D.I. Callanach 2 - Perfecte prooi

Lees mijn volledige recensie op www.bookaddict.nl Ik ben fan van de schrijfstijl en de gruwelijke details van Helen Fields en kijk nu al enorm uit naar het volgende deel! Het verhaal had alles wat ik van een thriller verwacht: voldoende verdieping, aandacht voor onderlinge relaties, gruwelijke moorden inclusief bijbehorende details, opbouw aan spanning en een geweldig plot.

"Doe er iets aan, man! Ik heb twee lijken in het mortuarium liggen en ik durf de telefoon niet eens meer aan te nemen." ~ p33. GE-WEL-DIG! Heerlijk gruwelijk, en meeslepend tot de laatste pagina. Precies zoals ik ze graag lees. "Wanneer mensen zo intens genieten van het moorden, gaan ze vaak door tot ze zijn gepakt of dood zijn." ~ p83. Met het eerste deel wist Helen Fields mijn hart al te veroveren, en dit tweede deel heeft dat alleen maar versterkt. Een geweldige manier van schrijven, een goede spanningsboog en vaste personages waar je aan verknocht raakt. Ik durf nu al te zeggen dat ik vanaf nu geen boek ongelezen ga laten in deze reeks! Ik hou van de rode draad, en ben erg nieuwsgierig wat de tijd Ava en Luc gaat brengen. Door de perspectiefwissels krijg je als lezer echt het beste van alle kanten mee. De zieke geest van de moordenaar, de jacht van de Schotse politie. Alles in een perfecte balans, met als resultaat een verpletterend verhaal. "Ik was bijna vergeten dat hij een mens is. Wel gek eigenlijk dat hij een gewone naam heeft." ~ 457. Van de 6 geschreven delen zijn er nu 2 vertaald, en ik hoop oprecht dat de komende 4 delen snel zullen volgen. Dit zijn echt boeken waar ik nooit genoeg van zal krijgen. Dikke 5 sterren!

Ja hoor, ook deze keer weet Helen Fields ons weer omver te blazen door een ongelooflijk goed uitgewerkt moordverhaal, niet voor de gevoelige lezers onder ons want die boek is gruwelijk gedetailleerd en grafisch. Een echte thrilling thriller!!

Zelfde als de andere boeken. Goed geschreven met veel spanning. Ik kon het boek niet weg leggen

Leuk om te lezen. Las de hele serie zo uit in paar dagen

Na mijn vorige recensie, waarin ik Helen Fields bestempelde als een van mijn nieuwe favoriete auteurs, kon ik niet wachten om het tweede deel van de Callanach-serie te lezen. Vooral het verhaal rond Luc Callanach en Ava Turner trok me enorm aan. Vandaag was de bespreking met de samenlezenwe-club en natuurlijk deel ik graag mijn mening over Perfecte prooi! Net als in deel 1 vloog ik grotendeels door het boek heen, dankzij Fields’ fijne schrijfstijl. Wel merkte ik dat ik dit keer minder snel door het verhaal raakte en minder aandrang had om verder te lezen. Het politieonderzoek wist me minder te boeien, terwijl de verhaallijn rond Ava en Luc wél interessant bleef. Gelukkig kwam in dit deel het scheldwoord waar ik me in deel 1 aan stoorde niet voor, al blijft het vreemd dat het überhaupt in de vertaling is gebruikt. Fields gebruikt meerdere perspectieven in de derde persoon, maar niet té veel, waardoor het verhaal overzichtelijk blijft. In mijn e-book ontbraken soms witregels bij perspectiefwisselingen, wat verwarrend kon zijn, maar dit zal in de paperback waarschijnlijk geen probleem zijn. Wat Helen Fields wederom sterk doet, is een complexe puzzel neerleggen waarbij alles uiteindelijk samenkomt. Dit zorgde er wel voor dat het verhaal in het begin wat traag voelde en pas laat echt op gang kwam. Het achterliggende concept is origineel en spannend, met een moordonderzoek onder grote druk en daarnaast ook nog persoonlijke ontwikkelingen die de personages bezighouden. De auteur creëert boeiende personages, zowel sympathieke als ronduit verschrikkelijke. Sommige lijken uit het niets te verschijnen, waardoor ik me afvroeg waarom ze waren toegevoegd. Dit gold ook voor de uiteindelijke dader. Verrassend? Absoluut. Maar soms is een dader zo onverwacht dat het gewoon niet logisch voelt. Daarnaast bevat het boek expliciete scènes over mishandeling, moord, dierenleed en het verlies van een kind. Dit draagt bij aan de impact van het verhaal en zet bepaalde verhaallijnen in gang voor de vervolgdelen, maar kan behoorlijk heftig zijn. Zelfs ik moest af en toe even slikken. Over het algemeen weet Fields opnieuw een goed opgebouwd verhaal neer te zetten met spannende en onverwachte wendingen. Fans van M.J. Arlidge zullen dit zeker waarderen. Toch vond ik dit deel minder sterk dan deel 1. De opbouw was trager, sommige personages en gebeurtenissen voelden wat willekeurig aan en er bleven losse eindjes achter. Ik heb zeker genoten van het lezen, maar mijn verwachtingen lagen wellicht iets te hoog na het eerste deel. Helen Fields blijft een geweldige auteur met veel talent, en ik ben nog steeds benieuwd naar deel 3. Natuurlijk laat ik jullie binnenkort weten wat ik daarvan vind!