een even grote gebeurtenis als het wel krijgen van kinderen. Er ontstaat een hele blanco ruimte die je zelf zal moeten invullen en dat kan angst veroorzaken. Twijfels ontstaan, verdriet heerst en dat alles in een wereld waar je er (bijna) niet over kan praten, noch lezen. En dan komt ‘Echte vrouwen krijgen een kind’ in de winkel. En dat op zich is al een feestje waard. Hoe meer we er over praten, hoe beter we ons gaan voelen. Allemaal. De moeders, de niet-moeders, de maatschappij an sich. Kinderloosheid is een proces dat tijd kost, dit boek kan helpen, Liesbeth Smit helpt. Ik kijk al uit naar haar volgende boek.

Maanden geleden zag ik dit boek in de winkel liggen. Ik pakte het op, bladerde het door en dacht dat het het zoveelste boek was dat ging over ongewenst kinderloos zijn. De inhoudsopgave kan namelijk wat verwarrend zijn. Een paar dagen geleden raadde een kennis mij alsnog dit boek aan, en zei dat het juist ook over bewust kinderloos ging. En wat ben ik blij dat ik dit boek alsnog gelezen heb! Al sinds mijn tienerjaren weet ik dat moeder worden niet iets voor mij is. Toch dacht ik toen dat het krijgen van kinderen een 'moetje' was. Op mijn 28e wist ik het zeker: ik wil ze niet. En dan komt het: je moet deze keuze overeind zien te houden in een jungle van "ach, je bent nog jong", "je verandert wel van mening", "wat voor zin heeft jouw leven dan" en "je moet gewoon de juiste man vinden". Iedere vrouw die zo'n keuze maakt, of heeft gemaakt, moet stevig in haar schoenen staan om dit pakweg 15 jaar aan te horen. Mijn zoektocht naar goede informatie begon en ik kwam er al snel achter dat dat er nauwelijks was. Tussen de duizenden boeken, mommy-blogs en artikelen over moederschap, kon ik maar weinig vinden over bewust geen moeder zijn. Zo langzaamaan komen er meer boeken, een zegen voor iemand zoals ik! Dit boek van Smit is met veel humor en sarcasme geschreven, precies wat ik fijn vind. Wat dat betreft een echt Nederlands boek, met gortdroge zinnen die me hardop deden lachen en soms 'oooooooh' roepen. Ook fijn, omdat vooral in Nederland het moederschap nogal verheerlijkt wordt, in vergelijking met sommige andere landen. Smit valideert met het schrijven van dit boek mijn keuze om geen kinderen te krijgen. Na het lezen voelde ik me nog sterker in mijn schoenen staan. En dat had ik nodig, want ik zit nog middenin die jungle. Vooral wanneer ze zegt dat de keuze voor geen kinderen net zo'n impact maakt als wel kinderen: halleluja. Want van vrouwen zonder kinderen wordt eigenlijk altijd maar verwacht dat ze hun mond over dit onderwerp houden. Maar niet meer! Dankjewel Liesbeth (mocht je recensies op Bol.com lezen) voor het schrijven van dit boek. Ik hoop dat veel vrouwen dit zullen lezen, zowel zonder als met kinderen.

Ik ging het boek lezen omdat ik een bewust kinderloze vrouw ben. Het sarcasme in de titel sprak me aan. Maar door dit boek voel ik me een rare eend. En dat omdat ze zo overdreven hard roept dat het niet raar is. Al die overdreven voorbeelden. Ik ervaar nooit iets als dit. Voor mij was het een echte no go. Misschien beter voor vrouwen die ongewenst kinderloos zijn.

Liesbeths boek is voor mij een feest der (h)erkenning. Zij is niet alleen ervaringsdeskundige, maar ook journaliste. Naast de nodige feiten en weetjes komen ervaringsverhalen van haarzelf en andere vrouwen aan bod. Vele aspecten van het kinderloos zijn versus het moederschap worden beschreven. De ondertitel 'de stille revolutie van de niet-moeder' vind ik heel doeltreffend. Niet-moeders lijden immers vaak in stilte. Luisteren braaf en beleefd naar de zwangerschaps-, bevallings- en kinderverhalen. Houden er zoveel mogelijk hun mond over wat dit met hen doet, want ze willen niet gezien worden als de 'gefrustreerde kinderloze'. Het falende gevoel dat veel kinderloze vrouwen ervaren, wordt aangewakkerd en versterkt door de moedergerichte maatschappij waarin we anno 2019 nog steeds leven. Kinderen krijgen is nog steeds de norm, waardoor vrouwen die - om welke reden dan ook - kinderloos zijn zich vaak een buitenbeentje voelen. Niet-moeder zijn is toch nog steeds een beetje ongewoon en ongemakkelijk. Bijna niemand durft recht op de vrouw af te vragen waaróm ze geen kinderen heeft. Toegegeven, dit ís ook lastig, bovendien heeft niet iedereen de behoefte om erover praten of is er al aan toe om dit te delen. Toch zou het fijn zijn als er wat meer openheid over dit thema zou ontstaan, zodat de niet-moeder wat meer bestaansrecht krijgt. Geen kinderen krijgen is immers net zo levensbepalend als ze wel krijgen. Het wordt tijd om de stilte te doorbreken.

Precies het boek dat ik nodig had, perfecte timing, nu volle bak op naar de tweede helft van m'n leven. Kinderloos weliswaar, maar een vrouw en nog altijd even waardevol!