De droom van Ha'adam over het mechanisme van het leven

Wie voelt zich nooit eens slachtoffer van het leven of het lot? Wie ervaart nooit geestelijke of lichamelijke klachten? Wie vraagt zich nooit af waarom de dingen in zijn of haar leven gebeuren zoals ze gebeuren? Precies! We hebben allemaal op zijn tijd dit soort vragen en krijgen daar veelal geen antwoorden op. Stevens ontdekte in zijn zoektocht dat we allemaal deel zijn van een groter geheel en bekrachtigt dit aan de hand van de werking van een enkele lichaamscel. Door onze ervaringen in de buitenwereld niet als toeval of pech te zien, krijgen we informatie over ons functioneren in het grotere geheel. De buitenwereld toont ons in welke mate we in overeenstemming leven met onze zielsopdracht (wie we in wezen zijn). Een probleem in de buitenwereld is een probleem in onze binnenwereld. De wet van Hermes Trismegistus: zo boven, zo beneden. Confrontaties krijgen zo een doel. Gebruikmakend van onder andere hermetische filosofie, Jungiaanse psychologie en kwantumfysica en gecombineerd met het aanboren van rijke metaforen maakt de auteur het proces dat leven heet inzichtelijk. Hoewel deze materie nauwelijks in taal uit te drukken valt, is het Stevens gelukt. Een waarschuwing is op zijn plaats, want enige weerstand van de lezer bij bewustwording van de uitgelegde werking is reëel. Geen ellenlange persoonlijke verhalen, maar een gedegen relaas .

Gedreven door eindeloze nieuwsgierigheid, deze ondersteund door zijn en andermans lijden, stelt Stevens zichzelf vraag naar vraag. Hij zoekt naar antwoorden die het leven verduidelijken, die het lijden kunnen verklaren en die zodoende het leven “makkelijker” maken. Zelfkennis blijkt hierbij een sleutel te zijn van een slot die velen willen openen. Echter zelfkennis alleen blijkt onvoldoende voor de staat van diepgang waarin ‘De droom van Ha’adam’ zich bevindt. “Het leven duwt mij middels de confrontaties die ‘ik’ in mijn werkelijkheid ervaar, steeds terug in de richting van de oorsprong.” (p.57) Deze confrontaties, ook wel de ervaring van lijden, blijken een belangrijk doel te hebben die vaak over het hoofd gezien worden. Daarnaast blijkt ook deze oorsprong volgens Stevens niet zo simpel te bereiken. Natuurlijk verzet en een poging tot zelfbehoud zijn hierbij obstakels die maar moeilijk te overwinnen zijn. “Het leven streeft onvoorwaardelijke liefde van de mens voor zichzelf na.”(p. 116) Stevens wil met zijn boek zijn lezers kennis laten maken met het, wat hij noemt, mechanisme van het leven. Ook wil hij hierin een soort begeleiding meegeven op weg terug naar de kern, een pad van verlichting verlichten. Dit nobele doel heeft hij ruimschoots gehaald door zijn duidelijke en treffende uitleg van dit mechanisme, waarbij Stevens meer dan eens duidelijke, soms iets te technische voorbeelden weet te geven. Tevens biedt hij handvatten welke als een soort houvast kunnen dienen voor hen die dit pad terug wel willen proberen te bewandelen. Maar Stevens doet meer. Met ‘De droom van Ha’adam’ doet hij ook een oproep tot meer zelfkennis, meer diepgang in deze zelfkennis, en het hierbij gebruik maken van de confronterende kant van het leven als weerspiegeling van innerlijk conflict. Met begrip voor dit pijnlijke en beangstigende proces weet hij dit met een zekerheid en een kalmte over te brengen, zodat een geborgen gevoel bereikt wordt. Stevens heeft met ‘De droom van Ha’adam’ niet een luchtig boek geschreven. Bij tijden is het boek zelfs pittig te noemen. Lezend val je van de ene overdenking in de andere, en ontdek je gaandeweg over welk mechanisme hij het heeft. Zijn technische interesse heeft ook plaats gekregen in dit boek, wat voor de minder technische lezer wat moeilijkheden kan geven, al is het doel van deze toevoeging danwel vergelijking vaak zeker te begrijpen. ‘De droom van Ha’adam’ ademt diepgang. Dit begint al bij de cover. In de eerste oogopslag is het een wat donkere cover waarvan je de briljante symboliek pas ziet bij een bewust gerichte blik; een perfecte weerspiegeling van de inhoud van het boek. Het boek heeft vooral een duidelijke en praktische indeling, met passende en goed ingedeelde hoofdstukken. Een klein kritisch puntje hier wel voor de “leesbaarheid” van de gebruikte afbeeldingen. Stevens’ schrijfstijl valt in het kort te omschrijven als weloverwogen, kalm en zinnig. Beinvloed door zijn uitgebreide onderzoek, waarvan de indrukwekkende bronnenlijst is toegevoegd, weet hij zijn gepaste geleerdheid in rust over te brengen op de lezer. Dit leest prettig en wekt het vertrouwen van de lezer op. Daarnaast weet hij ook zodanig door te dringen waardoor tussentijdse overdenkingen onvermijdelijk zijn; hierdoor moet alleen wel echt de tijd genomen worden voor dit boek. Stevens ligt met dit boek de steen van de veer op, waardoor deze dankzij zijn van nature verlichte staat in staat is om tamelijk onbelemmerd te kunnen gaan waar het hoort te zijn. Het is een bijzonder boek met Diepgang, waarin zowel mentale als emotionele uitdaging te vinden is. 4,5 ster.