Mambo Jambo Een krankzinnige liefde in Zuid-Amerika

Dit is het eerste boek van Arthur van Amerongen dat ik lees. Ik heb de laatste bladzijden nog niet gelezen maar dat is opzettelijk want zo heb ik nog wat. Ik vind dat Arthur van Amerongen nonchalant en lekker lui schrijft. Hij gooit zo'n beetje een handvol herinneringen naar de lezer toe, alsnog de bohémien aan de praat is in een gezellig café. Het leest prettig maar ik geniet niet van zijn literaire stijl want die vind ik lui en in dagboekstijl geschreven, zonder pretentie ; wel geniet ik van de dappere eerlijkheid over zichzelf. Zo doet hij het zonder enige schroom in zijn broek bij de gedachte dat zijn geliefde hem verlaat. Ook is zijn soort van vergedreven idealisme over moslim-zijn in Brussel bijzonder aantrekkelijk en interessant (alsof eerlijk en rauw schrijven over het moslimleven in Brussel hem in dank zou worden afgenomen, of dat zijn uitgever niet zou censureren). Jammer trouwens dat uitgevers het nodig vinden zijn werk "schoon te maken" want hij is broodeerlijk in zijn relaas, althans, die indruk geeft hij me, en dat is toch pas aantrekkelijk ? Ik vind deze schrijver puur natuur, met grote hompen humor en heel veel delen met zijn lezers. En nu ga ik een paar andere werken van A. van Amerongen bestellen.

Rauw, gepassioneerd en meeslepend, waar kwetsbaarheid doorheen sijpelt. Arthur van Amerongen beschrijft het leven met zijn Spaanse vriendin Carmen in Paraguay. Ze wonen in een huis in Asunción met vier honden en negen katten. Je wordt meegezogen in hun reisavonturen vol drank en opmerkelijke ontmoetingen. De kwetsbaarheid openbaart zich wanneer hij over zijn jeugd en zijn moeder schrijft. Arturo vecht tegen zijn drugsprobleem en de veroordelingen van zijn Spaanse schoonfamilie. De confrontaties met Louise, zijn schoonmoeder, zijn pijnlijk en hilarisch tegelijk. Zijn grootste angst is dat Carmen hem in de steek zal laten. Het verhaal leest net zo snel als het geschreven is en vormt een gelaagdheid van menselijke emoties.

Na dit boek meteen nog drie boeken verslonden van deze schrijver. Een absolute aanrader voor de lezer die van avontuur houdt.

Wat een heerlijk confronterend en eerlijk boek. Ik las het in twee opeenvolgende dagen en nachten omdat ik het niet kon wegleggen. Niet dat er ook maar iets gebeurt dat wereldschokkend is. En juist daarom, gewoon de liefde. Het enige dat telt. Van Amerongen is hartverscheurend open over zijn tekortkomingen en ontwapenend over zijn Carmencita. Je snapt waarom het overgaat, drank en schoonfamilie maken alles kapot. Maar je snapt het ook niet, want je wilt dat ze bij elkaar blijven tot de laatste druppel.

Wat een gaaf boek zeg! Ik zat er direct helemaal in en kon 'm niet meer weg leggen, zo'n vaart zit er in dit boek. Heftige onderwerpen komen aanbod en je leest nog eens iets over Zuid Amerika. Ik snap het vergelijk met Jan Cremer wel.

Eindelijk weer eens rock 'n' roll in de Nederlandse literatuur! Dat mag van mij meer gebeuren, dus hulde voor Arthur van Amerongen.