De Napolitaanse romans 4 - Het verhaal van het verloren kind volwassenheid - ouderdom

Ik heb gedraald met het uitlezen van het laatste deel van deze bijzonder onderhoudende verhalenreeks van Ferrante, omdat ik me moeilijk kan losmaken van de personages aan wie ik langzaamaan gehecht raakte. Het gebeurt me niet vaak dat fictieve personen zo tot leven worden gebracht door een auteur dat je ze als levende figuren in een film gaat zien. Maar dit is precies wat Ferrante bij mij teweeg heeft gebracht. Ik heb ervan genoten als van een delicaat gebakje dat je met kleine hapjes oppeuzelt. Maar toen was daar toch de laatste bladzijde en zat ik vol weemoed te zuchten en te mijmeren, een geweldige leeservaring rijker! In dit deel draait het om Volwassenheid / Ouderdom. De vriendinnen Elena (Lenû) en Lila (Lina) zijn beiden door diepe dalen en grote hoogten gegaan. In Het verhaal van het verloren kind ontwikkelen ze zich verder, zowel in hun moederschap als ook op carrière vlak. Elena heeft het schrijven opgepakt en Lila duikt steeds meer in de opkomst van de personal computer. Dit alles tegen de achtergrond van de onrusten in Italië, waar criminaliteit en corruptie hoogtij viert. Deze schimmige sfeer dringt ook hun levens binnen wanneer er zich een dramatische gebeurtenis voordoet, waardoor de gemoederen onderling nog verhitter raken en Lina tot in het diepst van haar ziel wordt geraakt. Ze wordt nog excentrieker in haar gedrag en Elena heeft grote moeite om tot haar vriendin door te dringen. En dan is er de kwestie 'Nino', de liefde van hen beiden. Ferrante belicht zijn personage vanuit verschillende hoeken, waardoor ik hem heel charmant vond, maar ook een haantje in een kippenhok met een te gulzige blik op het vrouwelijk schoon. Zal deze jager uiteindelijk getemd worden door een van de vriendinnen? Hun vriendschap wordt weer ondermijnd door een dikke deken van wantrouwen. Hoe zal dit zich verder manifesteren? Ik blijf het bijzonder vinden hoe Ferrante dit verhaal door het personage Elena heeft laten vertellen, terwijl ze tegelijk ook het nodige meemaakt en als een ui van haar door de jaren opgelegde laagjes wordt ontdaan. Lees deze reeks en dompel je onder in de dynamiek van Italië (Napels) waarin Elena en Lila leven.

Na de eerste drie delen, die ik geweldig vond, vind ik het moeilijk om aan deel 4 te beginnen, omdat dit echt het laatste deel is om in weg te dwalen. Ik ben nu op bladzijde 120, maar zodra ik een momentje vrij heb, lees ik toch met nieuwsgierigheid en liefde verder. De strijd van Elena om haar eigen keuzes te maken in haar leven als echtgenote, minnares, moeder en schrijfster, en dat met op de achtergrond haar haat/liefde vriendschap met Lila. Heel mooi weergegeven. Het einde komt helaas steeds dichterbij...

De Napolitaanse romans vormen een fantastische saga over vriendschap en het leven. Je wordt helemaal opgeslorpt in het verhaal. Karakters zijn zeer goed uitgewerkt. Een absolute aanrader, alle 4 de delen!

Evenals de vorige romans, fantastisch geschreven. Je kunt je helemaal inleven in de levens van de verschillende personen. De boeken zijn moeilijk weg te leggen. Als je de eerste twee gelezen hebt, koop je vervolgens de twee volgende ook!

Prachtig boek , in een adem uitgelezen.

Deze boeken geven een mooi inzicht in hoe het was om als meisje in een arme wijk in Napels op te groeien in de jaren '50. Het doorzettingsvermogen en de leergierigheid van de ene vriendin enerzijds en het vernuft van de andere vriendin om zaken naar haar hand te zetten in de wijk anderzijds, maken dat het verhaal heel boeiend blijft en heel mooi het Italië van die tijd schetst. Het verschil tussen Noord en Zuid wordt bloemrijk beschreven. Een bijzondere aanrader!