Pussy album

Pussy Album is zowel een ode aan het leven als een lofzang op het langzame sterven. Bergsma zet een Hoofdvrouw (Eva) neer die een oprechte en bewonderenswaardige poging doet om in de liefde te leven, maar daarbij voortdurend struikelt over typisch menselijke gebreken als begeerte, cynisme en twijfel. Eva is zowel verachtelijk als verrukkelijk, zowel meelijwekkend als verlokkelijk, zowel kwetsbaar als vilein. Bergsmas woorden zijn dichterlijk, dringend en onverbiddelijk. Haar liefde voor de liefde en de taal spat van de vagina's. Intelligent woordjesgebruik, achteloos haarscherpe observaties, meedogenloos doeltreffende dialogen. En ja, Evas vulva vulmineert veelvuldig, maar het wordt nooit vulgair, vunzig of vlakvloers. Pussy Album is een verzameling letters en woorden in een volgorde zoals we die nog niet kenden en volgens mij mogen we dat keihard literatuur noemen.

Dit boek is virtuoze Taaljazz. 289 pagina's gedurfde poesie verpakt in een gelaagde roman, een echte pageturner. Niet lichtvoetig, wel aangrijpend. Hoe dicht kan je in een mens komen....

Wauw, even bijkomen….. Pussy Album is rauw, eerlijk, heftig, overweldigend en zo prachtig! Je wordt helemaal meegetrokken in de afgronden van het leven, een eindeloos diepe put van seks en alcohol. Hoe diep kan je vallen, hoe diep kan je tot iemand doordringen…….. Stella Bergsma heeft Eva zo ‘van binnenuit’ kunnen neerzetten, dat je als lezer bijna Eva wordt. Eva is zo verachtelijk, zo irritant, zo heftig, zo mooi, zo menselijk, gewoon zoals ze is. Het duurde wel even voordat ik in het verhaal kwam, de chaos, de prikkels, ik had af en toe moeite om door te lezen. Hoelang gaat deze ellende nog door..? Ik weet niet precies waar ik meegesleurd werd, maar dat werd ik…….steeds verder in het hoofd en hart van Eva. Ze heeft mijn hart gestolen en ik heb het overleefd! Ik denk dat je dit boek afschuwelijk of geweldig vindt, een middenweg is nauwelijks mogelijk. Als je er aan begint wel even doorlezen, wellicht wordt je nog meegesleurd……

Eens in de zoveel tijd lees je iets wat je direct bij de strot grijpt. Zo ook dit fantastische boek van Stella Bergsma. Haar schrijfwijze is net als haar poëzie, recht voor zijn raap, puur en dwingend. Alsof het verhaal het tempo aangeeft, en jij je alleen nog maar kan laten voortslepen door de belevenissen van de hoofdpersoon. Dit is zo'n boek waarbij je op driekwart denkt: shit, nog maar even en het is al voorbij. Dus: vette aanrader voor liefhebbers van een rauw en opwindend verhaal!

Gisteren dit boek met een ongezonde mix van moeite en anticipatie uitgelezen. Bij vlagen fysieke pijn van het voyeuristisch meekijken met de hedonistische zelfmoord van de hoofdpersoon. Een verkeerde afslag nemen ergens halverwege het leven en dan niet meer terug kunnen, willen, en doorgaan tot het over is. Waanzinnig goed geschreven, zo veel nieuwe en mooie woorden, zo veel oude hervonden. Absolute aanrader.

De kans is groter dat iemand door dit boek zou zijn blijven leven. Jammer alleen dat juist zij dit boek nooit zou hebben kunnen lezen. Fictieve hoofdpersonages zijn daar zelden toe in staat, hoezeer ze de schrijver zelf ook lijken te zijn. In dit geval leraar, dichter, postbode, mannenverslindster en alcoholist Eva. Op het laatst is ze alleen nog alcoholist. Waren er maar eerder zulke boeken geschreven. Stelle laat je met Pussy Album dezelfde roes beleven als Eva, waar je inderdaad aan zou sterv