Dit zijn de namen roman

Een Wieringa, dat is tegenwoordig niet niks. We lazen dit boek daarom met onze zo goed als voltallige leesclub. 63 kopieën werden er onder onze lezers verdeeld. Eerst was er schaduw. Stilistische schaduw over een door zon gesloopt steppenlandschap dat niet zo 1-2-3 thuis te brengen viel. Desolate hoofdpersonen, desolate settings, desolate sfeer. Oekraïne, bepaalde - opvallend - bijna ieder voor zichzelf. Een lugubere, maar best wel sterk geschetste variant van Oekraïne. Twee aanvankelijk te wijd uiteenliggend lijkende verhaallijnen. Langzaam maakten op een Bijbels verhaal geënte actualiteiten zich eruit los. Toen brak ook in literaire zin de zon door. Wat een door hun eenvoud prachtige, en vooral rake, beschrijvingen! Wat een, weliswaar in de kern lelijke, maar prachtig verbogen observaties van de hoofdpersonen! Wat een prachtig en krachtig beschreven drives! Wat een prachtig beschreven herontdekking van het Asjkenazische Jodendom! Wat een prachtig geconstrueerde roman! Wat een prachtprestatie heeft Tommy Wieringa hiermee geleverd! Viel er dan werkelijk niets op dit boek af te dingen? Mmmwah, wellicht had het einde wat spectaculairder gekund. Maar 5 sterren bléven het. Tommy Wieringa is, in elk geval wat dit boek betreft, een Grootheid. Een Ab-so-lú-te Grootheid.

Ja, een grootheid, die Tommy Wieringa. Wat dit boek betreft tenminste. Ander werk (ook het veel geroemde Joe Speedboot) van hem vind ik minder. Hier heeft hij (hoewel het verhaal niet eens van bovenaardse klasse is) precies de goeie toon te pakken. Waaruit maar blijkt, toon is alles.

Verhaaltechnisch: enigszins overschat. Qua stijl: enigszins overschat. Qua gehanteerde taal: flonkerend.

Niet slecht, maar ook niet goed dit boek. Hoop tamtam om heel weinig, eigenlijk.

Goed, maar niet echt literaire top, daarvoor is het te kaal, te leeg en heeft het weinig voortgang.

Ik ben een aantal keren begonnen maar het kan mij niet bekoren. Het pakt me niet: