Als een brandend huis

Nee, dit is geen verhaal als voorgekauwde prak dat je zo even naar binnen schuift. Dit is geen verhaal, dat je al zo vaak ergens anders hebt gelezen, zodat je alles zelf wel kunt bedenken - zelfs de onverwachte plotwendingen. Lobo Antunes speelt met de lezer en hoe je een verhaal toch nog kunt vertellen ondanks de verwarring die zijn personages creeeren. Dit boek valt niet samen te vatten. Het bevat een veelheid aan stemmen, schitterende metaforen en een verhaal waarvan ik me af en toe afvroeg of ik nog begreep waar het om ging. En dan, wanneer je helemaal je door centrifuge bent gegaan, neemt de schrijver je weer bij de hand en begrijp je het weer. Dit boek wil je verder lezen om de mooie zinnen, de markante personages en de opzienbarende manier van vertellen. Een van de beste boeken die ik de afgelopen jaren las.

Reis naar het einde is beter ! Het verhaal in dit boek is indrukwekkend , maar de schrijfstijl is "te gehaast" Iets te veel metaforen en uitweidingen !

Als een brandend huis doet mij denken aan de kleren van de keizer. Iedereen roept dat de keizer prachtig is gekleed, maar eindelijk is er dan toch nog iemand die de waarheid durft te zeggen: De keizer loopt in zijn blote kont. Zo vergaat het mij bij het lezen van "Als een brandend huis" van António Lobo Antunes. Alle geronomeerde recencenten van alle kranten en bladen roemen zonder uitzondering het boek de hemel in. Wat bezielde hen? Durfden zij de waarheid niet te zeggen, bang om voor dom te worden versleten omdat zij het verhaal niet begrepen? Met zijn achterwegelaten van elke vorm van interpunctie minacht de schrijver zijn lezers op een onacceptabele manier. Het verhaal wordt hierdoor bijna onleesbaar. Acht apartementren en negen bewoners. Geen van hen komt tot leven. Alle teksten lijken als een monoloog interieur uit een en hetzelfde hoofd te komen. Het hoofd van de schrijver omdat de hoofdpersonen nergens en op geen enkele wijze tot leven komen. Een boek om niet te kopen, of om weg te leggen, en snel te vergeten.