Sara en Liv

"Suzanne neemt je mee…" niet naar een plek aan water, maar naar een plek heel diep in haar eigen ziel. Een ziel die getekend is door angst en wanhoop om het dreigende verlies van haar kindje. Maar tegelijkertijd wiegt ze de lezer ook mee naar de prachtige binnenwereld van datzelfde kindje en beschrijft ze vanuit het perspectief van Sara hoe volmaakte liefde moet voelen. Dat alles in op een, voor de Nederlandse literatuur, vernieuwende wijze die zo sprankelend mooi is dat je de zinnen regelmatig nog een keer wilt lezen. En nog een keer… "Want zo, precies zó, moet dat inderdaad voelen," denk je steeds bij het lezen. Suzan Hilhorst wist me met haar treffend eenvoudige (maar o zo uitgebalanceerde) zinnen erg te raken, omdat ze mij tot in het diepste van haar wezen meenam. Nooit eerder kwam je zo dichtbij het gevoel van een ander, dan met dit boek. Ik had onverwacht tranen om twee passages. Eén omdat ‘ie zo diep, diep verdrietig was. De andere passage, waarin Sara en Liv ronddolen en elkaar ontmoeten, is het liefdevolste hoofdstuk uit een boek dat ik ooit las. Het kan niet anders dat dit boek van Suzan Hilhorst prijzen gaat winnen. Het is sensationeel mooi.

OVER DE COVER: Op een witte achtergrond prijken de namen van haar 2 overleden dochtertjes in de kleur roze en is tevens de titel van dit boek: Sara en Liv. Simpel, maar oh zo mooi en indrukwekkend. MIJN MENING: Sara en Liv worden geboren als kerngezonde baby’s, totdat op een dag kort na hun geboorte het noodlot toeslaat. Beiden blijken een foute gen te hebben waardoor ze hartproblemen krijgen. Er breekt een hectische periode aan waarin de ouders Suzan en Jens leven tussen hoop en wanhoop, leren praten zonder woorden, luisteren naar de pijn van de stilte en kennis maken met het lege verdriet. Suzan blijft ondanks de nare en slechte berichten in het ziekenhuis hopen op een goede afloop. Vertrouwt op de vechtlust van Sara. Uiteindelijk moet ze Sara laten gaan. Als Liv wordt geboren voelt ze zich weer even blij, maar de angst voor herhaling op wat Sara is overkomen blijft. En voor de tweede keer slaat het noodlot toe. Soms leeft Suzan in een andere wereld waarin geen pijn en verdriet is, waar het vredig is, waarin ze haar dochtertjes ziet opgroeien, zoals het had moeten zijn, praat tegen de meisjes alsof ze er nog zijn. Vergelijkt situaties, gevoelens en emoties met de natuur en muziek. Komt tot de conclusie dat er drie soorten hoop zijn: De lacherige, de obsessieve en de oerhoop. De auteur beschrijft de wereld en gevoelens vanuit haar eigen perspectief, dat van Sara en later ook dat van Liv. Dit wordt prachtig tot ontroerend toe verwoord. Op indrukwekkende wijze neemt de auteur mij mee naar een wereld vol angst en vertwijfeling, verdriet en rouw. Laat mij meekijken in haar moederhart, toont haar gevoelens zeer openhartig en gaat geen enkele emotie uit de weg. Haar enorme liefde voor haar dochtertjes is voelbaar, maar ook de pijn van het moeten loslaten. Een moederhart voelt en ziet altijd en overal haar kind denk ik. Dit debuut is intens mooi verwoord. Het verhaal is zeer aangrijpend en verdrietig, zoals alleen een liefdevolle moeder dit kan beschrijven. Een moeder die zich zeer kwetsbaar opstelde door haar gevoelens en beleefwereld met ons te willen delen waarvoor heel veel respect! en dit op een zeer toegankelijke wijze doet. Elk woord raakte mij, tranen kwamen vanzelf. De auteur is in staat om mij mee te nemen in haar gevoelens en gedachtegang en heeft een zeer prettige en fijne schrijfwijze. Geluk is een seconde, die eeuwigheid wil zijn. Gerrit Komrij.

Recensie Sara en Liv Auteur: Suzanne Hilhorst Ik was een van de gelukkigen die een vooruit exemplaar mocht lezen. Het boek greep me aan en blijft in mijn gedachten. Het verhaal: Tijdens een vakantie in Nicaragua ontmoet de Hollandse Suzan de Zweed Jens. Twee jaar na hun eerste ontmoeting verhuist Jens naar Nederland om bij Suzan te gaan wonen. Ze zijn dolgelukkig met elkaar en het geluk wordt nog groter als hun zoontje Nils wordt geboren. Later gaat hun koningswens in vervulling en wordt dochter Sara geboren. Ze genieten een paar weken volop, tot Sara een hartafwijking blijkt te hebben. Ze wordt opgenomen op de intensive care en Suzan, Jens en Nils wonen wekenlang in het Ronald MacDonald huis om zo dicht mogelijk bij Sara te zijn. Na hele spannende weken van hoop en wanhoop overlijdt Sara in hun armen.. Na een moeilijke periode waarin ze proberen om voor Nils een normaal leven te leiden blijkt Suzan weer zwanger te zijn van een dochter. Na een spannende zwangerschap wordt Liv geboren. Een zeer alert meisje die kerngezond lijkt.......

Hoe beschrijf je het ultieme horror scenario, de dood van je kinderen, zonder te vervallen in clichés? Hoe vermijd je gemeenplaatsen, wanneer je het ergste wat je als ouder kan overkomen vertelt via een boek? Het lijkt een onmogelijkheid, maar Suzan Hilhorst is daarin geslaagd. In haar indrukwekkende debuut Sara en Liv beschrijft Suzan Hilhorst, verslaggever en programmamaker, de korte levens van haar dochters; het verhaal is een autobiografisch eerbetoon aan die twee kleine meisjes, die maar zo kort hebben mogen zijn. Bijzonder is, dat het boek afwisselend wordt verteld vanuit het perspectief van dat van de moeder en dat van baby Sara. "Bewonderend keek ik hoe de tranen uit mijn moeders ogen stroomden, ze leken rivieren onderweg naar iets groters. Ze liet ze gaan, veegde ze niet weg, bang om ook maar een seconde van ons contact te missen." De blijdschap bij de ik-figuur en haar echtgenoot Jens - een paar jaar na de geboorte van zoon Nils krijgen ze een dochter, Sara, een koningspaar dus - slaat om in wanhoop en onmacht, wanneer ze met een plotseling doodzieke baby in het ziekenhuis belanden. Zonder ergens te vervallen in sentimenteel taalgebruik combineert Hilhorst klinische feiten met liefdevolle en verstilde beschrijvingen van een kwetsbaar klein meisje en de hoop en wanhoop van haar ouders. "Hoop is er in verschillende vormen. Zo is er de lacherige, lichte vorm, die door een kamer vol mensen sprankelt als bron van een goed gesprek. Dit soort hoop gaat vaak samen met een naïef soort fantasie waarin je eindeloos kunt verdwalen, rondzwemmen en wegdromen." Sara overlijdt en het gezin moet verder. Na een aantal maanden volgt een nieuwe zwangerschap en wordt Liv geboren. Ook zij overlijdt kort na haar geboorte. Het verdriet is rauw en alom tegenwoordig. "We geloofden niet meer automatisch in een goede afloop. De hoop had ons verraden, door ons vertrouwen te winnen en het vervolgens schaamteloos te schenden. En waarom ook niet, hij hoefde zich niet aan ons te verantwoorden. Wij hadden zelf onze kwetsbaarheid in zijn schoot geworpen en moesten daar nu mee leren leven." Sara en Liv is een boek over hoop en wanhoop. Ook al weet je als lezer de afloop, toch blijf je geboeid. Hoe kun je omgaan met zo’n enorm verlies, wat blijft er nog voor je over en hoe ga je verder? Het zijn vragen waarop eigenlijk geen antwoord bestaat, maar in dit boek kun je ze vinden; het gaat uiteindelijk om hoop en om liefde. "Wat doe je als het meest onwaarschijnlijke is gebeurd? Wat zeg je vervolgens tegen de hand die je vasthoudt? Hoe omhels je je geliefde als zijn pijn zo groot is, dat je hem zelf niet meer kunt zien. Je gaat op zoek naar het laatste restje hoop. Hoop." "Dus dit is waarom we geboren worden, dacht ik. Deze liefde. Al die tijd was dit waar het om ging." Sara en Liv van Suzan Hilhorst is een boek vol contrasten, dat verbijstert en ontroert, een boek dat tegelijkertijd beeldschoon en peilloos zwart is. Een boek dat je alleen weglegt, omdat het verdriet je soms als lezer te veel wordt, maar wat je dan ook snel weer pakt omdat het zo prachtig geschreven is. Deze recensie is eerder verschenen op Hebban

Suzan Hilhorst is verslaggever en programmamaker bij BNN-VARA. Ze woont met haar gezin in Hilversum. Haar persoonlijke verhaal bracht haar terug naar een oude liefde, namelijk het schrijven. Sara en Liv is het autobiografisch verhaal over haar twee dochtertjes die kort na hun geboorte overleden zijn. Tevens is dit haar debuut. Inmiddels werkt Suzan aan een tweede roman. ‘Sara en Liv’ is het indringende portret van de korte levens van twee zusjes en de impact die hun dood heeft gehad op het gezin. Op de vraag hoeveel kinderen ze heeft, zou Suzan zonder twijfel nog steeds ‘drie’ antwoorden. Maar de realiteit is hard: haar twee dochters overleden slechts weken na hun geboorte. Een hartverscheurend verhaal over hoop en wanhoop, ongrijpbare angst en genadeloze onmacht. Het is een meer dan indrukwekkend debuut over verlies, rouw, hoop en geluk en bovenal een ode aan het leven. ‘Sara en Liv’ is geschreven vanuit een wisselend perspectief namelijk die van moeder én kind. Suzan Hilhorst gebruikt prachtige woorden en zinnen om dit verhaal vorm te geven. ‘In al die drukte was ik al lang teruggekeerd naar de voor mij zo vertrouwde sprookjeswereld. Ik zwom tussen gekleurde vissen en vogels met grote kuiven. Vlinders in wolken van goudstof, en regenbogen in stralend blauwe hemels. De hectiek van de andere wereld ging aan mij voorbij als een koele rivier op een hete zomerdag. Ik droomde niet eens, zweefde gewoon mee met de bladeren in de lucht, stak zo nu en dan mijn hand uit naar een elfje of een bloem. Ik voelde het reanimeren niet. De druk op mijn borst, de naalden in mijn lijf. Ik voelde niet de angst die in de ruimte hing als een ondraaglijk, zware deken. Een ander zou het overleven noemen, mijn moeder noemde het hoop.’ ‘Sara en Liv’ is een ontroerend eerbetoon aan haar twee dochtertjes Sara en Liv die kort na hun geboorte zijn overleden. Suzan Hilhorst vertelde in een interview dat ze verdrietig was over alle herinneringen die ze nooit zullen hebben. ‘Ik ben altijd de moeder met twee onzichtbare dochters. De meisjes zullen er altijd zijn en meegroeien met dit prachtige gezin.’ Met dit verhaal houdt ze haar dochters voor altijd in leven. Tijdens het lezen moest ik een traantje wegpinken, zo schrijnend maar ook zo herkenbaar is dit verhaal geschreven. Een heftig boek dat je niet zo maar los laat. Het raakt de lezer diep! Knap en moedig om dit verhaal met anderen te delen. ‘Sara en Liv’ is een roman met een droevig thema, loslaten, maar adembenemend mooi geschreven! Een verhaal waarin je meegezogen wordt en dat je in één adem uitleest.

Dit onroerend mooie boek heb ik als vooruit leesexemplaar mogen lezen voor bol.com Lees Magazine. De officiële verschijningsdatum in de boekhandels staat op 18 mei 2017. Wat is dit een ongelooflijk heftig autobiografisch verhaal. Als lezer zijnde ben ik dankbaar dat ik dit heb mogen lezen, zo’n persoonlijk schrift. Een kijk in iemands verdriet, wanhoop, frustratie en tegelijkertijd ook kracht, zelf heling en doorzettingsvermogen. De manier waarop vanuit moeder en kind geschreven wordt komt zo binnen. De belevingswereld van beide komt naar voren door zinnen die zo veelzeggend en klein tegelijkertijd zijn. Beide beschrijvingen tonen een andere kant van de alles verwoestende ziekte die hen overkomt. Van de volwassen krachtige moeder tot aan de onschuldige nieuwsgierige kijk op de wereld van het kind. Tevens de overeenkomsten en de zo sterk aanwezige verbindende liefde. Alles komt aan bod. Ik kan niet anders dan dit boek de volle vijf sterren geven.