De dood als bondgenoot

Wat een bijzonder boek. Herman schrijft op een unieke manier: hij denkt na over zijn eigen denkproces en biedt daarmee pure introspectie. Als lezer voel je zijn innerlijke strijd en zoektocht mee, zonder dat hij je iets oplegt.

De schrijfstijl is menselijk en aftastend. Herman gebruikt zijn rationele denken als middel om de emotionele chaos te onderzoeken, wat een fascinerend effect geeft. Prachtig zijn ook de metaforen, zoals die van de bergbeklimmer met sherpas, ravijnen en toppen. Gaaf verweven in het verhaal en de gedachten.

Ondanks het zware onderwerp blijft Herman een lichte toon en grappige behouden. Hij raakt iets universeel: hoe zaken die normaal belangrijk lijken, in een totaal ander perspectief komen te staan bij grote gezondheidsproblemen.

Een prachtig boek waar ik enorm van heb genoten. Absolute aanrader!

Geschreven bij: De dood als bondgenoot

Ik had dit boek gedownload in de hoop meer inzicht te krijgen in hoe je naar de dood kunt kijken.
Dat heb ik in dit boek niet gevonden. Ik weet niet goed wat ik er van vind. Het is zeker goed en vlot geschreven.
Het personage van 'de Hermanator' spreekt mij echter totaal niet aan. Het thema van het boek is iets als 'bevoorrecht man wordt ziek'.
Herman heeft alles; heel veel geld, status, fijn familie en netwerk enzovoorts en wordt dan heel erg ziek. Hij heeft veel geluk ook bij zijn ziekzijn; is rijk genoeg om zomaar naar Zuid-Afrika en andere landen toe te gaan, bouwt even een nieuw bedrijf op en krijgt ondersteuning van vooraanstaande buitenlandse deskundigen. Niet bepaald een gemiddelde situatie dus.
En hij blijft maar uitkijken naar beter zijn en naar nog meer dingen beleven - misschien te simpel gezegd maar daar gaat het veel over.
Verder is het heel veel herhaling.
Nadeel vind ik ook dat hij er geen rekening mee houdt dat andere mensen met leukemie mogelijk dit boek lezen. Hij heeft het over heel heftige gevolgen van de ziekte ('ontploffende organen' b.v.) zonder verdere uitleg.

Herman weet op een inspirerende en relativerende wijze de lezer mee te nemen.
In zijn helingsproces van kanker laat hij zien hoe je van angst voor de dood kunt transformeren naar liefde voor het leven.

Een absolute aanrader voor iedereen die ongewild wordt geconfronteerd met de vergankelijkheid van het leven.

Ze redden het wel zonder mij, nu of in de toekomst, schrijft Herman Hintzen over zijn kinderen terwijl hij probeert af te pellen wat belangrijk is in het leven. Dat komt hard bij me binnen. Je kinderen, dat is toch het belangrijkste? Je voelt de kinderen ook protesteren! Maar dan volgt er meteen een prachtig inzicht over de liefde of partnerschap tussen twee mensen. Hij schrijft in relatie tot zijn broer, business partner/ vriend en vrouw. “Nooit zal het [ na zijn overlijden (red)] meer zo zijn als het was, Samen. De dagelijkse wetenschap dat die ander er is. De gedachten die je uitwisselt. De onlosmakelijke plaats die je vult voor elkaar. Het snelle begrip, het halve woord.” Het Ons. Het kan wat Hintzen betreft wel een “ onsje” meer zijn.

En zo zit dit boek vol met een openhartigheid die raakt, niet alleen over de gevolgen van zwaar ziek zijn, maar juist over het leven. Het boek zit vol leven en leidt juist door de confrontatie met de dood tot een grotere waardering voor het leven. Dank Herman

Geschreven bij: De dood als bondgenoot

Wat een mooi, eerlijk en voor velen herkenbaar verhaal. Je maakt het niet mooier dan het is. Die dag waarop alles in één klap anders werd, waarin je zo voorspoedige leven plots op een dood spoor leek te belanden.

We maken allemaal onze tegenslagen mee, momenten waarop het licht uitgaat en je je afvraagt of er ooit nog een sprankje hoop zal zijn. Jij beschrijft die reis zoals hij is: rauw, eerlijk en vol twijfel. Je incasseert tegenslag na tegenslag, stelt de vragen die we allemaal zouden stellen en durft zelfs de zin van het leven te bevragen.

Door die vragen zo open te delen, neem je de lezer mee in je verhaal. En uiteindelijk laat je zien dat er altijd een uitweg is. Dat een dood spoor nog een afslag kan hebben. Zeker als je bondgenoten vindt uit een onverwachte hoek.

Bravo, Herman. Je hebt een waardevol boek geschreven. Niet alleen voor jezelf.

Een indrukwekkend, zeer persoonlijk, heel pakkend geschreven verhaal over het krijgen van een levensbedreigende ziekte en alles wat erna gebeurt. De fysieke gevolgen, de ongemakken, de angsten, maar ook de liefde voor het leven en voor de mensen om hem heen komen uitgebreid aan bod. Een aanrader!

En ... waar ik verrassend vaak om heb zitten schaterlachen. Herman is groots in mentale en emotionele lenigheid. Hij neemt je mee in zijn transformatieproces. Bloedeerlijk en inspirerend!

Toen ik het boek voor het eerst in handen kreeg was ik wat terughoudend om het te gaan lezen. Ik was bang dat het zware kost zou zijn en wist niet wat dat met mij zou doen. Maar het tegendeel bleek waar! Het is het leukste boek wat ik heb gelezen over kanker en ziek zijn.

Herman schrijft op een luchtige toon en met een vlotte pen. Het boek is niet alleen beschrijvend, maar bevat reflecties, diepere zelfinzichten, radicale eerlijkheid, humor en zelfspot. Dit maakt dat het boek 'lekker wegleest', ondanks het zware onderwerp.

De manier waarop Herman omgaat met zijn ziekteproces inspireert mij. Het biedt hoop, handvatten en kracht om zelf met zware tegenslagen in het leven om te gaan. De diepere laag die Herman weet te vangen zorgt dat je ziet hoe Herman verandert en groeit als persoon door zijn ziekte. Alsof je mee kan kijken in de binnenwereld van Herman, zo puur en eerlijk. Hij gebruikt hierbij o.a. de filosofie van de samoerai en andere mooie metaforen die ook anderen kan helpen om kracht uit te halen tijdens diepe dalen in het leven.

Ik raad dit boek aan: aan iedereen die zelf te maken heeft met een ernstige ziekte, aan de mensen die een dierbare hebben die ernstig ziek is. En ook aan hulpverleners en professionals in de zorg zodat ze dit in hun werkzaamheden en contact met patiënten kunnen meenemen.

Conclusie: wil je meer weten over het omgaan met ziekte en de kansen die dit geeft om jezelf te ontwikkelen als mens. Lees dan dit boek of geef het cadeau aan iemand in je omgeving.

Geschreven bij: De dood als bondgenoot

Vanaf de eerste paar pagina's snap je ... dit is een heftig boek, maar luchtig gebracht. Ik weet niet of de vergelijking gepast is, maar het doet een beetje Kluun aan.

Ik verwacht dat het veel steun geeft aan personen met een heftige ziekte, maar voor iemand die vol in het leven staat en gezond is, geeft dit boek je het inzicht om stil te staan en te genieten van alles wat je nu hebt.

Herman is gigantisch open en kwetsbaar over alle facetten die meespelen bij zijn reis.

Zodra ik thuis ben weet ik wel wat ik ga doen... Ik heb ook een samengesteld gezin van 5 kinderen, ik geef iedereen een extra knuffel en geniet van mijn tijd met mijn partner.

Prachtig boek, en aanrader voor iedereen die meegenomen wil worden in een verhaal van liefde, dood en loslaten.

“Je kunt altijd sterven. Het is het leven dat echte moed vergt." - Himura Kenshin.


Samurai Herman neemt je mee op zijn tocht langs de randen van zijn leven. Een reis die je niemand toewenst en die mij vooraf niet uitnodigend klonk om te lezen.
Na ‘De dood als bondgenoot’ enkele weken bevreesd op de salontafel te hebben aangestaard, ben ik na lezing geraakt en ontroerd door de wijze waarop Herman het blauwe monster in de hoek van de kamer in de bek heeft gekeken en omarmd. Het boek zet door Herman’s niet alledaagse bespiegelingen op leven en dood, ook niet-leukemisten aan tot reflectie en bezinning.
Een intiem persoonlijk relaas over liefde, haat, familie, vriendschap, pijn, verdriet, geluk en over-leven.