De ontplofte kipDe paradoxale geschiedenis van het meest gegegeten dier

Alles wat je zou willen weten (en soms ook niet had willen weten) over de kip staat in dit doorwrochte boek. Het boek begint met de domesticatie van de kip uit het bankivahoen uit Zuidoost-Azië, en bespreek twaalfduizend jaar geschiedenis van de kip. Alles komt aan bod: de ontwikkeling van de vleeskip (feitelijk het vleeskuiken, want ze worden maar zes weken oud), de voeding (vismeel, soja – waardoor de Amazone en de Cerrado worden gekapt), de megastallen (in Oekraïne stallen van anderhalf miljoen vleeskippen) en de jaarlijkse slacht van een verbijsterende zeventig miljard kippen wereldwijd. Er staan veel feiten in dit ik niet wist, bijvoorbeeld dat kippen en hanen anderen en ook zichzelf kunnen herkennen – een aanwijzing voor een ‘ik’. En tegelijk de reductie tot ‘product’, waar kippen niet meer in aantallen worden geteld maar in kilo’s. Alles is met veel detail geschreven en verantwoord in een voetnoten en een bibliografie. Dirk Jan Verdonk, gepromoveerd historicus, directeur bij de WSPA (World Society for the Protection of Animals) en heeft meerdere boeken geschreven over dierenwelzijn. Ook dit boek gaat diep op in op dierenwelzijn. Toch is het geen somber boek. Verdonk bespreekt ook de stappen die, ondanks de pluimvee-industrie, in Nederland toch maar zijn geboekt. Ook gaat hij in op kweekvlees en plantaardige alternatieven. Wie dit boek leest, eet nooit meer kip. We zullen trouwens wel moeten, want veel pandemieën van de afgelopen 100 jaar zijn afkomstig van de gehouden kippen. Van de Spaanse griep (100 miljoen doden) tot aan de huidige vogelgriep: het huisvesten van zoveel dieren op elkaar is vragen om moeilijkheden. De huidige pluimveehouderij is een tikkende tijdbom waarvan de vraag niet is óf, maar wanneer die ons gezicht ontploft.