De dieren van Lockwood Manor Roman

Het is het begin van WW II. Hetty Cartwright is een museumconservator in Londen die verantwoordelijk is voor o.a. de opgezette dieren collectie. Dan wordt ze geëvacueerd naar Lockwood Manor met de collectie om het te beschermen tegen de luchtaanvallen van Londen. Lockwood Manor is een groot huis met zoveel kamers, met niet zoveel mensen om het te vullen. Als de collectie naar huis wordt gebracht, heeft Hetty moeite om de collectie in de gaten te houden en beginnen er dingen te missen. Tot ergernis van de heer van het landhuis die denkt dat Hetty een dwaze vrouw is die dingen verzint. Haar enige bondgenoot in het huis is dochter Lucy. Op het eerste gezicht en het verhaal op de achterflap dacht ik dat het een geweldig boek zou zijn. Het verhaal kon mij echter niet bekoren. Er was met geen mogelijkheid in het verhaal te komen. Het is echter niet mijn karakter om dan het boek dicht te slaan en weg te leggen. We zetten gewoon door… Het tempo van het verhaal was gewoon zo traag. Het verhaal rondom de beschrijving van de omgeving dat kon er mee doorgaan. Maar het opbouwen van het mysterie en enige spanning viel erg tegen. Dat ging veel te traag en daardoor verlies je als lezer je concentratie en aandacht. Tevens was het moeilijk om een band met de personages te krijgen. Het bleef allemaal erg oppervlakkig. Hoewel het een veelbelovende omslag en achterflap verhaal had, was het, het lezen voor mij eigenlijk niet waard. Is het dan een slecht boek? Nee vast niet, wat de een slecht vindt kan de ander enorm bekoren. Soms past een boek bij je en zo nu dan past een boek totaal niet bij je. Dat was met dit boek het geval helaas.

De dieren van Lockwood Manor heeft alle ingrediënten voor een goed verhaal: een vreemd decor, complexe personages en een griezelelement. Op sommige momenten komen deze ingrediënten goed samen en wordt je als lezer gegrepen door de, in eerste instantie, onverklaarbare gebeurtenissen die zich in en rondom Lockwood Manor afspelen. Pas tegen het einde komt er een stroomversnelling qua gebeurtenissen en ontvouwing en dat had veel eerder moeten gebeuren. Hierdoor leest het geheel als traag en omslachtig. Dezelfde emoties, gevoelens en handelingen komen te veel terug, worden herhaald. Tijdens het lezen zijn er meerdere momenten geweest dat ik hoopte dat er snel nieuwe informatie werd prijsgegeven. De plot ontvouwing kwam voor mij onverwachts en gaf me een vreemde, bittere nasmaak. Ik ben er nog niet over uit of ik het nou wel of niet een goed boek vond. Samenvattend: Interessant en spannende elementen, maar traag ontvouwend.

Ik werd zoals de meeste waarschijnlijk eerst verliefd op de kaft. De omschrijving op de achterkant trok mij dan uiteindelijk helemaal over de schreef. Het boek vertelt een interessant verhaal in een interessante setting. Wanneer je de achterkant leest lijkt het eerder een thriller verhaal maar tijdens het lezen wordt het wel duidelijk dat dit niet het geval is. Het is eerder een mysterie roman. Hoewel veel reacties hier aangeven dat het niet het beste boek is moet ik toegeven dat het boek mij wel kon bekoren. Ik vond de setting, de sfeer en het verhaal zeker de moeite om het boek uit te lezen. Het is niet mega spannend of super romantisch maar het verhaal is zeker de moeite waard om gelezen te worden.

Dit is het eerste boek van Jane Healey die voor haar korte verhalen al verschillende prijzen heeft gewonnen. Aan het begin van de Tweede Wereldoorlog wordt de collectie zoogdieren verplaatst van Londen naar Lockwood Manor om aan het oorlogsgeweld te ontkomen. Het landhuis wordt bewoond door de norse Lord Lockwood en zijn dochter Lucy, wiens moeder en oma enkele maanden daarvoor bij een auto ongeluk zijn omgekomen. De 30-jarige Hetty Cartwright krijgt de leiding over de verhuizing omdat haar mannelijke collega's in de oorlog moeten dienen. In het oude verlaten landhuis heeft de museumcollectie last van knaagdieren en insecten maar het ergste is dat er dieren verplaatst worden of zelfs verdwijnen. Het boek heeft een prachtige kaft die ook aan de binnenkant van het boek doorloopt. Het verhaal wordt verteld door lange zinnen en bijzinnen die verhalend zijn en, ondanks de lengte, over het algemeen goed te lezen zijn. De sfeer en de inrichting van het landhuis en de opgezette dieren worden beeldend verteld. Het verhaal wordt in de ik-vorm verteld vanuit Lucy (cursief gedrukt) en Hetty. Lucy en Hetty zijn ongeveer even oud, hebben veel tegenstellingen, maar ook veel gemeen en ontwikkelen een warme vriendschap.in het kille landhuis. Gezien de tekst op de achterflap was de verwachting dat het een roman zou zijn met spanning en suspense. Dat klopt voor ongeveer de eerste 100 bladzijdes, maar de spanning zakt daarna weg en wordt het een echte roman totdat er op het einde een verrassende wending is die helaas kort beschreven wordt; dit in tegenstelling tot de rest van het verhaal, . De verwachtingen van het boek zijn niet uitgekomen. Desalniettemin is het wel een verhalend en sfeervol boek. De waardering voor dit boek is 3,5 sterren.

Vindt de cover heel mooi die ook aan de binnenkant staat, het verhaal op zicht is leuk verzonnen maar er zit weinig spanning in en de romantiek is ook niet waar ik een warm gevoel van krijg. Vond het wel fijn dat als het hoofdstuk vanuit Lucy verteld wordt het schuingedrukte staat Had nog niet eerder iets van de auteur gelezen maar denk dat smaken verschillen.

Als de schrijfster een spannend boek heeft willen schrijven, is dat totaal mislukt. Er is geen moment sprake van enige spanning. In tegendeel, het boek is erg saai. De gebeurtenissen volgen elkaar op in een traag tempo en zijn eigenlijk niet het vermelden waard. De personen in het boek komen niet uit de verf en de liefdesrelatie tussen Hetty en Lucy doet zó totaal niet ter zake dat het bijna gênant is. Al snel interesseerde het verhaal me niet meer en heb ik mezelf gedwongen het boek uit te lezen. Heel jammer, volgende keer beter.