Lucifer

Met 58 van onze leden begonnen wij aan Lucifer. Slechts 24 van ons wisten zich door dit van misplaatste eruditie druipende werk heen te worstelen. Daar was, zo werden wij het eens, én het onderwerp én het verleden van de schrijfster debet aan. Het is vaak Dezelfde die De Dood Keer op keer En schaamt'loos weer Meent te mogen Uitbuiten

Ik was opzoek naar een interessant boek voor mijn literatuurlijst en dit boek leek me heel boeiend (mooie kaft, leuke titel en een intrigerende tekst op de kaft). Ik begon erin te lezen en het heeft me verschrikkelijk veel moeite gekost om me door de eerste hoofdstukken heen te slepen. Dit komt doordat het boek nogal vaag begint en je pas aan het eind van het boek begrijpt wat er zich in het begin van het boek heeft afspeelt. Wat er echter voor zorgde dat ik toch bleef lezen was het feit dat je telkens vanuit een ander personage naar een situatie kijkt, met diens gedachten over wat er gebeurd is. Dit is nogal verwarrend maar tegelijkertijd ook heel interessant. Wat ik wel echt een groot minpunt vind, is dat er heel veel over muziek (en vooral de theorie daarvan) geschreven wordt, maar dan op een manier waardoor het voor een leek moeilijk te volgen is wat er gezegd wordt. Dit is jammer en het maakt het lezen van het boek minder aantrekkelijk en het verhaal redelijk langdradig. Ook is het een ingewikkeld boek om een verslag over te maken. Kortom : Ik vind het boek een intrigerend bolwerk van op een ingenieuze wijze gespannen gedachten, wat het tegelijkertijd ook vrij langdradig en verwarrend maakt.

Palmen stapelde in dit boek theorie op theorie en de kern is het verschil tussen fictie en werkelijkheid. Toentertijd een zeer omstreden boek, hetgeen helaas gunstig was voor de verkoopcijfers. Als musicus met afgerond conservatorium achter de kiezen, is de aanwezige muziektheorie een eitje, maar voor andere lezers nodeloos saai en ingewikkeld. Dat is symptomatisch voor Palmen: elitair, hoogmoedig. Hoogdravende prietpraat met veel gebakken lucht. Hoogmoedig vindt ze zichzelf (zegt ze) en het elitaire spat er ook altijd vanaf als ze weer een boek moet promoten. Dat ze mensen ernstig beschadigd heeft, direct betrokkenen met deze kwestie, doet er blijkbaar minder toe, want natuurlijk is ze románschrijver en is dit een roman, beweerde ze. Creatief met kurk, deze smoes, vond ik toen en nu. Toch jammer, dat al die dommeriken dat niet snapten, als je zelf zo intelligent en filosofisch onderlegd bent. Ondertussen heb ik nog nooit een boek van haar gelezen, dat mooi, boeiend of verrijkend was: integendeel: knullige percepties en saaie zinnen. Het meeste werk gelezen. Dat voor literatuur door moet gaan: smaken verschillen, gelukkig. En faam of roem of volgers, zijn geen voorwaardes voor kwaliteit noch schoonheid, leerde ik al op school.

Een lage manier van literatuur bedrijven. Goed dat de aasgier Palmen eindelijk eens de deksel op haar neus krijgt.

Handelaar in dood, en niet voor het eerst inderdaad, dat moet je als lezer niet willen.

Connie Palmen staat zeer hoog op het lijstje van mijn favoriete Nederlandse schrijvers. Wat een schrijfstijl. Haar boeken doen me genieten, maar laten me ook meteen beseffen dat ik het niet helemaal precies snap. Ze schrijft met zeer veel intelligentie en een geweldig gebruik van intertekstualiteit. Heeft een van haar romanpersonages het over de Passie, wil ik die ook meteen horen. Gelukkig heb ik nog niet alle romans van Connie Palmen gelezen, ik weet dus dat er nog veel meer te genieten valt. Heerlijk!