Een mooie jonge vrouw .

Gisteren ontvangen samen met een andere titel. Nog nooit iets van deze auteur gelezen. Zeer aangenaam verrast.

Fijne vlotte schrijfstijl! Een verhaal, kort in bladzijden, VOLwaardig qua inhoud. Dit liefdesverhaal, waarin leefTIJD en voelen een grote rol spelen, voor mij een prima kennismaking met Tommy Wieringa.

Het verhaal bestaat uit twee elementen: het verhaal zelf, dat verbazingwekkend is, en het parallel daaraan lopend psychologisch onderzoek naar pijn, dat de hoofdpersoon door de omstandigheden wel moet voeren. Bizar is dat je van het verhaal wil weten hoe het eindigt (zeer meeslepend), maar dat je ook echt wil ontdekken waar dat onderzoek over pijn, dat steeds dieper gaat, uiteindelijk heen zal leiden. Een goede schrijver die een lezer hierin zo goed mee krijgt! Laat je echter niet afschrikken door de woorden 'psychologisch onderzoek' of 'pijn'. Het leest helemaal niet pijnlijk en ook niet als een zwaar onderzoek. Het boek is geschreven in een volgehouden droge, humoristische stijl. Het onderzoek naar pijn is meer een komedie met droge humor. Het verhaal zelf, hoewel spannend, is bovendien ook erg grappig.

Ik heb met veel plezier “Een mooie jonge vrouw” van Tommy Wieringa gelezen omwille van verschillende redenen. Om te beginnen kreeg ik dit boek cadeau van iemand (het was natuurlijk wel het gratis Boekenweekgeschenk van dit jaar, maar het is het gebaar dat telt) en een gekregen boek zal ik sowieso met extra veel plezier lezen, aangezien de persoon die het je geeft ervan uitgaat dat je geïnteresseerd bent in zo’n boek. Nog voor ik een letter had gelezen verwachtte ik dus al dat ik dit boek wel zou kunnen smaken. En het deed me extra veel plezier dat “Een mooie jonge vrouw” ook effectief mijn verwachtingen inloste. Ten eerste sprak de thematiek me enorm aan: een oudere man die verliefd wordt op een jonge vrouw en hoe je een zo’n relatie ervaart. Dit is een zeer actueel thema en Wieringa beschrijft een erg boeiend verhaal over hoe dergelijke relaties zich kunnen verhouden. Dit is uiteraard een eenzijdige benadering, maar ik denk dat er vele elementen aanwezig zijn die erg waarheidsgetrouw zijn. Een andere reden die dit boek vijf sterren waardig maakt, is de kwaliteit van de schrijfstijl. De schrijver laat het verhaal vooruit gaan, maar weet perfect wanneer hij even moet inhouden en meer moet focussen op diepgang en karaktertekening. Ook worden de karakters erg scherp afgetekend, maar met veel gevoel en je kan je echt zeer goed inleven in het verhaal. Daarnaast is ook zijn woordgebruik uitmuntend; Tommy Wieringa laat het niet na om poëtische zinnen en doordachte metaforen in te lassen in zijn verhaal. Bijvoorbeeld op bladzijde 60: “Zo komt het geluid Edwards leven binnen, als een staking van onafgebroken claxonnerende vrachtwagenchauffeurs, voorafgegaan door een optocht van de vereniging Brommers zonder Uitlaat. Honderd ordeloos weeklagende Semitische weduwen sluiten de rij.” Ten slotte is deze roman erg beknopt (94 pagina’s) en neigt het eerder naar een novelle, maar dit is ideaal voor lezers die een boek graag in één ruk uitlezen.

'Misschien was dit zijn pijn, dacht hij, de pijn die Boeddha genoemd had als een van de voornaamste bronnen van het lijden: het scherpe bewustzijn van het verval. Met een vrouw van zijn eigen leeftijd zou het anders zijn geweest, vermoedde hij, ze zouden samen waardig oud zijn geworden en hun ogen discreet gesloten hebben voor elkaars aftakeling.' Tommy Wieringa over Een mooie jonge vrouw. In Jelles essay is het thema Reizen van de Boekenweek duidelijk vertegenwoordigd. Hoe is het thema in jouw boek verwerkt? Niet… maar dat hoeft ook niet. De CPBN geeft je de vrije hand, je mag doen wat je wilt, je hoeft je niet aan het thema te houden. En dat is heel fijn, die vrijheid. Ik zou ook niet anders kunnen, ik ben niet zo goed met thema’s. Is reizen een excuus om te vluchten? Nou, niet zozeer een vlucht. Ik wilde graag de wereld zien zoals ze was. Het is heel eenvoudig, en heel prozaïsch. Ik heb nu gewoon andere dingen te doen. Er zijn reizigers die nooit ophouden, kinderen of niet. Ik zou er geen reis bij kunnen hebben, kinderen zijn een totale vervulling. Hoe kwam je bij dit verhaal? Ik stapte begin New York in een taxi, met een jonge, nu niet meer zo mooie vrouw en ik dacht “Dit is het”. Het onderwerp interesseert me al langer, de liefde tussen een oudere man en een jonge vrouw. Wat is gemeenschappelijk leven? Hoe zou zo’n verhouding eruit zien? Wat voelen ze? Ik wilde doordringen in de disbalans. Waarom is het perse een disbalans? Alleen al vanwege de individuele levensverwachting. Een ook de concurrentie van het vlees. Als ik in die situatie zou verkeren, zou ik voortdurend in concurrentie zijn met jonge, viriele mannen. En ik zou het afleggen op een dag, als een afgepeigerde haan. Voor jeugd en kracht komt dat treurige, slappe slotakkoord “wijsheid” in de plaats. Gatverdamme. Dat weegt totaal niet op tegen testosteron, de eeuwige erectie. Maar daar gaat het toch niet om? Natuurlijk gaat het daar om. Ook. En zo’n jonge vrouw wordt toch ook ouder? Maar die oude man groeit een stuk sneller de toekomst in dan zij. Maar het is natuurlijk geen universeel model, dit boek. Versta me niet verkeerd. Ik heb het leven van twee individuen beschreven, meer niet. Ervaar jij die pijn die Boeddha zo benoemt ook? Het is geen pretje nee. Die overmoedige jeugdige kracht, daar de drager van te zijn … om te voelen hoe dat langzaam weg sijpelt, dat je een bij de mondhoeken lekkend wezen wordt met troebele ogen waar een leesbril overheen moet ’s ochtends omdat je anders niets kunt lezen. En dat is nog maar het begin. En wat doe jij om dat verval tegen te gaan? Ik kan daar godzijdank niet zo aan toegeven, aangezien ik jonge kinderen heb die er niets van mogen merken (lacht). Nee, dat zijn flauwiteiten. Ik doe er niets aan om het tegen te gaan. Wat kun je doen? In de cosmetica zie ik geen oplossing, want op celniveau gaat het bederf gewoon door. Als je dan toch een stukje van het thema reizen aan jouw verhaal wilt toekennen, mag dat het dan niet zijn? De reis van het leven… Ach Janneke, als jij dat er aan wilt toekennen is dat best (lacht wederom). Is het extra spannend, Het Geschenk schrijven? De notie van broodschrijverij, in opdracht werken, en ook het enorme publiek dat het verhaal straks zal lezen, dat maakt het begin wel even lastig. Na een week of wat was ik dat kwijt en kon ik echt gaan schrijven. Ik verheug me op bal, ik heb kaartjes gekregen voor vrienden waar ik normaal gesproken nooit kaartjes voor krijg. Eerst eten, drinken en dan in ganzenmars naar de Stadsschouwburg, naar het Boekenbal. Ja, het ís heel druk, maar ik bén niet druk. Ik zie je daar! Lees het hele interview op www.bol.com/boekenredactie.

Wat ik goed vind aan dit artikel: Tommy Wieringa is altijd goed! .