Als adem lucht wordt

P. Kalanithi, de auteur van dit boek, heeft een heel breed interesseveld en hij is heel intelligent zodat hij twee zware studierichtingen volgt, nl. geneeskunde met specialisatie neurochirurgie en ook literatuur. Hij heeft het moeilijk om beroepshalve een keuze te maken, maar kiest uiteindelijk voor een leven als arts, neurochirurg. Het eerste deel van het boek gaat vooral over zijn studies, het tweede deel over zijn beroepsleven en zijn eigen terminale vorm van longkanker. Hij beschrijft in detail zijn werk als arts gedurende zijn jaren als assistent en later als neurochirurg. Persoonlijk vond ik dit heel interessant aangezien aan het medische aspect veel aandacht geschonken werd vooral in zijn beginjaren als arts. Later besefte hij dat empathie met de patiënt ook heel belangrijk was en had een heel ander contact met zijn patiënten. Toen hij zelf ziek werd, wist hij als arts natuurlijk heel goed dat zijn longkanker geen goede prognose had, zeker niet toen hij metastasen in zijn lever had. Hij maakt de lezer deelgenoot van zijn angsten, moed en kracht om ondanks de hevige pijnen zijn leven terug "op rails" te krijgen. Ondanks vreselijke pijnen herneemt hij zij werk als neurochirurg en gaat zelfs terug lange dagen in het OK aan het werk waardoor zijn helse pijnen nog verergeren, maar de voldoening die hij uit zijn werk haalt is voor hem veel belangrijker.... Persoonlijk vond ik het heel aangrijpend om dit "mee te beleven" als lezer. Zijn vrouw en hij krijgen via in vitro een dochtertje maar hij heeft niet lang kunnen genieten van het vaderschap want zijn toestand ging ineens snel achteruit. De manier waarop hij afscheid nam van het leven, van zijn familie was zo pakkend geschreven zodat er bij mij tranen vloeiden. Zijn echtgenote werkte zijn boek verder af om zijn verhaal te verspreiden.... Het is een waargebeurd verhaal dat me lang zal bij blijven...

ongelooflijk mooi geschreven, ongelooflijk intens en authentiek beeld van beide kanten : de arts, de mens, de patiënt ...

Prachtig geschreven vanuit perspectief van arts en patiënt.

Te Amerikaans naar mijn smaak, te veel halleluja over zichzelf. Ik miste de verdieping die ik zocht...

Heel mooi geschreven en ik vind dat iedereen dit gelezen zou moeten hebben

Na het lezen van dit buitengewoon indrukwekkende debuut/nalatenschap van Paul Kalanithi (1977-2015), blijf ik als lezer, én als collega, met ambivalente gevoelens achter. Daar waar deze arts ook patiënt werd, en in dit boek in wezen zijn biografie én ziektegeschiedenis schetst, besloot hij de dood in de ogen te kijken en het onvermijdelijke te accepteren, en te beschouwen. Dat is dapper en immens bewonderenswaardig. Evenwel wellicht ten koste van zijn gezin en sociale systeem, alhoewel juist zijn vrouw in haar evenzo indrukwekkende epiloog benadrukt dat haar man ook daarin veel energie stak én eraan ontleende. Paul Kalanithi leefde vele levens in de 38 jaren dat hij op deze aarde mocht verblijven, pleegde echter ook roofbouw op zijn lichaam door het kiezen van een van de meest veeleisende beroepen binnen de medische vakgebieden. Dat hij daarbij ook buitengewoon considerabel veeleisend naar zichzelf toe was, voelt prijzenswaardig en tegelijkertijd zeer bedenkelijk. Hij heeft hoe dan ook een hoge prijs betaald, doch de wereld tevens een literair juweeltje cadeau gedaan door een inkijk te gunnen in de mens, de arts, de patiënt, en vooral de exceptionele man die hij was en de levens die hij beroerde. Door deze erfenis, die compleet, doch onaf voelt, leeft hij voort.