Een tweede kans voor Missy

Een tweede kans voor Missy. Door: Beth Morrey. Fredrik Backman heeft er voor mij voor gezorgd dat ik een nieuw genre ontdekte: boeken met in de hoofdrol een bejaard iemand. Een groep mensen die vaak niet veel aandacht krijgt, ze maken bijna geen onderdeel meer uit van de populaire cultuur. Terwijl Backman en nu ook Morrey laten zien wat een toffe hoofdpersonages deze mensen vormen. Al hebben ze daar soms een beetje hulp bij nodig… Die hulp komt voor de 79-jarige Missy in de vorm van 2 heel verschillende vrouwen, waarvan eentje met een kind, én een hond Bobby. Dit groepje mensen (en een dier) zorgt er al snel voor dat Missy’s leven een totaal nieuwe invulling krijgt, zozeer zelfs dat het voelt als een tweede kans. Hoewel Missy zelf twijfelt of ze die wel verdient… Het knappe is dat Missy heel snel je hart verovert terwijl ze toch ook wel wat mindere kantjes heeft, net als de andere personages trouwens. Dat maakt hen menselijker natuurlijk. Het leven kan rare kronkels maken en zelfs tweede kansen lopen niet altijd over rozen. Morrey schreef een boek als het leven zelf: met ups en downs, tegenslag, af en toe een lach en soms een traan. Missy toont ons hoe belangrijk het is om hoopvol te blijven, kansen te grijpen en moedig voorwaarts te gaan. Een mooie boodschap!

Je duikt in het leven van de 78 jarige Millicent (Missy) Carmichael. We leren haar kennen als moeilijke, eenzame en verbitterde oude vrouw. Ze mist haar man enorm. Haar zoon met zijn vrouw en hun kind naar de andere kant van de wereld verhuisd en met haar dochter heeft ze ruzie. Ze weet dat ze deze situatie zelf veroorzaakt heeft. Ze weet niet goed hoe ze haar problemen aan moet pakken en op moet lossen. Wanneer ze in het park 2 hele verschillende vrouwen treft begint langzaam haar leven een onvoorstelbare wending te nemen. Missy is zo verbitterd dat ze dit eerst niet toe wil laten, maar stukje bij beetje brokkelt haar harde verbitterde schild zich af en komt er een verrassende en lieve vrouw in haar tevoorschijn. De eerste paar bladzijde had ik enigszins moeite om me te identificeren met de hoofdpersoon, de oude Missy. Ook het switchen naar het verleden en het nu was wennen, maar toen ik eenmaal in het verhaal zat kon ik het boek niet meer wegleggen en bleef het verhaal iedere keer verrassende, ontroerende, emotionele en mooie wendingen nemen. Naarmate het verhaal vorderde kreeg ik steeds meer liefde en begrip voor Missy, waardoor ik helemaal graag wilde dat het allemaal goed voor haar zou komen. Naarmate het eind van het boek in zicht kwam kreeg ik een verwachting van de afloop, maar toch wist die me enorm te verrassen en in tranen te brengen. Het boek was door de leeftijd van de hoofdpersoon een verrassend boek, maar ik ben echt enorm enthousiast over dit boek. Hij leest heerlijk weg. Dit boek is absoluut een must-read voor iedereen die van goede romans houdt.

Een prachtig ontroerend boek over vriendschap, hulp vragen en jezelf het waard vinden. Hopelijk komt er snel weer een boek van Beth!

Dit heerlijke boek, wat overigens sober begint, word al leuker naarmate het boek vordert. Het is niet dramatisch( op 2 scenes na) maar het is een fijn leven dat besproken word. We maken kennis met Missy op haar 79ste verjaardag en Missy woont alleen in haar huis waar zij haar gezin heeft groot gebracht. Leo haar man woont inmiddels niet meer bij Missy en daar heeft Missy het heel moeilijk mee. De dagen gaan voorbij en Missy voelt zich heel erg alleen en word bang in haar eigen huis. Een kennis in het park vraagt of Missy op een hond, Bobby, wil passen van een vriendin van haar. Eerst wil Missy dit niet maar daags erna bedenkt ze zich en komt Bobby bij Missy wonen. Het boek is een verslag van een levensjaar van Missy, een jaar waar veel gebeurd, maar toch ook weer niet maar dat maakt het zo leuk om te lezen. De levenswijsheid, de warme momenten. De teleurstellingen maar ook een nieuw leven opbouwen en nieuwe vrienden krijgen. Een positief levensverslag met als thema dat je nooit ergens te oud voor bent als je er maar voor open staat. Ik heb dit boek met zeer veel plezier gelezen, een positief boek over ouder worden in je eigen huis.

Ik vind boeken geschreven in de ik vorm altijd wat lastig maar na een paar pagina’s had ik het al niet eens meer door. Hoewel ik me af en toe ergerde aan Missy, kon ik het volgende moment weer met haar meeleven. Je kunt met haar lachen en genieten om daarna je armen om haar heen te willen slaan en zeggen dat alles goed komt. Een emotional roller coaster waarin het verhaal van deze vrouw zich zo mooi ontvouwd dat je het boek niet neer kan leggen. Een paar tranen bij het einde, van verdriet maar ook van liefde, wat kan vriendschap mooi zijn en ieder mens heeft het nodig. Heerlijk boek!

Wat een heerlijk boek. Verrassend ontroerend en grappig.