De kleur van melk

Het verhaal wordt verteld door Mary. Al schrijvend richt ze zich tot de lezer en omdat ze pas kort geleden heeft leren lezen en schrijven, is het taalgebruik wat onbeholpen. Er worden geen hoofdletters gebruikt en vaak ook te weinig komma's. 'Pardon' wordt gespeld als 'pedon' en 'wilden' wordt 'wouden' enz. Dat leest in het begin niet prettig, maar het went wel. Mary groeit op een boerderij op met drie zusjes. Vader is enorm streng, weinig begripvol en snel met (lijf)straffen, er moet aan één stuk door keihard gewerkt worden door alle gezinsleden. Alleen de invalide opa kan niet meer meehelpen en wordt dan ook door iedereen, behalve Mary, genegeerd. Moeder verschuilt zich achter de wil van vader. Als Mary in 1831 vijftien jaar is, wordt ze naar het gezin van een pastoor (dominee?) gestuurd, om daar voor diens zieke vrouw te zorgen. Na haar dood wil de geestelijke dat Mary blijft en het laat zich nogal makkelijk raden hoe het verhaal dan verder gaat. Omdat Mary de vertelster is, wordt ook alleen haar karakter duidelijk. Ze is onschuldig en eerlijk, zegt alles wat ze denkt, is bijdehand en heeft een scherp observatievermogen. Het is een klein boek met brede marge's en het leest, eenmaal aan het taalgebruik gewend, erg vlot. Niet heel uitgebreid en diepgaand, maar zeker voldoende voor dit verhaal. De moeite waard.