De zelfmoordclub

Dit boek was me aangeraden door iemand die er heel enthousiast over was dus dat maakte me nieuwsgierig. Het is me tegengevallen. Ik dacht dat het super grappig zou zijn maar ik vond het langdradig. Vooral de laatste 100 blz. had ik moeite mijn aandacht bij het verhaal te houden en ben ik dan ook regelmatig stukjes over gaan slaan. Het is een verhaal over een roadtrip met mensen met zelfmoordneigingen maar door de vele opsommingen van plaatsen lijkt het wel een reisgids/reisverhaal. Ook het feit dat mensen heel de tijd worden genoemd met voor- en achternaam of beroep plus achternaam maakt het lezen niet plezieriger. Er wordt een afstand gecreëerd waardoor ik me niet betrokken voelde bij de personen. Het verhaal wordt vooral verhalend verteld met weinig dialogen en niet veel diepgang. Ik zal niet snel een ander boek van deze schrijver van de plank pakken.

Met een heerlijk gevoel voor zwartgallige humor heeft Arto een fantastische pageturner geschreven. Een geweldig boek wat verplicht zou moeten zijn in iedere boekenkast.

Hilarisch verhaal, waarbij het serieuze onderwerp zelfmoord vanuit een humoristische hoek benaderd wordt. Middels een advertentie waarin gevraagd wordt te reageren als je zelfmoordplannen hebt, komt er een groep personen bijeen die gezamenlijk op weg gaan met als doel zich in de ijskoude zee te storten. Op de weg erheen hebben ze echter veel plezier en sommige deelnemers gaan twijfelen over het doel van de reis. Het verhaal is zeer fantasierijk beschreven, verschillende keren heb ik mijn lachen niet in kunnen houden en lachtte hardop bij een boek met zo'n titel!! Het verhaal las vlot, maar ongeveer halverwege vond ik het verhaal aan kracht verliezen. Het is inmiddels een poosje geleden dat ik dit boek heb gelezen, maar regelmatig denk ik eraan terug en ben ik blij het in mijn boekenkast te hebben staan. Ik kan echter goed voorstellen dat er lezers zijn die het helemaal niets vinden. Je moet volgens mij net een klik hebben met dit boek én de schrijfstijl van de auteur. Voor mij was dit het tweede boek van deze schrijver. Als je zijn manier van schrijven kunt waarderen is "De huilende molenaar" ook leuk om te lezen.

Goed verhaal, lekker geschreven, en met een prachtige boodschap.

soms wel grappig, maar de Scandinavische humor kon me hier niet bekoren.

Een mislukte kolonel van het Finse leger en een mislukte directeur van een wasserij kiezen per ongeluk dezelfde plek uit om zelfmoord te plegen, op hetzelfde moment. Ze vinden troost bij elkaar en besluiten dat ze in het troosteloze Finland nog veel meer zelfmoordenaars zouden kunnen helpen in hun zoektocht naar de laatste daad. Zo ontstaat langzaam de zelfmoordclub, die in gezamenlijkheid en met wat fans een laatste busreis onderneemt naar het hoge Noorden, om gezellig en effectief, met elkaar het leven te verlaten. Al snel (b)lijkt in het beschreven Finland zelfmoord verreweg de gezelligste onderneming te zijn die er voorhanden is........ Vlot en simpel geschreven, maar verzandt af en toe in teveel detail. Ook door de vele, niet uit te spreken, Finse plaats- en persoonsnamen wordt het leestempo wat verstoord. Wel een origineel idee, dat consequent wordt uitgewerkt.