Een honger

Geschreven bij: Een honger

Een boek dat je roept tijdens leespauzes, moeilijk opzij te leggen! Verschillende periodes en plots verweven tot een mooi geheel. Aangename, vlotte lectuur maar ook literair waardevol: goed geschreven, originele structuur, verzorgde stijl. Een aanrader!

Aurélie werkt achter de schermen bij een tv-programma. Omdat er een pedofiliezaak in het nieuws is, het gaat over een jongeman die in een peuterverblijf werkte en daar peuters heeft misbruikt, wil men een rondetafelgesprek over het onderwerp. Ze belt Alexander Laszlo op, een man met een besmeurde reputatie, die van redder van kindjes van de hongernood afgegleden is naar niets meer na een rechtszaak over pedofilie waarin hij trouwens schuld bekende. De man hoeft uiteindelijk niet op te draven, maar Aurélie spreekt wel met hem af. Ze kent hem namelijk van vroeger, toen ze jonger was, rond de twintig, heeft ze een jaar een relatie met hem gehad, een relatie die begonnen is in Ethiopië. Toen de man werd opgepakt op verdenking van pedofilie, kwam ze uit de lucht gevallen. Ze is ondertussen getrouwd, heeft een dochtertje en heeft haar man nooit verteld over de relatie. Nu vraagt Alexander haar of ze een boek over hem wil schrijven. Dat ligt uiteraard lastig want daar gaat ze zelf ook in komen en wat zal men wel niet denken van haar, een jong meisje met een man van toen vijftig.
De hongersnood in Ethiopië, hoe de wereld op een gegeven moment toch in actie kwam onder impuls van Bob Geldof, wat er achter de schermen allemaal gebeurt, de ellende die hulpverleners alle dagen opnieuw zien, de keuzes die ze moeten maken, het zit er allemaal in.
Daarnaast is er ook een heel stuk gewijd aan een poging om pedofilie uit te leggen, waarom we het niet zo moeten afwijzen.

Zie mijn blog voor diepere indrukken die dit boek op me had: https://www.hebban.nl/spot/leesverslaving/nieuws/jamal-ouariachi-een-honger

Het is een roman waarin je wordt meegesleurd door tal van emoties, hoe ongemakkelijk die ook soms zijn.

Een leuk spannend boek wel lastig om in het boek te komen

Dit is een groot schrijver en een monumentaal boek. Ik kan alleen maar aanraden om het te lezen!

Geschreven bij: Een honger

Na het lezen van ‘Een honger’ van Jamal Ouariachi ben ik er nog niet helemaal uit hoe goed het boek is. Het boek gaat over Alexander Laszlo, een in Nederland opgegroeide telg uit een Hongaarse bankiersfamilie. Laszlo werkt aanvankelijk bij een bank, maar komt op een wat merkwaardige manier in de ontwikkelingshulp terecht. NRC, die er twee recensenten tegenaan gooit, heeft het over ‘een Max Havelaar van deze tijd’ en daar zit wel wat in. ‘Een honger’ is een soms irritant breed en pamflettistisch uitwaaierende roman over de liefde, over ontwikkelingshulp en over pedofilie, met regelmatig humoristische passages.

Recensent Kees ’t Hart (De Groene Amsterdammer) vat het verhaal van deze ‘realistische levensroman’ redelijk samen in vier zinnen: “Er is een jonge vrouw, Aurélie, die zich een weg zoekt in de wereld van de televisie. Er is een oudere man, Laszlo, voormalig grote bons in de hulpverlening aan ontwikkelingslanden, die haar inpalmt en met wie het goed kersen eten is, al zitten er een paar steekjes aan hem los. We bevinden ons zowel in internationale luxe hotels als in hongergebieden van Ethiopië. Hoe die twee figuren elkaar vinden, elkaar kwijtraken, toch weer contact krijgen en daarna het tragische einde.”

Maar daarmee is bij lange na niet alles gezegd over deze intrigerende, misschien wel gewaagde en in ieder geval meeslepende roman.

Een honger is een dikke pil maar leest vlot weg. Soms vanuit de hoofdpersoon Aurélie, dan vanuit de andere hoofdpersoon Alexander. Apart om te lezen hoe deze laatste verandert van een held in iemand die geen vriend overhoudt. Soms was de persoon Alexander bijna zo overtuigend dat het niet prettig was. Dan legde ik het boek even weg, maar niet voor lang. Daarvoor is het te mooi en meeslepend geschreven.

Naar aanleiding van de zaak-Nico S. schrijft Laszlo, de hoofdpersoon van Een honger, een brief naar de krant die hij eindigt met: "Een gezonde dosis pedofilie zou onze maatschappij meer goed doen dan kwaad." Door die brief trekt hij de aandacht van het redactieteam van Bord op Schoot, een televisieprogramma dat op DWDD-achtige wijze aandacht aan de actualiteit besteedt. Aurélie Lindeboom, lid van de redactie, krijgt de opdracht 'de pedo' uit te nodigen voor een uitzending naar aanleiding van de zaak-Nico S. Het is een klus die Aurélie liever niet uitvoert, maar waar ze niet onderuit komt zonder het waarom uit te leggen. En dat doet ze nóg liever niet, als ex-minnares van 'de pedo'.

Hoewel ze Laszlo uiteindelijk toch moet afzeggen voor die uitzending, is het contact dat jaren geleden zo abrupt verbroken werd, weer gelegd. Laszlo maakt van de gelegenheid gebruik om Aurélie te vragen een boek over zijn leven, maar vooral over zijn denkbeelden over pedofilie en de onterechte angst daarvoor te schrijven. Aurélie aarzelt en aarzelt, maar besluit toch om in de zomerpauze van Bord op Schoot het boek te schrijven. Ze ontmoeten elkaar regelmatig in Wassenaar, waar Laszlo in een grote verwaarloosde villa woont. Aurélie neemt het op en neer reizen voor lief, omdat ze thuis en Laszlo gescheiden wil houden. Thuis betekent haar man Philip, maar veel belangrijker nog, haar dochtertje van twee, Lydia. Ze vertrouwt Laszlo niet.

In de tuin van de villa in Wassenaar vertelt Laszlo en schaaft, suggereert en vult Aurélie het vertelde aan. Tergend langzaam, gedreven door honger naar erkenning, honger naar toehoorders en in het geval van Aurélie nieuwsgierigheid, verschijnt door de ruis en twijfels van het heden Van weldoener tot duivel. De bekentenissen van Alexander Laszlo en krijgt Laszlo door de publicatie van het boek, alsnog de gelegenheid om zijn ideeën bij Bord op Schoot en andere tv-programma's uiteen te zetten. Die vallen echter niet op vruchtbare bodem. Integendeel.

Voorin Een honger staat een quote van Philip Roth die eindigt met "to allow for the chaos, to let it in". Die quote slaat niet (alleen) op het verhaal zelf, maar ook op de wijze waarop het is verteld. Ouariachi gebruikt een allegaar aan wisselende perspectieven, gaat voortdurend heen en weer in de tijd (van de opstand in Hongarije via draadjesvlees met jus, hongersnoden in Afrika, naar constant jengelende mobieltjes en terug), haalt grappen en grollen uit zoals een hoofdstuk vol pastiches op bekende auteurs als Nabokov, Auster en Campert, maakt post-moderne geintjes, dicht en schrijft ik-hoofdstukken, hij-hoofdstukken, dagboekdelen, die weer afgewisseld worden met een alwetende verteller of een 'droog' essay dat doet denken aan de verhandelingen in de Max Havelaar.

Deze orgie van literaire stijlen zorgt ervoor dat wat in andere handen een suf pamflet zou hebben opgeleverd, nu aangenaam verfrissend in je gezicht bubbelt en briest, terwijl dat het laatste is waar je aan denkt bij een biografie over een pedofiel. Zeker als die pedofiel bij de kennismaking beschreven wordt als "bedekt door een zompige laag ouderdom" terwijl hij voorzien is van "een riante onderkin, grauwe schmink op zijn gezicht - het lijkt allemaal onecht, maar het is wel degelijk echt. Het zilvergrijze haar is er nog wel, al heeft het zich teruggetrokken over zijn schedel, één langgegroeide lok heeft hij met brillantine over de kale plek gekamd."

Gelezen en gerecenseerd voor Hebban.nl in juni 2015

Geschreven bij: Een honger

Een honger van Jamal Ouariachi is gebaseerd op het leven van Daniel Gajdusek, wetenschapper en Nobelprijswinnaar. Tijdens zijn onderzoeken naar rituelen die te maken hebben met kannibalisme in Afrika kwam hij op de gedachte om kinderen mee te nemen naar Amerika om hen een goede opleiding te kunnen geven. In 1996 werd Gajdusek door een van die kinderen beschuldigd van seksueel misbruik, een jaar later bekende hij en werd hij veroordeeld tot een celstraf van 19 maanden.

Dit gegeven vormt de basis voor Een honger van Jamal Ouariachi. Er zijn twee hoofdpersonen. De ene is Alexander Laszlo, kind van gefortuneerde Hongaarse ouders die in 1956 zijn gevlucht uit angst voor represailles van de communisten na de Hongaarse opstand. Laszlo is een kleurrijke, flamboyante man met een buitengewoon groot ego, die altijd en overal zijn enorme kennis wil tonen en in het middelpunt van de aandacht wil staan, een plaats in de schaduw of op de achtergrond is niets voor hem. Dit leidt tot tegengestelde reacties, van vergaande bewondering en fascinatie tot besmuikte en soms ook onverholen afkeer.
De andere hoofdpersoon is Aurelie Lindeboom, een jonge vrouw die na haar studententijd de weg in het leven nog niet heeft kunnen vinden.

Zij treffen elkaar in Afrika, waar zij de nood proberen te lenigen van mensen die op de vlucht zijn tijdens het regime van de Afrikaanse heerser Mengistu. Het komt tot een relatie tussen de twee, een verhouding die ruim een jaar standhoudt.

Tien jaar later. Inmiddels is Alexander Laszlo veroordeeld voor kindermisbruik Zijn leven heeft zich na het uitzitten van zijn straf buiten de schijnwerpers afgespeeld. Aurelie is uitgegroeid tot een vrouw van deze tijd, verslingerd aan sociale media en werkzaam als productiemedewerker bij een televisieprogramma dat nogal lijkt op De wereld draait door.
Naar aanleiding van de commotie over een pedofiel schrijft Laszlo een ingezonden brief, het eerste teken van leven van zijn kant sinds lange tijd. Het onderwerp wordt behandeld in het programma en Aurelie komt op het idee om haar voormalige vriend te benaderen voor medewerking aan de uitzending over dat onderwerp.
Hoewel de uitzending niet doorgaat is het contact weer gelegd en Laszlo oppert het idee om een boek te wijden aan zijn leven en ideeën, een boek dat Aurelie moet schrijven. Zij aarzelt, niet in het minst omdat zij inmiddels een jonge dochter heeft. Zij kan de verleiding niet weerstaan en enige tijd later is daar het boek waarin Laszlo de gelegenheid grijpt om zijn ideeën over seksualiteit en de, in zijn ogen, hypocriete houding van de westerse mens daarover in perspectief te plaatsen. Het boek is controversieel, zijn ideeën zijn omstreden en krijgen niet bepaald een warm onthaal. De gevolgen zijn dramatisch.

Een honger is een bijzonder intrigerend boek over controversiële onderwerpen.

Hoogtepunt is het essayistische stuk dat de kern vormt van de ideeën van Laszlo. Het kent een minutieuze opbouw dat met een haast wiskundige precisie tot een conclusie komt waarop ogenschijnlijk niets valt af te dingen maar die tegelijk vergaand omstreden is en vermoedelijk zal blijven.

Ouariachi hanteert in dit boek vele stijlvormen van andere auteurs. Zo is er een passage die zo overduidelijk is geschreven in de stijl van Bret Easton Ellis dat je je haast in een ander boek waant. Het roept wel de vraag op of de eigen stijl van de schrijver voldoende aantrekkelijk is om een zwaar boek als dit te dragen.

Kleine minpuntjes dan toch: er is relatief veel aandacht voor de Afrikaanse periode, dat had wat minder gemogen en zou het verhaal er niet minder op hebben gemaakt. Er zijn ook iets teveel details die het verhaal wel kleuren maar aan de plot weinig toevoegen.

Maar dat mag de pret niet drukken. Met Jamal Ouariachi is er gelukkig weer een schrijver bij die het aandurft om een omstreden onderwerp te behandelen.

Heel slecht. Ik had juist deze besteld omdat hij als nieuw hoorde te zijn. Gebruikte waren namelijk goedkoper. Maar nu heb ik alsnog een gebruikte gekregen! Hij is overduidelijk veel gebruikt, krassen, vouwen, en er is gewoon in geschreven! Dat mag echt niet als nieuw verkocht worden. Heel slecht, ga nooit meer bij deze boekenshop bestellen.