Een jaar in de ruimte een leven lang astronaut

Dit boek maakt veel in je los. Natuurlijk weten we allemaal dat er ruimte-reizen gemaakt worden en dat dat bijzonder is. Maar hoe is het nu in werkelijkheid. Scott Kelly vertelt er in dit boek alles over: hij vertelt het verhaal van zijn 340 dagen aan een stuk door in de ruimte, met daar tussendoor zijn levensverhaal. Hoe werd hij (straaljager)vlieger en hoe uiteindelijk astronaut. Wat gaat er aan vooraf, wat moet er gebeuren wil je zover komen, wat zijn de risico’s (en dat zijn er meer dan je denkt), wat doet het met je lichaam, met je emoties. Ik zat zo in het boek dat ik alles om me heen vergat en ik vond het soms eng om verder te lezen, zoals wanneer er een wandeling buiten het ruimtestation gemaakt wordt. Het idee dat je zo ver van de aarde doorbrengt en dan ook zo lang is boeiend en afschuwelijk tegelijk. Wat een bijzonder verhaal en wat ongelofelijk interessant. Leest prettig weg en is absoluut een aanrader voor iedereen!

Een jaar in de ruimte beschrijft de gevoelens, verwachtingen en ervaringen van Scott Kelly. Vanaf zijn moeilijke jeugd in New Jersey met zijn tweelingbroer Mark, tot aan het moment waarop hij dit boek is gaan schrijven. De hoofdstukken met een chronologische terugkijk naar het verleden zijn een mooie afwisseling met de hoofdstukken waarin verteld wordt over de tijd die hij in de ruimte doorbrengt. De schema’s en prachtige kleurenfoto’s zijn goed geïntegreerd in de tekst en een goede aanvulling op hetgeen je leest. Toevallig leest Kelly als kind een boek van Tom Wolfe met de titel The Right Stuff dat gaat over testvliegers, over straaljagerpiloten bij de marine en over astronauten. Op dat moment denkt hij te weten wat zijn levensdoel is. Als kind wilde Scott altijd al gevaarlijke dingen doen omdat hij al het andere saai vond en toen hij ouder werd ging hij op een ambulance werken omdat hij van de spanning hield, van het onbekende en de kans om te leren omgaan met de vele moeilijkheden die je bij dat werk tegenkomt. Tot in het kleinste detail beschrijft Kelly alles wat hij ziet. De reis van Sterrenstad naar Bajkonoer en de busreis naar het quarantainegebouw waar ze twee weken zullen verblijven. Sterrenstad is een equivalent van Johnson Space Center en ligt 75 km buiten Moskou. De samenwerking die nodig was voor dit jaar in de ruimte te realiseren was de grootste vreedzame internationale samenwerking in de geschiedenis. Dat mag zeker niet vergeten worden. ‘We rijden langs verkrotte flatgebouwen uit de Sovjettijd, reusachtige, verroeste satellietschotels die in verbinding staan met Russische ruimteschepen, her en der verspreid liggende bergen afval en incidenteel een kameel. Het is een heldere, zonnige dag.’ In dit persoonlijk verslag van Kelly over zijn buitengewoon afwisselend leven voel je behalve de grote vreugde wanneer hij op weg is om zijn doel te bereiken ook het verdriet dat hij voelt om zijn kinderen en zijn geliefde te moeten missen. Tegelijkertijd vraagt hij zich af of hij niet heel egoïstisch bezig is. Ook de wetenschap dat aan boord van het ISS (International Space Station) een heel klein foutje enorme gevolgen kan hebben die terugkeer naar de aarde onmogelijk maakt wordt tot in detail beschreven. En daar zie je dan meteen weer het gevoel van de kleine jongen; het moet ook spannend blijven! Zowel hij als zijn tweelingbroer Mark hebben hun moeder als voorbeeld genomen, op het moment waarop ze besluit om bij de politie te gaan werken. ‘Op de dag van het examen deed ze het zelfs beter dan veel mannen. Ze was een van de weinige vrouwen die voor het examen slaagden en dat maakte grote indruk op Mark en mij: ze had zich een doel gesteld dat onbereikbaar leek en dat door pure wilskracht en de steun van mensen in haar omgeving weten te bereiken.’ Scott Kelly heeft zijn uithoudingsvermogen tot het uiterste op de proef kunnen stellen, hij heeft de kracht van de menselijke wil kunnen voelen en is dankbaar voor alles wat hij geleerd heeft. Dit besef en het besef dat ‘gemis’ een heel andere invulling heeft in de ruimte dan op aarde vond ik een van de belangrijkste constateringen door de auteur. Een jaar in de ruimte is veel meer dan een spannend boek over een jongensdroom, het is een tot in detail beschreven relaas over gevoelens die een mens menselijk maken en de mogelijkheid tot relativeren moet benutten. Maar ook om de te kans grijpen om te doen wat belangrijk is. De onvoorstelbare schoonheid van de ruimte komt goed naar voren. De vele details zijn niet hinderlijk, maar horen bij het verhaal. Het is een informatief, spannend maar vooral menselijk verhaal geworden. Ik ben blij dat ik het boek gelezen heb.

Inkijk in t leven van een astronaut en zijn dagelijkse routine. Dit geeft daarmee ook een kijk op onze planeet, de manier waarop we met aardse zaken omgaan op ontdekkingstocht. Dat wat we gewoon zijn gaan vinden 'dieren' opofferen voor de mens, de mens zelf blootstellen aan straling en de blik van de mens op de zeldzame planeet. in het begin wordt je meegenomen, gaandeweg het boek wordt het wat langdradig door de herhaling van deze schrijfwijze. Plus, kleurenfoto's.

Volgens mij zijn er op dit moment 3 recentere Nederlandstalige boeken over astronauten. Droomvlucht, over de ruimtereizen van André Kuipers, geschreven door Sander Koenen. En twee autobiografiën, de ene geschreven door de Amerikaanse astronaut Scott Kelly en de andere geschreven door de Canadese astronaut Chris Hadfield. Alle 3 zijn het leuke, leerzame en inspirende boeken. Persoonlijk vind ik het boek van Scott Kelly het meest uitgebreid.

Mooi beschreven relaas over Scott Kelly's jaar in het ISS. De voorbereidingen, de missie zelf maar ook de psychologische effecten worden fraai beschreven. Ik heb genoten van dit boek en weet nu al dat ik hem ooit nogmaals zal lezen!

Topboek voor wie geboeid is door ruimtevaart.