Ander nieuws deel 1 wat het journaal niet uitzond

Echt een aanrader als je wilt weten hoe het echt zit in de grote wereld. Het boek leest niet makkelijk, maar zit wel boordevol super interessante info. Ik las dat ze bezig is met een vervolg. Ga ik zeker kopen! Veel leesplezier!

Als je aan dit boek begint wil je er niet meer mee ophouden! Mocht je jezelf regelmatig hebben afgevraagd 'klopt het wel wat je door de overheid wordt wijsgemaakt? Dan wordt je nogal wakker geschut. Denk eraan: vooral leesbaar voor diegenen met een 'open mind'. Een aanrader.

De moeite waard om te lezen en je gaat met andere ogen naar het journaal kijken !

De premisse van dit boek is intrigerend en ernstig onderbelicht: het nieuws dat het NOS-Journaal ons voorschotelt is niet objectief, niet veelzijdig en niet compleet. Het journaal is verworden tot een propagandamiddel van aandeelhouders, economen, netmanagers en andere belanghebbenden, zo stelt Janneke Monshouwer, die lange tijd als productiemedewerkster nauw betrokken was bij de samenstelling van het journaal. Ze heeft een boekje opengedaan over ongekende en ontkende nieuwsfeiten die het verdienden te worden herbelicht. Dit boek - deel 1 van een drieluik - beschrijft een groot aantal van deze verkeerd weergegeven nieuwsfeiten. Helaas is Monshouwer volkomen de mist ingegaan bij het schrijven van haar boek. Om te beginnen zit er totaal geen structuur in het boek. De honderden nieuwsfeiten worden zonder enige ordening opgedreund, het ene na het andere, zonder onderlinge relatie. De onderwerpen zijn verdeeld over 28 hoofdstukken, maar zowel intern als onderling is een logische structuur ver te zoeken. Ten tweede is Monshouwer totaal niet in staat om de rode draad van haar betoog in zicht te houden. Laten we als voorbeeld Rusland nemen, dat voor het eerst op pagina 307 genoemd. Wat volgt is een doelloze beschrijving van de Russische geschiedenis waarbij van de hak op de tak wordt gesprongen. We lezen over de handelsroutes over de vikingen, dan over de noordelijke taiga, Peter de Grote, bodemvondsten, Russische staatkundige indeling, iets over Tolstoj en ga zo maar door. Pas zo'n 20 pagina's verderop komen we via een een Georgische pleegdochter bij enkele miskende nieuwsfeitjes, en wel op het gebied van de Russisch-Georgische betrekkingen. Waar was dit hele relaas dan voor nodig? Het boek bevat meer dan 600 pagina's, dus het hele drieluik zal zo'n 2000 pagina's tellen: een absurd aantal. Die 'encyclopedische' indruk wordt nog versterkt door het feit dat her en der zinsdelen om onbekende reden dikgedrukt zijn en er talloze kleine, vaak irrelevante fotootjes zijn opgenomen. Die kostbare ruimte had veel beter besteed kunnen worden. Een laatste opmerking betreft de schrijfstijl. Er is duidelijk geen redacteur ingehuurd, wat te merken is aan het gebrek aan bondigheid, de slechte spelling, het overdreven aantal 'oe's' en 'ah's' en 'och jeetjes' en de merkwaardige, encyclopedische opzet. 'Schrijven is schrappen' is een adagium waar Monshouwer duidelijk niet bekend mee is, maar een fatsoenlijke redactie had haar voor veel ernstige valkuilen kunnen behoeden. Het resultaat een lijvig werk dat het midden houdt tussen een encyclopedie en een geschiedenis van de wereld, waarbij het zoeken is naar die interessante stukjes informatie waar het in feite om te doen is: verdraaide, onbekende nieuwsfeiten.