Een behoorlijk kabaal een cultuurgeschiedenis van Nederland in de twintigste eeuw

Interessante cultuurgeschiedenis van Nederland in de 20e omdat het vanuit de gescheidneis van het muziekleven wordt gepresenteerd. De belangrijke rol voor Daniel Ryuyneman is verrassend

Een politicoloog schrijft een geschiedenis van de Nederlandse klassieke muziek in de 20e eeuw. Ze heeft weinig eigen muziekkennis dus ze schrijft veel over andere dingen dan muziek. Vandaar dat ze haar boek een cultuurgeschiedenis noemt. Als politicoloog beschrijft ze de muziekgeschiedenis als een strijd: modernisten tegen voorgangers en opvolgers. Oskamp kiest partij voor de modernisten, de componisten van muziek waar niemand naar luistert (tenzij men er voor betaald krijgt). Componisten waar mensen wel naar luisteren zijn de vijand voor Oskamp en zij worden vrijwel genegeerd. Dus: eindeloze verhalen over Matthijs Vermeulen en Daniël Ruyneman en maar één vermelding van de wereldwijd geliefde Simeon ten Holt (ook Lange Frans krijgt één vermelding). Gelukkig zijn Oskamps modernisten nu bijna allemaal dood en vergeten. Haar absurd eenzijdige boek ligt al binnen een jaar in de ramsj en komt zelfs bij de Slegte voor half geld nauwelijks van de plank. En de Nederlandse kunstmuziek begint geleidelijk aan de weg naar het publiek terug te vinden.

Toegankelijk, Mooi vormgegeven, Compleet, geen minpunten