Alles is zoals het zou moeten zijn

Ik ben tot de helft gekomen en heb het boek niet uitgelezen. Gewild grappig, onwaarschijnlijk verhaal en slecht uitgewerkte karakters. Ik heb met verbazing de andere reviews gelezen!

Dit boek lijkt wel geschreven met het oog op een gewenste verfilming, alles is filmisch (in stromende regen iemand zoeken, het plot an sich, overdreven reacties zoals stukslaan eigendommen). Verder was het verhaal flinterdun en vanaf hoofdstuk één voorspelbaar. De grapjes zijn van het kaliber too much en óver het randje van irritant, alsof de schrijfster zich wil etaleren als intelligent, kek en grappig. Het gedweep met de Taga-bike en het Emma Kinderziekenhuis en het gepreek over dat laatste en hun goede werk was voor mij te veel collecteren en vriendjes pleasen en daardoor een regelrechte turn off. De zinnen liepen lekker hoor, maar het plot is te cliché, de hoofdpersonen te mager en hier ook weer te cliché en het verhaal kabbelde maar door met zeker 100 pagina's te veel. Gezien bovenstaande ben ik ervan overtuigd dat een debutant zonder naam en status dit boek nooit zo gepubliceerd had gekregen.

Echt een heerlijk boek. Heb er soms echt hardop om moeten lachen. Het leest makkelijk weg en ik vond de zwarte humor van de hoofdpersoon heerlijk. Het wordt zo geschreven dat je meeleeft met de hoofdpersoon en het net lijkt of je er zelf bij bent. De acties van de hoofdpersoon zijn erg herkenbaar en zeer menselijk. Een heerlijk luchtig boek, voor als je even geen zin hebt om heel diep na te denken, zoals bij een boek van Dan Brown.

Het boek begint bij het kraambed van Iris Vandenberg, ze is net bevallen van een zoontje. Ze denkt dat Pieter, de man waarmee ze al 10 jaar een relatie heeft, haar ten huwelijk zal vragen. Daar vergist ze zich schromelijk in want het enige wat ze krijgt, zijn een heleboel verwijten. Een paar uur later barst de bom helemaal en het tweetal gaat uit elkaar. Iris is er het hart van in en hoopt maandenlang dat het goed komt. Uiteindelijk beseft ze dat het over en out is en ze begint een nieuw leven met haar zoontje Milan. Er komen enkele mannen in de buurt, maar dan staat Pieter ineens terug voor de deur. Wat zal Iris doen? Zal ze Pieter terug in haar leven laten of kiest ze voor de andere? Terwijl je al denkt te weten hoe het gaat verlopen, slaagt Daphne Deckers erin om je op het verkeerde spoor te zetten. Maar uiteindelijk ben je wel blij met de keuze die Iris maakt. Het is een vlot geschreven boek, vol met dagdagelijkse dingen en af en toe wat "beledigingen" naar Vlamingen toe. Maar aan dat laatste erger ik me niet echt. Het is misschien ook datgene wat ik af en toe denk over mijn eigen volk. Daarnaast hebben wij, Vlamingen, ook onze gedachten over de Nederlanders. Alleen heeft Daphne Deckers het aangedurfd om dit in een boek neer te schrijven.

Ik vond het gewoonweg een slecht boek. Ik vind de artikelen van Daphne Deckers leuk en ook haar 'mama' boeken heb ik verslonden. Maar dit boek haalt het daar echt niet bij. Vond het tegenvallen, weinig humor & zat niet veel vaart in. Al met al zou ik het zeker niet aanraden.

Wat een matig en oppervlakkig verhaal, het nivo van een slechte doktersroman maar dan 50x zo dik. Het gaat werkelijk nergens over. Ik heb het uitgelezen, maar hele stukken overgeslagen. Met name het gebazel tussen die vriendinnen tijdens lunches etc.. De afloop is al bekend, op het moment dat ze Mister perfect (ik zal zijn naam niet verklappen want dan zijn er helemaal geen verrassingen meer) ontmoet......zo voorspelbaar! Gewoon een slecht boek! De stukjes van Daphne,in de bijlage van de Telegraaf "vrouw", waren altijd wel leuk om te lezen. Herkenbaar en waarschijnlijk net lang genoeg om niet verveeld te raken. De kinderboeken van Daphne ken ik niet maar als ze het nivo hebben van dit boek, dan vallen de kinderen er zeker heerlijk bij in slaap.