Droombeeld

‘De waarheid is nooit zo erg als een leugen.’ “Droombeeld” is allesbehalve een droom. Het is eerder een nachtmerrie en dan vooral voor Maartje. Deze sterke maar soms iets wat naïeve vrouw krijgt in korte tijd heel veel op haar bordje. De roofoverval is nog maar het begin van alle ellende. Haar hele wereld staat in no-time op de kop, niets is wat ze dacht dat het was. Niets is wat het lijkt. Het lijkt wel alsof alles en iedereen om haar heen te maken krijgt met dood en verderf. Het verhaal draait om verdriet, bedrog, vertrouwen, ongeloof, geheimen, geld en jaloezie. Pure menselijke emoties die worden uitvergroot door het gedrag en de reacties van de gekozen hoofdpersonages. Kleine wetenswaardigheden die zo op het oog niet relevant zijn blijken van essentieel belang en grote, aanwezige zaken blijken achteraf minder belangrijk. Je weet dus echt niet wat je moet verwachten. Al heel snel ontwikkelt er zich oftewel sympathie voor of antipathie tegen bepaalde personen en is de onderliggende spanningsopbouw een feit. Heel subtiel dienen de eerste vraagtekens zich al aan en heb je zo een vermoeden. Vervolgens moet je weer bijstellen want de verhaallijn neemt een wending waardoor je optie afvalt, of toch niet? De spanning in “Droombeeld” zit vooral in het ‘niet weten’. Je blijft lang in het ongewisse en krijgt de neiging om Maartje te hulp te schieten. Soms is dit hoofdpersonage gevoelsmatig wel een beetje té bleu en staat haar handelen niet altijd haaks op haar denken. Haar bij de schouders pakken en een keer flink door elkaar rammelen kan bij een fictief personage helaas niet. Verklaring daarvoor is dat de emoties waarmee ze te maken krijgt hiervoor verantwoordelijk zijn, voor het leesplezier en de verhaallijn maakt het verder niets uit. Bij vriendin Anouk en Sep zijn na het lezen van het verhaal nog wel wat vragen onbeantwoord gebleven. Daar is niet alles op z’n plek gevallen. De auteur heeft ervoor gekozen om vanaf het begin de rollen duidelijk neer te zetten en hoofdstukken vanuit het perspectief van een bepaald personage te brengen. Dat brengt duidelijkheid en zorgt voor een vlot verhaal. Het is elke keer weer verbazingwekkend hoe eenvoudig Loes den Hollander de, vaak toch wel herkenbare, personages bij je introduceert en eigen maakt. Je identificeert je heel snel met hen en daardoor zit je meteen in het verhaal. Met eenvoudig taalgebruik, lekker lopende zinnen en dialogen pakt ze je als lezer vast. Het verhaal is laagdrempelig en zonder valse pretenties. Al kun je dat van bepaalde personages niet zeggen. Heel bijzonder is dat je geregeld denkt ‘zou dat nou écht zo zijn? en het je de nodige kriebels bezorgt. Vooral dat laatste wordt versterkt omdat er tussen de hoofdstukken zes momenten zijn vanuit een ander, vooralsnog onbekend, perspectief. De manier waarop dat is gedaan is beklemmend en met vlagen zelfs akelig opdringerig. De auteur heeft deze momenten perfect in het verhaal toegepast en doordat er diverse personen zijn die hiervoor verantwoordelijk zouden kunnen zijn is het lang gissen. De plot is tot bijna op het einde onvoorspelbaar en dat is altijd leuk. Niets zo lekker als een boek dat je uitdaagt mee te denken (en dan volledig verkeerd te zitten). “Droombeeld” leest lekker weg en je hebt het zo uit, maar ja dat ‘probleem’ doet zich voor bij alle boeken van Loes den Hollander. 4,5 ster

Vanaf het begin tot het eind: heerlijk om te lezen!!!

Weer een boek die je raakt vanaf bladzijde 1. Echt een Loes den Hollander.

Het verhaal leest gemakkelijk en op zeker moment wordt het ook wel spannend. Echter in het begin van het boek had ik de neiging om het weg te leggen. Ik heb al heel veel gelezen van Loes den Hollander en ben nu op een punt gekomen dat ik haar producten te voorspelbaar vind worden. Ook de brieven van de moordenaar aan het slachtoffer komen in elk boek terug. Deze brieven vooral hebben dezelfde strekking en deze lees ik nog nauwelijks. Bij dit boek was er toch nog een verrassend einde, gelukkig.

Maartje wordt op klaarlichte dag in haar huis overvallen, terwijl Tatum boven is. Maartje wordt hardhandig ondervraagd waar het geld is, maar Tatum heeft ondertussen al 112 gebeld. De mannen rennen naar de voordeur maar de grootste laat Maartje nog weten dat ze terugkomen als ze alleen is. Wat een vooruitzicht is dat, ze durft niet veel mensen meer te vertrouwen en zoekt tegelijkertijd naar antwoorden. De titel 'Droombeeld' kan hier op een aantal personages slaan, maar zeker op de dader. Maartje wordt steeds bozer omdat Twan niet op komt dagen nadat ze hem een bericht gestuurd hebben dat ze overvallen is! Tegelijkertijd schaamt ze zich dat ze in deze situatie aan Bor blijft denken, een man die ze ruim tien jaar niet meer gezien heeft en waar ze gelukkig mee is geweest. 'De waarheid is nooit zo erg als een leugen' lees je op het voorblad. Heel toepasselijk in dit verhaal. De stijl van dit verhaal is helemaal Loes den Hollander; vlotte dialogen, lekker vlot verteld, geen moeilijke woorden zodat iedereen er van kan genieten. Door de korte hoofdstukken blijft het leestempo hoog. De spanning is zeker aanwezig, maar iets minder dan ik gewend ben van deze auteur. Dat neemt niet weg dat ik het boek graag gelezen heb. Ik kijk zeker uit naar een volgende boek van Loes den Hollander. 3,5/5*

Is zeker niet het beste boek van haar... Lekker te lezen maar word eigenlijk nergens echt spannend..