De tatoeëerder van Auschwitz Het waargebeurde verhaal van de uitzonderlijke liefde tussen gevangene 32407 en 34902

Heather Morris schreef met De tatoeëerder van Auschwitz een indrukwekkend op waarheid berust levensverhaal ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. De lezer is getuige van de opbloeiende liefde tussen Lale en Gita, twee jonge Joodse gevangenen die proberen te overleven in Auschwitz. Het verhaal In april 1942 wordt de Slowaakse Jood Lale Sokolov gedeporteerd naar Auschwitz in Birkenau. Al snel wordt zijn talentalent ontdekt en wordt hij door de ss-officieren benoemd tot 'de tatoeëerder'. Tweeënhalf jaar lang krijgt hij de opdracht om op de onderarm van duizenden mensen nummers te tatoeëren, zo veranderen ze van mensen naar slechts cijfers op ellenlange lijsten. Een baan waar je naar van wordt, maar het maakt voor Lale zijn leven in het kamp een stukje makkelijker. Hij wordt niet zoals vele anderen zonder reden neergeschoten wanneer hij buiten een ommetje maakt en hij weet het zelfs voor elkaar te krijgen om wat extra eten het kamp in te smokkelen. Lale is een charmante, vrijgevige, zorgzame en intelligente man en heeft één doel voor ogen: Auschwitz overleven. Dit doel wordt extra versterkt wanneer hij de mooie Gita, vanaf dan gevangene 34902, ontmoet tijdens zijn 'werk'. Het is liefde op het eerste gezicht en de twee weten elkaar sterk te houden, ondanks alle angst en gruwelen die ze dagelijks onder ogen moeten zien. Wanneer het einde van de oorlog nabij is en de Russen op het punt staan Auschwitz binnen te vallen, breekt bij de Duitsers paniek uit. Het totale kamp wordt geëvacueerd; mensen worden neergeschoten of gedeporteerd naar andere kampen. Lale en Gita moeten gedwongen afscheid van elkaar nemen wanneer Gita op dodenmars wordt gestuurd met de andere vrouwen van haar blok. Diezelfde avond wordt Lale gedwongen in een treinwagon te stappen om overgebracht te worden naar een kamp in Wenen. Zullen zij elkaar ooit nog terugzien? Oordeel Binnen twee dagen heb ik dit boek uitgelezen; ik kon het namelijk niet meer wegleggen. Wauw. In tijden heb ik niet zo'n prachtig en indrukwekkend verhaal gelezen. Dit is absoluut een verhaal dat je bij zal blijven. Heather Morris heeft op een uitzonderlijke manier het imposante levens- en liefdesverhaal van twee zeer bijzondere mensen weten vast te leggen op papier. Met een vlotte pen weet zij heftige emoties op te roepen bij de lezer, vaak confronterend. Je kunt de onvoorwaardelijke liefde van Lale en Gita voelen. Ook het geloof in een nieuwe toekomst met een betere wereld is dusdanig sterk omschreven dat je met hen de hoop gaat koesteren. Waanzinnige complimenten voor de schrijfster voor de manier waarop ze het verhaal van iemand anders waarheidsgetrouw heeft weten te noteren zonder (en ik quote Lale zelf) 'persoonlijke bagage door het verhaal te laten lopen'. De epiloog, de aanvullende informatie, het nawoord van Gary en het dankwoord van de auteur zorgen ervoor dat de lezer het verhaal nóg dieper in zijn hart sluit. Een mooie toevoeging en zeker de moeite waard om ook nog even te lezen. Graag sluit ik af met het levensmotto van Lale, een ogenschijnlijk eenvoudige opmerking die mij zo intens raakte: 'Als je 's ochtends wakker wordt, is het een goede dag.' Kortom, een ontzettend bijzonder en belangrijk boek dat iedereen zou moeten lezen. Opdat wij nooit zullen vergeten...

Er is niets mooi aan oorlogen, maar dat kunnen we niet zeggen van de cover van De tatoeëerder van Auschwitz. Twee handen die elkaar innig vasthouden in een licht gedeelte van de omslag, onderaan in donkere lucht een foto van het concentratiekamp. De tatoeëerder van Auschwitz gaat over de uitzonderlijke liefde tussen gevangenen 32407 en 34902. Zoals de korte inhoud reeds vertelt, gaat dit boek over twee mensen die elkaar in één van de afgrijselijkste concentratiekampen die de nazi’s hadden opgetrokken, leerden kennen en desondanks alle verschrikkingen verliefd werden. Lale Sokolov, een jonge Slowaakse jood, wordt gedeporteerd en bij toeval door de vorige tatoeëerder uit de rij gehaald, omdat er dan toch minstens één iemand die dag gered zou worden van de executie. Op zekere dag krijgt hij zoals altijd een briefje met een nummer aangereikt om aan te brengen in de arm van een meisje, Gita gevangene 34902. Voor Lale is het liefde op het eerste zicht. Desondanks alle ontberingen, mishandelingen, vernederingen en zoveel meer slaagt Lale er in een handeltje op te zetten om extra eten binnen te smokkelen en te verdelen onder andere gevangenen waardoor hij tientallen mensen in leven heeft gehouden. Niet alleen uit zelfbehoud maar ook om anderen te helpen, brengt Lale dikwijls zijn leven zelf in gevaar. Alleen omdat hij een toekomst wil voor hemzelf en Gita… Een mooi, vlot geschreven biografisch verhaal dat opgetekend is door Heather Morris met veel respect naar de verteller toe. Drie jaar concentratiekamphel neergepend in een boek van pakweg 320 pagina’s is niet makkelijk en er zal naar mijn inziens heel wat geschrapt zijn of het hoofdpersonage heeft de ergste dingen weggelaten in zijn verhaal. Het enige dat voornamelijk naar boven komt in dit boek is de onvoorwaardelijke liefde die Lale voor Gita had tot het einde van hun dagen. Een mooi eerbetoon aan twee dappere mensen die hun verhaal nog wel konden voortvertellen in de meest zwarte pagina’s van de vorige eeuw.

Heather Morris is een Australische scenarioschrijfster die jarenlang bevriend was met Lale Sokolov, die na de oorlog naar Australië emigreerde. Ze was de eerste aan wie Lale zijn levensverhaal toevertrouwde, omdat hij zich schaamde voor zijn rol in het kamp. Morris deed naar aanleiding van zijn verhaal onderzoek in Duitsland en Polen en kwam erachter dat Lale veel meer mensen redde dan alleen zijn Gita. Doordat hij in zijn positie eten mee kon smokkelen, heeft hij tientallen mensen in leven gehouden. Het verhaal van Lale heeft twaalf jaar bestaan als script voordat het als boek werd uitgegeven. De tatoeëerder van Auschwitz speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog in het concentratiekamp Auschwitz-Birkenau. Het is het verhaal over een jonge Slowaakse Jood die in 1942 naar Auschwitz wordt gedeporteerd. Lale Sokolov heet vanaf dat moment gevangene 32407. Lale wordt in het kamp bevorderd tot ‘Tätowierer’ (Tatoeëerder). Duizenden gevangen moet hij voorzien van een nummer waaronder Gita, gevangene 34902. Vanaf het moment dat Lale de cijfers in Gita’s arm kerft is hij verkocht. Een vonk vliegt over tussen de twee jonge mensen. In de tijd die volgt ontwikkeld zich een ontluikende liefde, totdat Gita op dodenmars gestuurd wordt en Lale naar een ander kamp verhuist. Beiden weten te ontsnappen en gaan op zoek naar elkaar. De tatoeëerder van Auschwitz is een ontroerende en confronterende roman over het leven in een concentratiekamp en de ontluikende liefde tussen twee gevangenen. Een tijd waarin mensen niet alleen van hun vrijheid werden beroofd, maar ook van hun waardigheid, hun naam, en hun identiteit. Prachtig geschreven en buitengewoon goed verwoord door de auteur. De schrijfstijl is boeiend en meeslepend en maakt dat het verhaal je niet meer loslaat. Gruwelijke gebeurtenissen passeren de revue, gebeurtenissen waarvan je je nauwelijks kunt voorstellen dat die gebeurd zijn. Spanning en emotionele momenten wisselen elkaar af. Het boek raakt je en laat je weer eens beseffen wat voor verschrikkelijke tijd deze mensen meegemaakt moeten hebben. Lale vertelde dit verhaal nadat zijn geliefde vrouw was overleden. Hij heeft altijd de angst bij zich gedragen dat hij en Gita als collaborateurs van de nazi’s zouden worden gezien. Bij het nawoord van Gary, de zoon van Lale en Gita, moet je wel even slikken. Heel aangrijpend verteld hij over zijn ouders en hoe hij opgroeide in een bijzonder liefdevol gezin. Zijn ouders hadden het gevoel dat ze zelf van hun jeugd beroofd waren en wilden niet dat hij ook maar iets zou moeten missen. ‘Ik zal mijn ouders altijd dankbaar blijven dat ze me deze manier van leven hebben laten zien.’ De tatoeëerder van Auschwitz is een aanrader voor iedereen. Het is een waargebeurd verhaal dat onder je huid kruipt. Heel bijzonder!

Dit boek in een hap uitgelezen. Wat een prachtig verhaal en super mooi geschreven. Dit zou verfilmd moeten worden

Als één van de eersten mocht ik dit boek lezen en een recenseren vóórdat dit boek uit zou komen. Ik heb al vele boeken over de tweede wereldoorlog heb gelezen en zowel door mijn achtergrond als interesse voor de geschiedenis vond ik het een voorrecht om dit boek te mogen lezen vóór de verschijningsdatum. Mijn dank gaat uit naar uitgeverij Harper Collins. Zoals de titel van het boek “De tatoeëerder van Auschwitz” al duidelijk maakt gaat dit boek over één van de vele mensen, die tijdens de tweede wereldoorlog in Auschwitz gevangen heeft gezeten. Het boek is geschreven vanuit hoofdpersonage Ludwig Eisenberg, in het boek bij zijn bijnaam ‘Lale’ genoemd. Het verhaal speelt zich af tussen 1942 en 1945 van de tweede wereldoorlog. Omdat dit een waargebeurd verhaal is, krijg je weer een nieuw zicht op hoe het leven in een kamp als Auschwitz eruit moet hebben gezien. Hoe hou je hoop in een plek waar geen hoop is, waar dood en verderf de orde van de dag is. Lale had iets dat hem hoop gaf. Zijn grote liefde! Het verhaal begint in april 1942 wanneer Lale op transport word gezet, op dat moment is het nog niet duidelijk waar hij terecht zal komen. Nadat hem alles af is genomen; zijn bezittingen, zijn kleren en zelfs zijn haar is hij slechts een ‘nummer’. Hij doet wat hij moet doen om te overleven, maar zijn menselijkheid verliest hij niet. Het is duidelijk dat dit boek gaat over een man met een groot hart, zelfs op een plek als Auschwitz probeerde Lale te zorgen voor zijn medemens en nam daarbij grote risico’s. Het boek omschrijft zowel hoop als wanhoop, liefde en vriendschap.. zodra je vordert in het boek ga je hopen op een ‘goed eind’, omdat je intens meeleeft met de hoofdpersonages. Ik heb meerdere keren tranen in mijn ogen gehad bij dit boek, het is meeslepend en laat je meevoelen in zowel de liefde als in het verdriet. Achterin het boek staat nog een stuk met aanvullende informatie, daar vind je onder andere antwoorden op vragen hoe het afgelopen is met bepaalde personen in het boek, dat vond ik heel fijn. Het geeft je een compleet beeld. Dit boek is op een prettige manier geschreven, het leest gemakkelijk weg. Het verhaal is meeslepend en houd je vast en ook wanneer je even niet verder kunt lezen. Je blijft je afvragen hoe het af zal lopen. Een goed boek, dat ik zeker aan kan raden. Eigenlijk zou dit boek verplichte kost moeten zijn op het voortgezet onderwijs, zodat jongeren zich beter gaan beseffen wat er vroeger heeft afgespeeld. Dit is slechts één verhaal van de velen, maar deze geschiedenis mag nooit vergeten worden. Geweldig werk van Heather Morris om deze gebeurtenis te documenteren en uitschrijven als boek, zodat het met de wereld gedeeld kan worden.

Iedereen weet wat er in Auschwitz is gebeurd. Een waargebeurd verhaal dat zich daar afspeelt, kan niet anders dan aangrijpend zijn. En dat is zo. De tatoeëerder van Auschwitz verhaalt over verschrikkelijke dingen. Mensen doen elkaar dingen aan waar je met je verstand niet bij kan. Maar dit gebeurde echt. Sterker nog: deze dingen gebeuren op veel plaatsen in de wereld nog stééds. Daar laat dit boek je weer even bij stilstaan. Soms is dat, in de veiligheid van ons eigen Nederland, weleens makkelijk te vergeten. De tatoeëerder van Auschwitz is zoals je mag verwachten een aangrijpend verhaal. En tóch had ik daar meer van verwacht. Ik ben geen lezer die snel geëmotioneerd raakt, maar juist bij zo’n onderwerp had ik dat toch verwacht. Had ik dat eigenlijk gehoopt, omdat het je dan écht raakt. En dat deed het helaas niet. Er kwam geen brok in mijn keel, geen tranen in mijn ogen. Waar ligt dat aan? Ben ik zo onverschillig? Of is de auteur er niet in geslaagd om het verhaal dusdanig over te brengen dat het echt mijn hart verscheurde, dat ik het verhaal nimmer zou vergeten? Het laatste, denk ik. De auteur heeft de gebeurtenissen met een zekere afstandelijkheid neergezet. Het voelt alsof ze niet genoeg in de huid van de hoofdpersonen kon kruipen en het haar niet lukte om hun gevoelens goed weer te geven. De enige keer dat ik echt emotie proefde, was in het nawoord. Toen ze omschreef hoe het was om Lale zijn levensverhaal te horen vertellen. Dat was de enige keer dat ik een brok in mijn keel kreeg. Toen spatten de emoties wél van het papier. Stel je eens voor dat ze dat ook tijdens de rest van het boek had gedaan… dan had ze het verhaal in mijn hart kunnen beitelen. Maar dat is helaas niet gelukt. De afstandelijkheid zorgde er, samen met de fragmentarische vorm, voor dat ik me niet helemaal in het verhaal kon verliezen. Er ontstond een verslag van gebeurtenissen, een samenvatting. Het was te duidelijk te merken dat iemands herinneringen waren opgeschreven en daarna in de goede volgorde waren gezet, in plaats van dat je alles met de hoofdpersonen meebeleefde. Deze vorm heeft natuurlijk ook een ander effect: namelijk dat het makkelijker te behappen is voor publiek dat een onderwerp als dit te heftig vindt. Zo kunnen zij toch over een zwaar onderwerp lezen. De keuze voor deze vorm is daardoor niet per definitie verkeerd, maar het verhaal greep mij veel minder aan dan verwacht. De dingen die in Auschwitz en andere concentratiekampen zijn gruwelijk, daar mag je om huilen en daar mag je nachtmerries door krijgen. En als zoiets niet gebeurt – dan voelt het alsof de missie slechts deels geslaagd is. Mensen bewust maken over wat er in deze verschrikkelijke kampen gebeurde, was natuurlijk niet het hoofddoel van dit boek. De liefde tussen twee gevangenen stond centraal, en de risico’s die zij namen om toch iets voor anderen te kunnen betekenen. Dit kwam mooi naar voren. Het was bijzonder om te lezen hoe ze in hun erbarmelijke omstandigheden hun best deden om toch iets voor anderen te betekenen en doordat je weet dat dit verhaal echt gebeurd is, ben je extra verwonderd over de risico’s die ze durfden te nemen of de bizarre manieren waarop ze soms aan de dood ontkwamen. Door de toegankelijke schrijfstijl, de razende vaart waarmee het verhaal verteld wordt en de gebeurtenissen die zeker je aandacht vasthouden, leest het boek makkelijk weg. Ondanks de afstandelijkheid verschaft het boek de lezers een goed beeld van hoe het eraan toeging in Auschwitz en hoe liefde waarlijk een lichtpuntje in een donker leven kan zijn. Toch zorgde het uitblijven van een brok in de keel en vochtige ogen ervoor dat ik met een gevoel van onvrede terugkijk. Er had meer uit Lales verhaal gehaald kunnen worden.