De naam van de roos

De Naam van de Roos geschreven door Umberto Eco is een echte klassieker een heel goed verhaal wat zich afspeelt in een zeer turbulente tijd. De tijd waar dit boek zich afspeelt staat de kerk recht tegenover de koningen van europa doordat de kerk zeer veel grond en geld naar zich toe getrokken heeft. Dit hadden ze gedaan door o.a. kerkelijke regels op te stellen die dusdanig waren dat het vaak voorkwam dat de kerk de erfenis van de overledenen kreeg. Een paar honderd jaar voordat dit boek zich afspeelt konden de priester nog trouwen maar doordat zij steeds meer vermogen na lieten aan hun kinderen heeft de kerk het celibaat ingevoerd om alle rijkdom aan de kerk toe te laten komen. Hierdoor werd de kerk zo machtig dat de kerk in conflict kwam staan met diverse koningen tevens was het zo dat Italië op dat moment verdeeld was onder verschillende heersers en de zetel van de kerk was verplaatst naar Avigon (Frankrijk). Op dit tijdstip in de geschiedenis begint het verhaal (de historie in welke tijdsgeest de roman zich afspeelt is na te lezen in bv “de oorsprong van onze politiek” geschreven door Francis Fukuyama of vele andere boeken over het onderwerp) Het boek “de naam van de roos” heeft een dubbel verhaallijn en hierin komt men de restante van deze tijd tegen. De ene verhaallijn is het politieke gekonkel tussen de paus en de keizer en tussen enkele geloofsrichtingen binnen de kerk langs de andere verhaallijn is het een zeer spannende detective welke zich afspeelt in een Abdij met een zeer uitgebreide bibliotheek. Het verhaal speelt zich in 7 dagen af en is zeer spannend en echt een aanrader om te lezen.

De naam van de roos is een complex boek, maar wel goed te lezen. Er spelen een paar verhaallijnen door elkaar, alle in de middeleeuwen. Het verhaal gaat over een klooster waar moorden moeten worden opgelost, o.a. door geheimen in de bibliotheek op te lossen. Maar het geeft ook een beeld van de inquisitie. Je kunt het dus gewoon als een misdaadroman lezen. Ik heb het zelf al een paar keer gelezen, in tegenstelling tot De slinger van Foucault, waar ik niet door kon komen.

Hetgeen onmiddellijk opvalt, is de enorme kennis die Umberto Eco heeft over de tijd waarin het boek zich afspeelt. Veel theologische vraagstukken, zoals de aardse armoede van O.L.H. en de daarin doorgeslagen fra Dolcino, komen aan bod. Je komt veel te weten over de verschillende bedelorden die destijds in grote getale opkwamen in Italië. De schrijver houdt spiritualiteit en mystiek, waar de Middeleeuwen zo om bekend staan, steeds in het achterhoofd. De ondoordringbare bibliotheek in het klooster voegt hier wat aan toe, wat mij betreft. De vreemde gebeurtenissen die constant plaatshebben in het klooster zorgen voor een spannend effect. Er is gekozen voor veel Latijn tussen de vertaling door. Ook dit draagt bij aan de Middeleeuwse sfeer van een klooster. Het is geschreven in kroniekstijl, om tegemoet te komen aan de stijl van die tijd. De schrijver heeft overal over nagedacht. Het is een boek dat zich buiten de wereld plaatst, zoals ook een klooster dat doet. Je bent als lezer echt losgezongen van de dagelijkse praktijk buiten het klooster. Het is een boek waarin veel kennis zit vervat en dat gek is op de wetenschap en intellectuele bezigheden die kloosterlingen bezigen. Je bent als lezer ook getuige van vele intellectuele gesprekken. De eerste honderd bladzijden zijn echter lastig en kunnen wat saai overkomen, wat precies de bedoeling is geweest van de schrijver: kennis vergaren is een offer. Dus niet meteen opgeven.

Wereldliteratuur! Prachtig geschreven boek, heeft zijn sporen eigenlijk allang verdiend. Moeilijk om neer te leggen als je er eenmaal aan begonnen bent. Deze iets herziene versie wijkt niet storend van het origineel af. Is nu wel voor meer mensen toegankelijk, niet een ieder leest zo makkelijk Latijn.

Spannend, met een goed doordachte plot, en tegelijk ook een mooie historische roman over het leven in een middeleeuws klooster.

Blij dat ik het boek teruggevonden heb.