De avond is ongemak roman

Begrijp niet goed waarom dit zo opgehemeld is. Een prijs? Niet van mij. Taalgebruik prima . Maar het is langdradig. Het zoveelste boek over geloof. Ik ben na ongeveer de helft niet verder gegaan.

Ik begrijp niet zo goed waarom dit boek zo wordt bejubeld. Inderdaad heeft de schrijfster talent maar dat gebruikt ze in mijn ogen op de verkeerde manier. Tot in details wordt beschreven hoe ze in haar neus peutert. Walgelijk vond ik de passages hoe dieren werden mishandeld. Het gebeurt niet vaak maar na 122 pagina's ben ik gestopt met lezen.

Wat een lange en bovenal gekunstelde zinnen met veel non-informatie. Het lijkt wel literatuur uit de 19e eeuw. Geen prijs waard als niet bedoeld is die stijl te promoten.

In De avond is ongemak vond ik de volgende zin: "Vanaf de bank, waar Obbe en ik zaten – ik verschuilde me achter de blije koppen van Bert en Ernie die op de voorkant van mijn pyjamashirt stonden, al waren mijn angsten een kop groter en staken deze boven hun kruinen uit, en hield mijn vingers van beide handen gekruist, zoals we deden op het schoolplein als je iets had gezegd wat je niet meende, als je je beloftes ongedaan wilde maken, al je gebeden –, keken we met lede ogen toe hoe de kerstboom de kamer uit werd getild en een spoor achterliet van glitters en dennennaalden." Grammaticaal klopt het, maar stilistisch is het een zootje

Het thema van het boek is interessant, de uitwerking ervan is echter niet aan mij besteed. Ik vind dat het verhaal te expliciet en rauw wordt verteld. Was benieuwd naar het eind, heb me echt door het verhaal heen moeten worstelen. Dit boek was echt een en al ongemak en dat is nog zacht uitgedrukt.

Zoveelste verhaal dat zich afspeelt in verstikkende gereformeerde kringen. Je leest drie woorden en alweer volgt een ‘originele’ metafoor. ‘Een redder moet eerst getest worden, zoals een duiker zijn brevet moet hebben’. Huh? Gekunsteld ouderwets taalgebruik en archaïsche situaties doen denken aan de jaren ‘50 en niet aan het jaar 2000, waarin het verhaal zich afspeelt. Auteur leunt zwaar op de stijl van boekenlijstgrootheden uit vroeger tijden, zoals Reve, Wolkers, ‘t Hart maar dan in overdrive en met veel expliciet uitgesproken verdriet, gemis, enz. Humor ontbreekt. Hopelijk vindt Marieke haar eigen stijl nog.