De sjamaan van Sevilla roman

‘Misschien wordt het wel psychedelisch’, Govert Derix legt deze woorden in de mond van een van de hoofdpersonages uit zijn roman De sjamaan van Sevilla. Het psychedelische lijkt een belangrijk onderwerp voor de filosofische schrijver, zo blijkt uit het feit dat dit een terugkerend thema is in zijn boeken. Maar in deze roman heeft hij met deze zin geen woord te veel gezegd. Derix schrijft een mooi, filosofisch verhaal met een interessante opbouw, maar met sommige gebeurtenissen slaat hij de plank mis en zaait hij, net als bij eerdere verhalen, verwarring bij de lezer. Félix en Gabriel Quint zijn op zoek naar de essentie van het bestaan. Felix is een succesvol regisseur, Gabriel een muzikant. Plotseling overlijden hun ouders en gaat Gabriel naar het buitenland om de as te verstrooien. Daar komt hij in aanraking met een vrouw die hem thee, een drug, aanbiedt. Door die thee beleeft hij zijn leven anders, hij komt terug als een sjamaan. Derix heeft goed over de opbouw nagedacht: De sjamaan van Sevilla zit op een wonderlijke manier in elkaar. De schrijver wisselt steeds tussen het heden en het verleden, hoofdstuktitels passen bij de thematiek en hij laat verschillende personages aan het woord. Zelfs het hondenras van Felix’ hond, Lhasa Apso, lijkt ‘tweezijdigheid’ te ondersteunen. De basis van het verhaal is het filmfestival waar de nieuwe film van Félix getoond zal worden. Er staat iets geheimzinnigs en grotesks te gebeuren, alleen niemand weet wat. Door het heden steeds te onderbreken en delen uit het verleden te vertellen, houdt Derix de spanning vast. Daarbij gebruikt hij veelvuldig cliffhangers. Via zinnen als "toen stapte hij naar een ervaring waarvan niemand de gevolgen had kunnen voorspellen" maakt hij het verhaal boeiend. Helaas mist De sjamaan van Sevilla een sterke structuur tijdens de fragmenten in het oerwoud. De realiteit wordt losgelaten, plaats, tijd en gebeurtenissen worden onbegrijpelijk en het verhaal wordt verwarrend. De thematiek in De sjamaan van Sevilla is op een unieke manier verwerkt. "Er is iets, begon ze", en dat ‘iets’ speelt een hoofdrol in het boek. Derix koppelt de chemie aan het leven en wil op die manier het ongrijpbare grijpbaar maken. Hiermee past De Sjamaan van Sevilla prima bij de eerdere, soms filosofische werken van de auteur. Hij stelt de vraag ‘wat als iets ineens niets wordt?’. Derix bespreekt het thema tweezijdigheid. Helaas benoemt hij het thema te expliciet in het verhaal. Daarbij zijn sommige gebeurtenissen over de top. Vanaf het tweede deel van het verhaal vervalt Derix in het beschrijven van onrealistische en soms wat bizarre gebeurtenissen. Zo laat hij Gabriel Quint door het oerwoud kruipen en laat hij hem met de thee ‘praten’. Ook Félix maakt op een ongeloofwaardige en zeer vreemde manier ‘kennis’ met de thee. Precies op hetzelfde moment heeft de president een openbarende droom. Al deze gebeurtenissen maken het verhaal wat ongeloofwaardig. Gelukkig keert de auteur het tij in deel drie door nieuwe personages in te brengen. Via aantrekkelijke dialogen en gedachten maakt hij je deelgenoot van alle gebeurtenissen. Vanaf het moment dat de president van Amerika in beeld komt, gaat het verhaaltempo omhoog en wordt het weer interessant. Via verschillende (cliché)gebeurtenissen brengt hij de lezer naar een bizar, maar tevens diepgaand slot. Het filmfestival wordt weer ten tonele gebracht en de spanning is terug. Derix prikkelt je via spannende passages zoals "En zag toen drie rode druppels op zijn voorhoofd". Het slotakkoord – de inhoud van de nieuwste film van Félix – moet verheldering brengen. Derix eindigt filosofisch en laat je nadenken. Het laatste hoofdstuk van het boek, 'Kwintessens', geeft het indrukwekkende verhaal een utopisch einde. "Tweezijdigheid was het begin van een wereld waarin ieder mens en ieder ander levend wezen zichzelf kon ontdekken als een prisma van het goede, het ware en het schone." Eerder op Hebban.nl

Ik heb het boek met groot plezier en een aangenaam gevoel van herkenbaarheid gelezen; herkenbaarheid in visies, overtuigingen, zoektochten, worstelingen, enz. Met name aan het einde kwam ik een aantal zinnen tegen, die ik, om extra stil te kunnen staan bij de subjectieve waarheid die ze bevatten, een aantal keer herlezen heb. Ik had ze graag hier gespecificeerd, wat niet kan, aangezien ik het boek alweer doorgegeven heb aan een volgende die het ‘moet' lezen. Thema’s, die nazingen in mijn hoofd en die reeds aanwezige overtuigingen voeden, zijn ‘heb vertrouwen, ook bij twijfel’ (deze sluit mooi aan bij mijn eigen ‘Koester Twijfel’) evenals de kracht van discipline/vakgebied overstijgend werken en denken. Het boek neemt je mee op een zoektocht naar antwoorden op wezenlijke vragen. De vragen die gesteld worden en de twijfels die daarmee opgeworpen worden, maken het boek een boeiende en inspirerende vertelling.

Ik ben het eens met de vorige recensent dat dit een lofzang op de ayahuasca is, maar... Noem het dan ook zo! Door het gebruik van het woord thee, zet je lezers die dit niet kennen, volkomen op het verkeerde been. Ayahuasca is geen theekransje! Het lijkt er niet op, het smaakt er niet naar...om over het effect nog maar te zwijgen! Ayahuasca staat dichter bij LSD dan bij thee. Zou dat de reden zijn dat schrijver en uitgever het liever niet bij naam noemen? Lees liever G. Hancocks Het Oermysterie.

De naam ayahuasca wordt in het boek nergens genoemd, en toch beseffen 'kenners' na het lezen van de achterkant meteen dat het hierover gaat. Derix schreef ruim tien jaar terug al een filosofische studie over dit thema: Ayahuasca, een kritiek van de psychedelische rede. Dat hij nu met een ideeënroman over de thee komt, is een echte aanwinst. De sjamaan van Sevilla is een kunstige cocktail over film, de NSA (er worden dingen onthuld waarvan zelfs Edward Snowden zou opkijken; fictie, maar toch), drugsproblematiek en het fascinerende verhaal van de zoon van Columbus. Maar bovenal gaat het om een confrontatie tussen een soort spirituele macht (volgens een van de hoofdpersonen aanwezig in de thee) en de politieke macht op het hoogste niveau. Dit alles maakt 'De sjamaan' tot een zeer ambitieus boek. Misschien wel té ambitieus. Maar, zoals een van de hoofdpersonen zegt: 'Gekke tijden vragen gekke ingrepen.' Zou mooi zijn als gaat blijken dat dit boek zo'n ingreep(je) is. Los van dat alles is het gewoon een lekker boek om te lezen; ook al komen de grenzen van de geloofwaardigheid soms akelig dichtbij. Laten we het erop houden dat ook dat hoort bij het psychedelische dat in dit boek met zoveel verve ten tonele wordt gevoerd. Samengevat: deze lofzang op de Amazonedrank ayahuasca (de 'wijn van de ziel' zoals ook bezongen door Burroughs en Ginsberg in hun Yagé Letters) smaakt naar meer!

De tweeling Gabriel en Felix Quint zijn op hun eigen manier op zoek naar de essentie van het bestaan. Gabriel dmv zijn gitaarspel en Felix door het gebruik van geestverruimende middelen en zijn werk als sterregisseur. Als er een bijzondere thee in hun leven komt groeit Gabriel uit tot sjamaan en gaat Felix werken aan zijn masterpiece. Ook de president van de Verinigde Staten is geïnteresseerd in de thee, en de geheime diensten willen dit koste wat het kost voorkomen. Ook lopen er nog een ietwat vreemde jongeman en een alwetende hond rond. Cover Hoofdkleur is een soort gifgroen. De letters komen goudkleurig over. De tekening is behoorlijk psychedelisch. Het geheel past goed bij de inhoud van het boek. Mijn mening Lastig, heel lastig. Tot zeker bladzijde 130 heb ik mij door het boek heen moeten worstelen. Heb een aantal keer echt op het punt gestaan om het boek weg te leggen en nooit meer op te pakken. Maar...vanaf dat punt had ik juist het tegenovergestelde. Het boek greep mij, ik moest verder lezen, weten hoe het zou eindigen. Het begin van het boek, zeg die eerste 130 bladzijden, vond ik een onsamenhangend geheel dat ook nog eens vaag, zweverig en abstract was. Ik denk dat ik te nuchter ben om mij er in mee te laten gaan. Ook sprong het veel heen en weer tussen heden en verleden en personages. Ik kreeg daardoor geen binding met de personages, of zelfs maar met 1. En dat is juist wat een boek/ verhaal mooi kan maken. Na die 130 bladzijden begint alles langzaam duidelijk te worden. De belevenissen van Gabriel in het oerwoud. Maar ook de komst van de geheime diensten en de president in het verhaal maken dat je verder wil lezen. De bedoeling van de schrijver komt steeds beter uit de verf. De tegenstelling tussen het goede en het kwade wordt duidelijk. Net als de consequenties als je het goede laat preveleren. Of juist het kwade. Grappig detail: de titels van de hoofdstukken zijn de elementen van het periodieke systeem ( de chemische bouwstenen ). Ook zijn de hoofdstukken kort. De schrijfstijl is prettig, daar zat het probleem in het begin echt niet in! Dat was echt de inhoud. Al met al blijft het wel een abstract boek, maar wel een boek waar iedereen een les kan halen, als je er voor open wil staan.

Een pakkend verhaal dat je helemaal mee sleept. Eenmaal begonnen kun je niet meer stoppen. Ik had het dan ook in een dag uit. De eerste paar bladzijdes moet je wel even goed opletten, er lopen verhaallijnen naast elkaar, die het verhaal ingewikkeld laten lijken. Dit duurt maar heel even, dan heb je het door. De ontknoping is, zoals verwacht, bijzonder te noemen. Ik kan er alleen maar over zeggen: 'was het maar waar'.