De muze

Dit is het tweede boek dat ik lees van Jessie Burton. "Het huis aan de gouden bocht" was mooi, maar ademde een aparte, wat unheimische sfeer. Ik was dan ook benieuwd of een nieuw verhaal anders aanvoelde. De muze is heel anders. De twee verhaallijnen spelen allebei in tijden die geweest zijn, de lezer moet zich dan ook aanpassen aan de tijdgeest. Prachtig verhaal, prachtig geschreven, op het literaire af. Mooie zinnen en goede dialogen. In het begin ietwat lastig om in te komen misschien, maar het wordt steeds moeilijker om het boek weg te leggen. Het einde is goed, zonder open eindjes. Ik ben het zeker niet eens met een andere recensie, dat er geen diepgang in het boek zou zitten. Juist wel. Lezen dus!

Een adembenemend boek, een verhaal die de mindset triggert en niet onbewogen laat. Ingetogen eenzaamheid vloeit door de woorden heen en raakt stilzwijgend elke gedachtegang.

'We krijgen niet allemaal wat ons toekomt.' De muze is, nee was, een boek dat al enige tijd op mijn verlanglijstje stond. Op mijn verlanglijstje, omdat de flaptekst mij intrigeerde. De jaren verstreken, maar mijn nieuwsgierigheid niet. De enige remedie? Het boek lezen. De cover van dit boek is echt betoverend. Iedere keer dat ik er naar kijk, ontdek ik weer wat nieuws. En ik merk dat dit mij nóg nieuwsgieriger maakt naar het verhaal. (Een pluspunt: dit boek ruikt lekker.) Jessie Burton heeft een fijne schrijfstijl en daardoor leest het boek heel vlot. Ik heb al heel wat boeken gelezen, maar tijdens het lezen van dít boek vond ik het lastig om een mening te vormen. Het liefst wilde ik het gewoon lezen, het ervaren, zonder dat ik er wat van moest vinden. Gewoon genieten van het mysterie dat ontrafeld werd. Dus wie weet, lees ik het in de toekomst gewoon nog een keer. Het verhaal wordt afwisselend verteld vanuit Odelle in 1967 en Olive in 1936. Twee verhaallijnen, vier vrouwen die met elkaar verbonden zijn door een alles verstikkend geheim. Een geheim waardoor ik bleef lezen, want ik wilde graag weten wat dit geheim was. Ondanks de fijne schrijfstijl van Jessie Burton ervaarde ik soms wat vertragingen tijdens het lezen. Vertragingen in de vorm van politiek. De politieke stukken in het verhaal lagen mij niet zo. Politiek en ik hebben namelijk geen beschuitjes met elkaar gegeten en daardoor voelde het soms alsof mijn schoen aan de verkeerde voet zat. Hierdoor bleef ik wat op afstand en wist ik niet of dit boek wel wat voor mij was. Het was als een glazen muiltje. Ik wilde zó graag dat het paste... Alleen deed dat het niet. Maar toen ging het verhaal lopen. De politieke stukken liet ik voor wat ze waren en ik genoot van het verhaal. Ik genoot van de sterke vrouwen in dit boek en van de ontwikkelingen die ze doormaakten. Alsof ik een passend paar schoenen bij de Dolcis had gevonden. Ik begon echt te genieten van het verhaal en hoe de twee verhaallijnen samen kwamen. Op een gegeven moment kon ik het boek niet meer wegleggen. En dit boek zal mij nog wel even bijblijven. Zo mooi. Ik geef het boek ****

Als je het einde van het boek hebt bereikt vallen alle puzzelstukjes perfect in elkaar, onderweg is het boek constant boeiend en goed geschreven.

Mooi verhaal, ik heb de laatste 30 blz een week laten liggen omdat ik het boek niet uit wilde hebben. :)

Een bijzonder boek, boeiend en verrassend! Het boek begint met de mooie openingszin “We krijgen niet allemaal wat ons toekomt…..” en gaat m.i. over hoe inspiratie door een persoon of verhaal je talent tot leven brengt en dat leven gevormd wordt door toeval, kansen en keuzes. Het boek start in Londen, jaren 60, bij Odelle, een schoenenverkoopster afkomstig uit India. Als ze thuiskomt ligt er een brief van Marjorie, die haar de kans geeft op een nieuwe loopbaan. Ze hoop dat dit de start is van meer nieuwe kansen omdat ze kunst, geschiedenis en cultuur belangrijk vindt. In haar verhaallijn volgen we haar terwijl ze thuisraakt in haar werk als typiste bij het Skelton. Op de bruiloft van haar vriendin ontmoet ze Lawry, die rouwt om zijn moeder en haar een bijzonder schilderij laat zien. Als hij weken later het schilderij meeneemt naar het Skelton, begint haar baas een speurtocht naar het verhaal van het schilderij. Ondertussen loopt er een verhaallijn vanuit Olive in Spanje, jaren 30. Een jonge vrouw, die door haar ouders niet wordt gezien. Haar vader is kunsthandelaar en vaak afwezig. Haar moeder is psychisch uit evenwicht en meer met zichzelf bezig. Olive is getalenteerd, maar pas als Isaac en zijn zus Teresa op hun finca aankomen, ontluikt haar talent volledig en heeft ze een liefdesavontuur met Isaac, terwijl zij ’s avonds op zolder de mooiste taferelen schildert. Teresa is als enige deelgenoot van haar geheime schilderkunst, aangezien Olive er van overtuigd is dat haar vader en de tijdsgeest geen ruimte hebben voor een vrouwelijke kunstenares. Als Isaac in opdracht van Sara een portret presenteert heeft Teresa een ander plan, in de hoop een podium voor Olive te creëren. Beide verhaallijnen ontwikkelen zich verder om uiteindelijk samen te komen in een onvoorspelbare ontknoping, waarbij meerdere muzen een rol spelen. Mooi hoe het geheel ook de inspiratie wordt voor de ontluiking van het talent van Odelle.