De opgraving

Wauw ik heb het boek uit en kon het bijna niet wegleggen. Marie-José wist dit met haar eerste 2 boeken ook al te bereiken. Echt fantastisch. De opbouw is echt fascinerend . Ik kan niet wachten op haar vervolg waarin Anouk weer terug keert!

Maandelijks lezen we met de samenlezenwe-club de Crime Compagnie boeken die in de abonnementsbox zitten. Zelf ben ik geen abonnee, maar ik lees steevast mee via de e-reader. Deze keer was De opgraving van Marie-José Verweij aan de beurt. Ik heb altijd al een interesse gehad in verhalen met waargebeurde elementen. Eerder las ik bijvoorbeeld De moord op Willemina Jansen, waarin een onopgeloste zaak als basis diende. Ook in De opgraving zijn historische feiten verwerkt, zoals de oorlog en het massagraf dat wordt gevonden. De rest is aangevuld met fictie, iets wat ik altijd kan waarderen. Ik vind het mooi om te zien hoe auteurs iets nieuws creëren op basis van bestaande gebeurtenissen. De schrijfstijl van Verweij is vlot en makkelijk te volgen. Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende perspectieven: die van Anouk, maar ook die van Mieke en Bert. Daarnaast wordt er afgewisseld tussen heden en verleden, onder andere door middel van brieven uit de 18e eeuw. Vooral de brieven vond ik een fijne toevoeging; ze maken het onderwerp nog interessanter en zorgen ervoor dat je echt in de geschiedenis duikt. Het verhaal begint vrij traag, maar komt later op gang en bouwt goed op naar de climax. De opbouw zelf is niet heel bijzonder, maar dat stoorde niet, want de historische achtergrond maakt veel goed. Je wilt blijven lezen om meer te weten te komen over het massagraf en de verborgen geschiedenis erachter. Qua verhaal had ik gemengde gevoelens. De historische elementen en de vermelde bronnen achterin het boek vond ik sterk; het nodigt uit om zelf onderzoek te doen. Ook de lichte romantiek was een leuke toevoeging, zonder dat het overheersend werd. De spanning was er wel, maar ik vond het geheel vrij voorspelbaar. Hoewel er kleine plottwists in zitten, zag ik ze van ver aankomen, waardoor de echte spanning een beetje ontbrak. Ook de karakterontwikkeling vond ik minimaal. Anouk maakt wel wat groei door, maar verder bleef het voor mij wat oppervlakkig. Nu is het een standalone thriller, dus wellicht is dat niet iets wat je per se mag verwachten, maar ik benoem het toch voor lezers die karakterontwikkeling belangrijk vinden. Over het algemeen vond ik De opgraving een leuk boek. Het onderwerp is interessant, sommige passages zijn behoorlijk expliciet beschreven (vooral tegen het einde), en de combinatie van fictie en geschiedenis werkte goed. Voor mij had er meer spanning en mysterie in mogen zitten, al doet Verweij zeker haar best om twijfel te zaaien en bepaalde zaken achter te houden. De vlotte schrijfstijl, de boeiende brieven en het historische aspect maakten dat ik bleef lezen. Het is geen verhaal dat me heel lang zal bijblijven, maar het heeft me wel nieuwsgierig gemaakt naar de echte geschiedenis erachter – en dat is uiteindelijk precies wat het boek wilde bereiken.