De joodse messias

Een boek waarvan ik het lastig vind om een beoordeling te geven. Het heeft veel in zich zoals: humor, doorgeslagen gekte, liefde, lijden, absurditeit en verkrijgen van macht. Tot ongeveer bladzijde 250 vond ik het een goed lopend boek, daarna werd het verhaal minder om later weer boeiend te worden. Sommige zijwegen in het verhaal, hadden wat mij betreft weggelaten kunnen worden, meerwaarde van sommige personages is mij onduidelijk gebleven. Een boek waarin zwaarte, door vreemde fantasievolle humor verlicht, dreigend blijft bestaan. In vergelijking met de boeken Tirza en Onze oom vind ik dit boek minder wat verhaallijn betreft. De schrijfstijl vind ik opnieuw goed, ik werd met gemak meegenomen in de bizarre denkwereld van de hoofdpersoon.

Eigenlijk nooit gedacht dat ik Grunberg een leuke schrijver zou vinden. Uiteindelijk toch maar in begonnen en geen seconde spijt van gehad. Je gaat heel goed mee in de wereld en gedachten van Xavier. Echt leuk om te lezen.

Een heel goed geschreven, ingenieus boek. Je leest in verschillende lagen. Boek heeft je te pakken. Toch geef ik drie sterren, want al is het heel knap geschreven, ik vind het verhaal getuigen van een zieke geest, waarin pijn en mishandeling als 'normaal' worden beschouwd.

het is een boek wat gemakkelijk leest met een een thema, goed humoristisch geschreven. heb niets van grunberg gelezen, kwam dit tegen tegen bij een tweedehandszaak, de titel sprak me aan geen spijt van gehad. het is wel belangrijk om door de regels heen het boek te kunnen begrijpen.ik zal meer van deze schrijver gaan lezen

Dit boek is in de kenmerkende stijl van Grunberg: eenvoudig taalgebruik, korte zinnen met veel expressie en regelmatig hilarische zijbespiegelingen en quasifilosofische vaststellingen in een hoog tempo over elkaar heen buitelend. Eigenlijk is het een aaneenschakeling van absurde personen en gebeurtenissen. Het is een vertelling, en gaat niet uit van een ik-figuur; de verteller beschouwt de gebeurtenissen maar neemt er geen deel aan (auctoriaal perspectief). Grunberg grijpt deze gelegenheid aan om bij vele zaken kanttekeningen te maken. Het perspectief waarin de holocaust wordt gezet is confronterend: “Ik ben gekomen om jullie te troosten, maar jullie enige troost is de vernietiging” “Hitlers oorlog was niet netjes maar wel preventief; hij had zijn mindere kantjes gehad, maar hij was een ziener geweest” “Zoals sommige vrouwen vragen om verkrachting, zo vragen sommige joden kennelijk om een pogrom” Opvallende kenmerken: • Het is lang, misschien wel iets te lang voor wat er mee gezegd wordt. Aan de andere kant leest het dusdanig vlot dat dit ook weer niet een groot bezwaar is. • Het is een stoet van extravagante figuren, niet een lijkt er normaal. • De gelijkenis met de geschiedenis van Adolf Hitler. Het is een genoegen om dit boek te lezen, al twijfel je af en toe aan de geestelijke gezondheid van de auteur. Aan het eind blijft de lezer toch enigszins verbijsterd achter en vraagt zich af hoe dit verhaal te duiden valt. Gaat het niet te ver? Hoe dan ook is het boek rijk geschakeerd met humor, absurditeit en soms ook dingen om over na te denken. Kortom, tussen alles wat tegenwoordig als moderne literatuur wordt uitgegeven een aanrader voor de neutrale lezer. Voor een jood lijkt het me geen pretje daarentegen.

Leest makkelijk weg maar ik kan niet wennen aan de hoofdpersonen van Grunberg. Ieder boek weer vol mensen die ik van het begin tot het eind niet mag en die dingen doen die ik niet snap. Ik heb het 3 keer geprobeerd (Blauwe maandagen, Tirza en de Joodse Messias) maar ik stop met Grunberg.