Een schitterend vergeten leven De eeuw van Frieda Belinfante

Wat een mooi boek. Ik lees veel, maar nog nooit een biografie, maar na een goede recensie was ik 'om'. Het boek neemt je mee door het leven van een bijzondere vrouw tegen de achtergrond van Amsterdam tijdens WOII en daarna de Verenigde Staten. Kon het niet wegleggen. Ook de muzikale verwijzingen zijn boeiend, nodigen uit tot meer. Ben benieuwd naar de documentaire.

Het is een mooi boek dat tegelijk een tijdsbeeld geeft van kunstenaars voor, tijdens en na de oorlogsjaren, in Nederland en de Verenigde Staten als ook van het muziekleven in die periodes en de stand van zaken wat betreft vrouwenemancipatie in het algemeen en emancipatie van lesbische vrouwen in het bijzonder. Tijdens het lezen van dit boek krijg je respect voor het talent, de moed en eigenzinnigheid van Frieda.

Ik kon dit boek niet meer wegleggen. Boeiend verhaal over een gepassioneerde en bijzondere vrouw.

Als musicus verbaas ik me al sinds het begin van mijn conservatoriumtijd over het feit dat vrouwen in leidinggevende functies zoals dirigent of scheppende beroepen zoals componist nog STEEDS nauwelijks in het door mannen en andere belangen gedomineerde wereldje worden toegelaten én erkend. Natuurlijk! een koor leiden dat "mag" wel, maar een orkest? en echt op de bok??? Vergeet het, ook nu nog steeds. Dit boek is heel gedetailleerd geschreven over een zeer begaafde en moedige vrouw en vergeten is ze dus, terecht, niet. Sowieso omdat ze uit een befaamde, bekende familie komt, maar ook een opmerkelijk leven heeft geleid. Wat deze vrouw in de immens zware oorlogsjaren heeft gedaan is werkelijk onvoorstelbaar, maar ook in het verdragen van mannelijke arrogantie was ze ijzersterk. De schrijfstijl van het boek is heel fijn en ook voor niet-musici prima te volgen. Maar intens treurig is het dat het voor vrouwen ook heden ten dage nog steeds een bijna onbegaanbaar pad is om in vaste dienst bij een orkest als dirigent te werken. Karina Canellakis, wordt dan genoemd, maar is geen regel, maar uitzondering, óók in Nederland, als vaste dirigent van het Radio Philharmonisch Orkest. Het levensverhaal van dirigente Antonia Brico vertoont hier en daar wel enige overeenkomst met Belinfante, het stelselmatig gepasseerd en genegeerd worden in de muziekwereld, ook nu! Wat een heel sterk punt was van Belinfante is dat ze altijd haar eigen plan trok, binnen de soms weinige mogelijkheden die er waren. Ik stel vast dat er weinig veranderd is in al die eeuwen en jaren in de wereld van muziek. Toni Boumans heeft een kloek boek geleverd, een prachtig tijdsbeeld en menselijk geschreven met heel veel gevoel voor details en sfeer. Boeken als deze versterken de moed van vrouwen om hun eigen pad te kiezen en zichzelf te zijn, ongeacht de heersende mores en conventies. En dat Nederland eens de balk in eigen ogen aanpakt i.p.v. te wijzen op splinters van anderen...!

Het intrigerende leven van een voor mij , tot het lezen van dit boek, onbekende vrouw. Alles in haar leven is net iets ' anders': 'half' joods, lesbisch, gescheiden ouders en een groot talent voor dirigeren...en dat in een tijd waarin dit alles niet geaccepteerd is of zelfs je leven kan kosten. Heel bijzonder om te lezen hoe ze met groot pragmatisme, onvoorwaardelijke toewijding en het vermogen het verleden te vergeten en vergeven een zeer avontuurlijk en uiteindelijk ook gelukkig leven leidt. En dat alles in een setting van grote namen uit de muziek- en kunstwereld.

mooi boek