Borsten De levensloop van een intiem lichaamsdeel

Corien van Zweden heeft het hem weer gelapt: een boek met een ingewikkeld, soms beladen onderwerp zo schrijven dat ik toch steeds verder wilde lezen. En weer met die uitgebalanceerde vermenging van haar eigen verhaal en het journalistieke, waardoor het wel persoonlijk wordt maar nooit te intiem.

Als biografie van een lichaamsdeel is Borsten een volstrekt uniek boek. Het is heel persoonlijk, maar Corien van Zweden slaagt erin waar nodig ook afstand te nemen. Zo interviewt ze met flair en ironie de chirurg die haar borst heeft geamputeerd over de schoonheid van haar vak. Ook voor een man is dit een fascinerend boek, ik kijk nooit meer op dezelfde manier naar borsten.

Het lezen van dit boek doet precies wat de ondertitel zegt: je wordt meegenomen in de levensloop van het lichaamsdeel borsten. Informatief, kwetsbaar en volop mogelijkheden voor herkenning. Ik vind het bijzonder dat een ervaringsdeskundige dan weer vanuit haarzelf, dan vanuit anderen en dan weer vanuit bronnen het onderwerp benadert. Het is mooi en helder geschreven. Ik heb het, ondanks al het heftige dat er ook over borstkanker te lezen valt, met plezier gelezen.

Het boek in één adem uitgelezen. Het is de combinatie van wetenschappelijke weetjes en persoonlijke ervaringen met de humoristische schrijfstijl wat maakt dat het prettig leesbaar is. Boeiend dat een intiem onderwerp zo uitgediept wordt.

Wat verlies je eigenlijk allemaal wanneer je een borst kwijtraakt? Corien van Zweden schetst een even liefdevol als secuur portret van een lichaamsdeel waarvan ik niet wist dat ik er nog zoveel over wilde weten. Behalve medische en andere professionele experts laat Van Zweden ook uiteenlopende vrouwen aan het woord over hun eigen borsten, tot en met ex-pornoactrice Bobbi Eden. Dat de schrijfster zelf een borst verloor was het startpunt voor haar uitgebreide onderzoek, maar een boek over kanker is het niet. Laat staan het zoveelste ego-document over wat iemand met die ziekte doormaakt. Ook al komt de vernietigende rol die een borst kan spelen uitvoerig aan bod. Waarbij Van Zweden aan de hand van haar persoonlijke ervaringen overtuigend blootlegt hoe de maakbaarheidsgedachte zich dan op het dwingende af laat gelden. Het plaatje moet niet alleen kloppen (een vrouw hoort twee borsten te hebben) maar liefst ook perfect zijn. Waarom? Omdat het kan. Na alles wat je als lezer dan al aan de weet bent gekomen over borsten en de manier waarop er (letterlijk) tegenaan wordt gekeken besef je met Van Zweden hoe bedrieglijk de term reconstructie in dit verband is. Wat een in ere hersteld decolleté ook mag suggereren, de nuchtere conclusie luidt: “Borsten zijn niet maakbaar”. Wellicht reden te meer om je er eens in te verdiepen.

Ik heb het boek 'Borsten' met heel veel plezier gelezen. Auteur Corien van Zweden weet haar eigen herinneringen zo beeldend te beschrijven dat ze me altijd bij zullen blijven. Bijvoorbeeld als ze schrijft over het eerste moment dat ze borsten kreeg, vroeg in de puberteit: ze kroop onder het bed en ineens deed dat pijn. Zelf kon ik me dat moment niet meer goed voor de geest halen, maar nu kreeg ik er alsnog een herinnering aan. Eigenlijk was het lezen van Borsten een soort omgekeerde puberteit: deze keer geen schaamte en ongemak; niet de angst van hoe anderen tegen mijn lichaam aankijken. Ik kon het allemaal nog eens meemaken en trots zijn op wat toch eigenlijk best een mooi lichaamsdeel is. Een lichaamsdeel dat ten onrechte steevast geassocieerd wordt met hoe het eruit ziet, in plaats van hoe het voelt.