Een nieuw sociaal contract

Gek, maar bij het lezen van dit boek moest ik plots aan een uitspraak van Godfried Bomans denken, waar hij zijn bewondering uitsprak over de mooie benen van Marlene Dietrich: “Had mijn vrouw maar één zo’n been” En wat mij betreft in dit geval: had menig politieke partij maar half zo’n Pieter Omtzigt in haar gelederen........ De man heeft integriteit en rechtvaardigheid hoog in het vaandel staan. Hij staat voor zijn principes, is moedig en zeker niet bang: hij schuwt zelfs de aanpak van politiek gelijkgestemden bij “ontsporingen” niet! En dat in de politieke arena......! Ik stemde tot op heden nog nimmer CDA, maar Omtzigt’s optreden in de 2e Kamer heb ik altijd al zeer gewaardeerd. Nu ook zijn opvattingen lezende over de ondemocratische en “ruggengraatloze “ werking van de EU (Oh, Oh, helaas zo herkenbaar.....), is voor mij de keuze op 17 maart a.s. klip en klaar! Ik kan het lezen van dit boek een ieder van harte aanbevelen. Verder hoop ik oprecht dat de man op 17 maart a.s. de waardering van ongetwijfeld zeer velen als een stevige steun in de rug zal gaan ervaren!

Wat de heer Omtzigt in zijn boek maar ook in zijn hele publieke optreden heel goed laat zien is het gevaar dat het op papier allemaal heel goed geregeld kan zijn (rechtstatelijk) maar dat dat tevens een grote vorm van schijnveiligheid/blindness kan bewerkstelligen. Als de macht dan een andere kant op gaat, kan het dus nog heel lang duren en is er heel veel voor nodig om de werkelijkheid zichtbaar te maken. Ik heb diepe bewondering voor de heer Omtzigt!!!

Pieter Omtzigt heeft het talent om de problemenvan uiterst complexe processen op een luchtige en makkelijke manier te vertellen, en oppert daarnaast intelligente oplossingen voor deze problemen. Het heeft me eraan herinnerd dat dit de mensen zijn dit je in de politiek wil hebben, en niet de gladde figuurtjes die je normaal gesproken ziet.

Het boek direct aangeschaft, ook ter ondersteuning van een parlementarier zoals deze ooit beoogd was zo te zijn: kritisch controlerend en je niet laten ontmoedigen door een tegenwerkende overheid. De titel van het boek is waarschijnlijk geinspireerd op het boek "Du Contract Social" van J-J. Rousseau met vergelijkbare strekking, geschreven in de lange periode dat velen zich in Europa beraadden over wat het meest stabiele en meest representatieve staatsbestel en staatsinrichting was. Men was praktisch genoeg te bedenken dat machtsevenwicht tussen burgers en overheid ingebakken in het politieke systeem moest zitten (zie bijv. Spinoza "Politiek Traktaat") en niet van goede wil uit moest gaan. Dhr. Omtzigt laat met vele voorbeelden schrijnend zien dat dat machtsevenwicht er lang niet altijd (meer) is en doorslaat naar regering en overheidsdiensten met als gevolg ongecorrigeerd, liederlijk gedrag van die zijden. Het boek leest vlot, behandelt sommige zaken wat snel, waarschijnlijk onder de tijdsdruk van de aankomende verkiezingen van maart 2021. Hopelijk is het boek een extra aanleiding tot een kritisch tegen het licht houden van het staatssysteem.

De heer Omtzigt beschrijft hier een helder verslag van zijn werkervaring voordat hij begon met het aanpakken van het toeslagenschandaal. Alhoewel de feiten van de toeslagenaffaire zeker in de media aan bod komen, geeft dit boek meer begrip over de situatie. Overal in het openbaar bestuur is gefaald, tijd voor een nieuwe kijk naar de rechtstatelijkheid van Nederland.

Zou ik op het CDA stemmen? Waarschijnlijk niet. Echter, zou ik in het Nederland van Pieter Omtzigt willen wonen? Absoluut. Dhr. Omtzigt brengt in dit boek enkele structurele weeffouten in de Nederlandse overheid en uitvoerende instanties aan het licht. Daarnaast brengt hij tien voorstellen die de verhouding tussen macht en tegenmacht in Nederland zouden moeten verbeteren. Dit alles met als belangrijk vehikel de toeslagenaffaire, die op pijnlijke wijze de erosie van de Nederlandse rechtstaat blootlegde. Niet alleen in daad, maar ook in geschrift, overstijgt Omtzigt partijaffiliatie en dient hij zijn principes. Omtzigt’s grote gevoel van rechtvaardigheid spreekt, met als product ‘Een nieuw sociaal contract’. Wat mij betreft een klassieker in wording en absoluut verplichte kost voor eenieder die op 17 maart a.s. van plan is een stemhokje te betreden.