Vijf stappen van jou

Beste boek dat ik ooit heb gelezen! Bij sommige stukken zat ik zelfs met tranen in mijn ogen. Het boek is heel goed geschreven & ik kan geen minpunten bedenken.

Vijf stappen van jou door Rachael Lippincott Tranen, tranen, tranen. Een boek dat je giga hard kan laten huilen is een goed boek, punt. Al lijkt het op Een weeffout in onze sterren en al is het een adaptie van een filmscenario. (Die film wil ik trouwens heel graag zien.) Zo veel levens/verhalen lijken op elkaar. Dus ook in fictie kan dat wel eens gebeuren; zonder een kopie of een flauw afkooksel te zijn. Er zijn mensen die zo ziek zijn dat ze (soms) geen deel kunnen uitmaken van de dagdagelijkse wereld buiten, dan is het nuttig dat wij via boeken en films even in hun wereld kunnen duiken. In het geval van Vijf stappen van jou gaat het om de ziekenhuis-wereld rond CF (Cystic Firbiosis). Dit is een boek dat zich quasi geheel in een ziekenhuis afspeelt en dat toch super romantisch en meeslepend is. Ziek zijn en toch doorgaan, dat vergt moed, maar de liefde toelaten en de controle loslaten, jezelf overgeven vergt misschien nog wel veel meer moed. En dat herken ik, al ben ik niet ziek. Het verhaal van Stella en Will vergeet je nooit meer. Geloof me. De tranen etsen het vast in je hart. Vijf stappen van jou is een boek vol vriendschap en liefde; liefde voor een partner, de liefde tussen een ouder en een kind maar ook de liefde voor jezelf. Het gaat over verliefd worden, graag zien én afscheid nemen. In feite gaat het over écht leven, wat je doet als de dood vlakbij is. En over dromen over lichtjes en daar alles voor over hebben. Vijf stappen is vlot geschreven, meeslepend en ontroerend, hartverwarmend én triest. Tot tranen toe triest. En romantisch tot en met. De cover is naast indrukwekkend mooi ook helemaal passend bij het verhaal. En ja, ik wil nu graag de film zien. Om nog wat langer in de wereld van Stella en Will te vertoeven…

Mijn allereerste indruk van dit boek is dat het mij doet denken aan het boek De weeffout in onze sterren van John Green. Dat vond ik een prachtig verhaal maar dat legt de lat voor Vijf stappen van jou wel erg hoog. Beide verhalen zijn op hun eigen manier schrijnend. In dit geval, wat als je mensen die veel voor je betekenen niet mag aanraken? Dan pas word je je er van bewust hoe nodig een aanraking eigenlijk is en hoe pijnlijk het is wanneer dit niet kan. De cover van dit boek is werkelijk prachtig en trekt de aandacht naar zich toe.Het past ook erg goed bij het verhaal, er is duidelijk veel aandacht geweest hiervoor. Als je vaker recensies van mijn hand leest, dan weet je ook dat ik kritisch kan zijn op details. Op de achterflap staat dat Stella zes stappen afstand moet houden van alles en iedereen. Dat is niet zo. Ze moet zes stappen verwijderd blijven van andere patiënten met cystic fibrosis (CF, taaislijmziekte). Eerst dacht ik dat er een fout was gemaakt in de titel of in de achterflap wat betreft het aantal stappen afstand. In de titel wordt gesproken van vijf stappen en op de achterflap van zes stappen. Later wordt duidelijk waarom de titel Vijf stappen van jou is. Omdat ik dit in het begin niet begreep stoorde dit mij, achteraf onnodig. Het aantal stappen afstand lijkt niet altijd te worden nageleefd. Als je leest hoe er soms iets wordt aangegeven of dat er even handen worden aangeraakt. Op zich niet meteen een probleem maar misschien door het gehamer van Lippincott op het aantal stappen afstand, dat het mij toch opviel en ietwat stoorde. Lippincott heeft zo vaak in het verhaal benoemd dat het aantal stappen tussen Stella en andere CF patiënten aanwezig moet zijn dat het een beetje vervelend werd. Je bent je hier al bewust van door het indringende verhaal, dit hoeft niet steeds herhaald te worden. Aan de andere kant komt de PEG-katheter nadrukkelijk voor in het boek en hierover lees ik dan weer weinig. Wat meer uitleg over wat een PEG-katheter is had ik fijn gevonden omdat je anders niet weet waar het over gaat. Nu heb ik het zelf opgezocht. Het verhaal heeft iets magisch maar staat tegelijk ook vol verdrietige momenten. Sommige mensen niet mogen aanraken is er daar al een van maar Stella komt bijvoorbeeld ook al van jongs af aan in dit ziekenhuis, het is haar tweede huis. Continu moet zij rekening houden met haar ziekte. Doet ze dit niet dan kan dit een eerdere dood betekenen. Minstens zo zwaar heeft zij het met haar ouders. Stella heeft het gevoel dat zij voor hen moet zorgen. Zij hebben zoveel verdriet en zouden hun dochter verliezen. Stella drukt haar eigen gevoelens opzij en neemt hierin de ouderrol op zich. Andersom heeft Will alleen met zijn moeder te maken en hij krijgt het gevoel verstikt te worden door haar. Zijn moeder wil er alles aan doen om zijn ziekte te bestrijden maar in dit geheel verliezen moeder en zoon elkaars gevoelens uit het oog. Beide hebben het gevoel dat de ander zichzelf voorop zet. Een hele goede bewustwording dus dat je moet communiceren met elkaar en zeker dat ouders op moeten passen dat hun kind(eren) niet de ouderrol overnemen. Dit is niet gepast en ook een te zware last voor een kind, in welke situatie ook. De personages zijn erg mooi neergezet. Afwisselend lees je vanuit het perspectief van Stella en van Will. Het verhaal is meeslepend, pijnlijk, hartverwarmend, grappig en krachtig tegelijk. Een boek welke je leest met een lach en een traan. En het einde, eigenlijk zou ik geen enkel goed passend einde kunnen bedenken… Maar dit komt door het verhaal en het onderwerp, niet door een schrijver. Ik raad dit boek absoluut aan en aan de mensen die minder dol zijn op lezen, er is ook een film! Five feet apart. Ik ben meestal geen fan van een boek lezen én de film zien maar in dit geval overweeg ik dit toch.

Heel mooi verhaal heb echt met tranen in de ogen gezeten soms. Ben hier door ook zeer benieuwd geworden naar de film!

Alleen maar positief: goede kwaliteit, voordelige koop en duurzaam.

mooi boek