De jongen die zijn vader naar Auschwitz volgde Het waargebeurde verhaal van het gevecht van een vader en een zoon om te overleven

Dit verhaal is opgesplitst in vier delen: beginnende met het verhaal in Wenen tot ze vrij zijn. Het is een relaas van vader en zoon die maar liefst zes jaren hebben gevangen gezeten in vijf concentratiekampen; gaande van Buchenwald tot en met Mauthausen. Daar hebben ze de verschrikkelijkste dingen meegemaakt en zijn ze meer dan eenmaal aan de dood ontsnapt. Het is door hun rotsvaste liefde, hoop en moed dat ze het hebben overleefd. De auteur heeft tussen het verhaal van Gustav & Fritz, ook beschreven hoe het met de rest van de familie is vergaan en waar die uiteindelijk zijn beland. Verder heeft hij ook de oorlog geschetst en hoe het er op politiek-, economisch – en wereldvlak aan toe ging. Dit is een boek dat je niet zomaar eventjes vastpakt en begint te lezen. Ik heb het boek zoveel keer opzij moeten leggen zodat alles kon bezinken. Het sadisme en de beestachtigheid waarmee alle gevangenen te maken kregen is zo verschrikkelijk dat het mij echt met tijden teveel werd. Daar bleef het niet bij: mensonterende omstandigheden en de gruwelijkdaden waren zo kolossaal dat het je bevattingsvermogen te boven gaat! Waar sommigen de wilskracht vandaan bleven halen om te blijven leven gaat mijn petje te boven. Het is een uitputtingsslag voor velen maar godzijdank was er ook kameraadschap. Dit is dan ook geen boek voor mensen die niet tegen gruwelijkheden kunnen. Dit verhaal omvat het ergste dat ik al over de Holocaust heb gelezen. Het is een aaneenrijging van gruwel op gruwel. Het mocht al een wonder wezen dat ze überhaupt Buchenwald hebben overleefd! Nu zou je denken dat dit al het zoveelste boek is dat ik heb gelezen over de Holocaust maar deze steekt er met kop en schouders bovenuit. Wat maakt dit boek dan zo speciaal? Dit is het meest op waarheidsgetrouwe boek dat ik al gelezen heb; de auteur heeft er werkelijk zoveel bronnen en noten in vermeld dat het bijna onmogelijk is om die allemaal zelf uit te pluizen. Daar zijn onnoemelijk vele uren & dagen opzoekwerk ingestoken. Elke persoon, elke gebeurtenis e.a. komen uit historische bronnen en je zou willen dat het nooit gebeurd was, zo verschrikkelijk en ondraaglijk zijn sommige feiten. Dronfield heeft dan ook niets moeten verzinnen of verfraaien! Dronfield is historicus en heeft met dit boek nog maar eens bewezen hoe afschuwelijk en weerzinwekkend de Holocaust was. Het is een literair meesterwerk dat het verdient om er tijd en aandacht aan te besteden. Het is een relaas van twee moedige mannen en al hun medegevangenen die in de meest eindeloze hel op aarde hebben gezeten. Dit boek is er ook eentje van hoop, kracht en vooral de liefde tussen vader en zoon. Het is onze morele verplichting om hen nooit, maar dan ook nooit te vergeten!! Ik kan dan ook niet anders dan 5 sterren geven aan dit boek dat me nog heel lang zal bijblijven.

Een zeer mooie weergave van de oorlogstijd en het verdriet van een jongen om zijn vader!

Spannend en boeiend verhaal over een Joodse vader en zijn zoon die 6 jaren samen "lief" en leed delen onder het juk van de nazi's in meerdere concentratiekampen. Een aanrader voor wie interesse heeft in het leven in de concentratiekampen en het werk in en buiten deze kampen.

Niet te begrijpen, verschrikkelijk verhaal. Elk moment hoop je dat het gewoon een nachtmerrie is, of een uitgevonden verhaal van de schrijver. Maar dit is het niet, dit is écht gebeurd. Ik raad iedereen jammer genoeg aan om dit boek te lezen (want het mooiste zou zijn dat het nooit gebeurd was, en nooit meer kan gebeuren. Maar wat mij ook opvalt aan het boek is dat er zeer veel gebeurtenissen beschreven zijn die je min of meer kan vergelijken met de huidige maatschappij) omdat dit onze verantwoordelijkheid is dat dit nooit meer kan gebeuren, met wie dan ook

Een erg indrukwekkend verhaal over een sterke band tussen vader en zoon. Geeft een heftige inkijk in het leven in de kampen. Waargebeurd en daarom nog heftiger om te lezen.

Dit is een boek die iedere student, volwassene, ongeacht wat voor religie dan ook, zou moeten gelezen hebben. Het zou verplichte literatuur moeten zijn in de scholen.