Halverwege het einde roman

Halverwege het einde. De boektitel die bestaat uit slechts drie woorden. Drie woorden die veelzeggend zijn en drie woorden die duiding geven. De boektitel maakt nieuwsgierig naar een route, dan wel een punt van aankomst, en de boektitel maakt eveneens nieuwsgierig naar het ‘zijnspunt’ van halverwege en nodigt daardoor uit om in vierenvijftig hoofdstukken mee op reis te gaan naar de verschillende kalenderjaren die nauwkeurig bij ieder hoofdstuk worden weergegeven. Het bijzondere van de vermelding van de jaartallen bij elk hoofdstuk is voor de lezer dat deze voor even, of voor wat langer, in de allermeest goede zin van het woord wordt teruggeworpen in de tijd, waardoor de in het boek beschreven gebeurtenissen en omstandigheden kunnen worden geplaatst binnen de tijdskaders waarin deze zich hebben voorgedaan. Het is de auteur volledig gelukt om de verschillende tijdskaders aaneen te weven, zodat er op een prachtige wijze een zachte eenheid is geschapen tussen die afzonderlijke tijdskaders in relatie tot het geheel van het boek. Halverwege het einde leest prettig en benoemt op een invoelbare manier de wijze waarop professionaliteit zich baseert op het ultiem menselijke, voor wat betreft persoonlijke ervaringen en laat dat al lezend zíén waaruit blijkt dat beeldend schrijven een grote kwaliteit van de auteur is. Halverwege het einde. De boektitel die bestaat uit slechts drie woorden. Drie woorden die zich tijdens het lezen tot ‘zijnspunt’ van zin maken door de verwevenheid van toen en thans en van gebeurtenissen en omstandigheden die zich niet alleen laten lézen, maar die zich evenzo laten zíén!

Halverwege het einde is geen vrolijk boek. Het vertelt het verhaal van huisarts Ubele, die kampt met depressies. Afwisselend leren we Ubele kennen als kind, jongvolwassene en moeder met een gezin. Het verhaal wordt op een laconieke toon verteld, zodat het - ondanks het zware onderwerp - heel plezierig leest. Sommige zinnen zijn zelfs haast poëtisch. Juist door de haast luchtige toon van het verhaal, realiseer je je gaandeweg steeds beter wat het betekent om depressief te zijn. Je zou af en toe in het boek willen stappen om Ubele te omhelzen en te zeggen dat ze ertoe doet. Ik vind Halverwege het einde een prachtig én leerzaam boek!

Goed geschreven verhaal. Meeslepend, aangrijpend. De schrijfstijl is erg prettig, waardoor je het boek in één ruk wilt uitlezen. Buiten een boeiend verhaal geeft het ook beter inzicht en begrip voor mensen met een depressie. Ik ben blij dat ik het gelezen heb. Ik kijk uit naar het volgende boek van deze auteur!

Het hoofdthema in ‘Halverwege het einde’ is depressie. Hoe verloopt het leven van iemand die een depressie krijgt, zijn er verslechterende omstandigheden en is een ontsnapping mogelijk? De hoofdpersoon is Ubele, huisarts en 44 jaar oud. Samen met haar man Max heeft ze twee kinderen, Tim en Jasmijn. Tijdens een spreekuur komt er een vrouw met depressieve klachten bij haar en zelf wordt ze enorm getriggerd door deze dame. Op aandringen van de mensen in haar omgeving gaat ze nu zelf op zoek naar hulp. Ze komt terecht bij een psycholoog die door gesprekken haar hele verleden onder de loep neemt. Tevens krijgt ze antidepressiva om het leven weer wat leefbaarder te maken. Het verhaal springt terug in de tijd naar net na de geboorte van Ubele. Haar moeder is overleden tijdens haar geboorte en haar vader heeft voor zijn beide kinderen een oppas, Sabine, geregeld, omdat hij zelf een baan heeft in het onderwijs. Sabine krijgt een relatie met Stefan, haar vader, en zij neemt de zorg voor de kinderen op zich. Omdat er veel aandacht naar Niels gaat, haar twee jaar oudere broer, en haar vader heel veel van huis is, leert Ubele al op jonge leeftijd geen aandacht te vragen en alleen maar ‘bijdragend’ te zijn. Zo leert ze zich weg te cijferen, te zorgen dat haar omgeving het goed heeft en in zichzelf ontstaat de overtuiging dat ze eigenlijk overbodig is. Deze overlevingsstrategie om te zorgen en zo bevestiging te krijgen, blijft haar hele leven bestaan en die blijft haar parten spelen in haar hele verdere bestaan. Het verhaal is opgebouwd uit 54 korte hoofdstukken waarin de chronologie totaal ontbreekt. Boven ieder hoofdstuk staat wel een jaartal vermeld, maar omdat een hoofdstuk soms maar een kort fragment is uit dat gedeelte van het leven van Ubele, is het af en toe verwarrend om de tijdslijn vast te houden en te beseffen wanneer het gebeuren plaatsvindt. Het verre verleden wordt verteld vanuit Ubele in de derde persoon, de fragmenten in de laatst beschreven jaren van haar leven als ze geconfronteerd wordt met haar eigen depressie in de ik-vorm. Het lijkt alsof de auteur het verleden afstandelijker beschrijft, zoals Ubele het ook ervaren heeft. In het heden wordt ze geconfronteerd met haar eigen depressie en dan kan ze niet meer om zichzelf heen. Tijdens de gesprekken met de therapeut kom je veel te weten over het gevoelsleven van Ubele. De auteur heeft een vlotte schrijfstijl. Ze weet de innerlijke strijd van Ubele tegenover wat ze naar de buitenwereld uitstraalt, heel goed te verwoorden. Haar eenzaamheid en zich overbodig voelen kruipen onder je huid en je zou haar willen toeroepen voor zichzelf op te komen en achter de muur vandaan te komen. Het thema depressie wordt heel goed uitgediept en het is moedig om dit onderwerp bespreekbaar te maken, want ook artsen kunnen ziek worden. ‘Halverwege het einde’ geeft een goed beeld van het verloop van een depressie. En tevens van de strijd die mensen die te kampen krijgen met een depressie, moeten voeren om hun zinloze bestaan vol te houden. Ook het onbegrip van de omgeving die met opbeurende of relativerende woorden probeert de ellende weg te redeneren, kom je tegen in dit verhaal. Naar het einde toe wordt het verhaal beklemmender en je voelt mee met de uitzichtloosheid waarin Ubele terechtkomt. Dit boek is een aanrader voor iedereen die dieper wil kijken dan wat een persoon naar de buitenwereld laat zien en hoe zwaar het lijden van iemand met een depressie is.

“Eigenlijk is ze er al niet meer” (p3) Halverwege het einde verteld het verhaal van Ubele tijdens haar jeugd; in zichzelf gekeerd, dienstbaar, op de achtergrond. Ook leren we haar kennen tijdens haar studie, waarin ze eigenlijk op dezelfde voet verder gaat. Haar harde studeren werpt vruchten af waardoor ze een goede huisarts met een eigen praktijk en een volle agenda wordt. Maar dit alles blijkt slechts een vlucht. De werkelijkheid weet haar in te halen, en met pijn en moeite wordt Ubele teruggegooid in haar herinneringen om te verwerken wat haar in het heden zo belast. De confrontatie met haar depressie gaat ze echter niet uit de weg, maar is dat voldoende? “Alles heeft te maken met er mogen zijn” (p216) Het personage Ubele leren we in dit boek goed kennen. Niet zo vreemd, want dit boek betreft vrijwel heel haar leven. Maar hoewel je als lezer het gevoel krijgt dat je haar goed kent, blijft er toch een soort afstand voelbaar. Laag na laag wordt afgepeld, maar de vraag blijft of we kennis mogen maken met de echte, de pure Ubele. De andere personages zijn minder uitgebreid beschreven, maar dit is ook niet nodig doordat zij bijrollen vervullen. Wel kunnen vraagtekens gezet worden bij de relationele verbindingen. Zo wordt Stefan vrijwel niet “papa” genoemd, wordt er gesproken over de toch wel hechte band tussen Ubele en haar vader terwijl daar minder over te lezen valt en is er weinig ruimte over om de band tussen Ubele en haar gezin echt goed neer te zetten. Het boek is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Dit wetende kunnen we eigenlijk tot de conclusie komen dat dit boek onder te verdelen valt in drie “levensfases”. Haar ongemakkelijke jeugd, haar poging voor beter tijdens haar studie en de huidige tijd waarin ze werkt en de diagnose depressie krijgt, wat uiteindelijk haar suïcide tot gevolg heeft. Lezend worden deze drie fases echter zodanig door elkaar gehusseld dat je hierdoor vrij gemakkelijk de draad kwijt raakt en minder goed “in” het verhaal komt. Mascha haar schrijfstijl is zeer doeltreffend te noemen, maar mede hierdoor toch ook met enige regelmaat wat klinisch waardoor het aan kan voelen als wat afstandelijk. Toch wist ze me ook wel te raken in enkele beschrijvingen en vond ik er herkenning in. De toch wel heftige thema’s van dit boek worden vrij duidelijk neergezet. Perfectionisme, depressie en (gedachtes over) suïcide zijn de rode draad in dit verhaal, als ook de wat algemenere vraag naar de zingeving van/over het leven. Lastig aan dit boek is ook de genreclassificatie. Geschreven als een roman, terwijl het meer dan eens ook voelt als een non-fictie verhaal. Het onderscheid hierin had wellicht duidelijker gekund. De boodschap die Mascha mee wil geven is laten zien dat ook artsen ziek kunnen worden, dat het ook hen af en toe teveel wordt. Hierin is Mascha meer dan geslaagd! Het is dan ook erg goed dat dit boek er is, al voelde het soms alsof deze goede en sterke boodschap, soms wat naar de zijlijn geschoven werd. Halverwege het einde krijgt van mij als rapportcijfer een 7, oftewel 3,5 ster . De tijdsprongen maakten het lastig, de schrijfstijl was soms wat klinisch maar toch is het belangrijk dat dit boek er is! Lees deze en mijn andere recensies op pagesbynicole.com, mijn facebookpagina Pages bij Nicole en op mijn hebban spot hebban.nl/spot/pages

Het verhaal is onderverdeeld in drie verhaallijnen, die in verschillende jaartijden afspelen. Ubele haar jeugd, haar opleiding en haar leven als huisarts/moeder worden uitgediept. Je moet wel kunnen schakelen, want er worden steeds tijdsprongen gemaakt van 2013 naar 1969, ’77, ’99- ’00 en dan weer naar 1979. Daarom moet je het boek niet weg leggen, want dan ben je de draad een beetje kwijt, maar het verhaal is wel zo boeiend dat je het boek niet gauw aan de kant legt. Het verhaal gaat over Ubele die al vanaf jongs af aan depressieve klachten heeft en pas op latere leeftijd hulp gaat zoeken omdat ze suïcidale nijgingen krijgt. Ubele’s moeder is tijdens de bevalling van haar overleden en vader Stefan blijft met twee jonge kinderen achter. Zij hebben een oppas, Sabine, die op een gegeven moment met hun vader trouwt en zo hun stiefmoeder wordt. Ubele is een slim meisje, maar vrienden heeft ze niet, ze wil nooit op de voorgrond treden en is eigenlijk maar een muurbloempje. Ze studeert voor arts en ontmoet Max. Voor hem voelt ze iets wat ze nog nooit voor iemand heeft gevoeld. Wanneer Ubele 44 jaar is en als huisarts werkzaam is, krijgt ze een patiënt op het spreekuur die haar haar klachten verteld en Ubele hoort haar eigen klachten, maar ga je jezelf depressief noemen en je bent arts dan kan dat toch eigenlijk niet! Een verhaal met ups en downs, een prachtig gezin en goede baan en toch…..; de dood lonkt. Hoe kun je tot iemand door dringen die een depressie heeft? . Ubele is gelukkig tot de conclusie gekomen dat ze hulp nodig heeft en ook haar man Max vertelt ze over haar depressie. Al heeft het wel lang geduurd voor ze de stap maakte. Drie maanden volg ik nu therapie. Drie maanden om het eens te worden met mezelf. Ik ben gezwicht voor de diagnose “depressie” . De Vries noemt het een érnstige depressie, maar dat krijg ik niet uit mijn strot. Het gaat er echter om dat we een werkdiagnose hebben, daarmee kunnen we aan de slag. Een boek wat zo enorm bij me binnen kwam dat ik gewoon even helemaal niets wilde doen toen het uit was, alleen maar denken aan Ubele en de mensen die ik ken met depressies. Het leven van Ubeke wordt beschreven en vaak had ik medelijden met deze vrouw. Wat een worsteling heeft zij moeten doorstaan om toch te proberen normaal te leven. Ze ziet zelf ook dat ze dingen los moet laten, maar het lukt haar gewoon niet. Een prachtig geschreven roman, wat mij niet in de oude kleren is gaan zitten. Mascha heeft een prettige schrijfstijl en schrijft erg beeldend. Wat ik me wel afvroeg, kun je een depressie bij iemand voorkomen?