De kleur van haar hart

Het verhaal wordt verteld door Ada, de dochter van Cathleen’s dienstmeisje. We volgen Ada door de tijd, van jong meisje tot oudere vrouw. Tussendoor lezen we (mee) in het dagboek van Cathleen, dat ook door Ada gelezen wordt. Zo krijgt de lezer regelmatig twee versies van dezelfde situatie, in ieder geval waar het het gemeenschappelijke leven betreft van Cathleen en Ada in Cradock House. In het begin van het boek was Ada nog jong en ik stoorde me af en toe aan haar gebrek aan woordenschat. Bijvoorbeeld, Ada’s moeder “zei altijd dat ze bij het meubilair hoorde. ” En dan denkt Ada erover na of je mensen kunt kopen, net als meubels (ze denkt van niet). Kinderen begrijpen bepaalde uitdrukkingen vaak niet, maar in dit boek vond ik dat iets teveel benadrukt. Gelukkig, als Ada groter wordt, zijn er niet meer van zulke irritaties, en het verhaal wordt steeds interessanter. Cathleen en Ada vinden elkaar in de muziek: Ada leert pianospelen, wat haar later nog ten goede zal komen. Cathleen’s zoon wordt goede vrienden met Ada, misschien wel té goed. Maar langzamerhand komt de apartheid opzetten in Zuid-Afrika en wordt contact tussen blank en zwart gewantrouwd en met afkeuring bekeken. Ada krijgt problemen, of ze nu bij de zwarten in het township woont waar ze vrienden heeft, of bij de blanken, in Cradock House. Door middel van Ada’s belevenissen volgen we de komst, en later teloorgang van de apartheid. Geleidelijk aan ga je meer en meer meevoelen met Ada en haar teleurstellingen en de onrechtvaardigheden die zij moet ondergaan. Wat begint als een leuk boek, wordt uiteindelijk een boek dat de lezer raakt en niet onbewogen laat. Af en toe een beetje langzaam, maar vooral een mooi boek,