Paul Vegter 7 - Een vorm van verraad

Na “Als padden schreeuwen” uit oktober 2014 bleef het jarenlang stil rond inspecteur Paul Vegter, de sympathieke hoofdpersoon in de thrillerserie van Lieneke Dijkzeul (1950). In 2017 verscheen wel nog een standalone van haar hand, getiteld “Dagen van schaamte”. Dat boek heb ik niet gelezen. Tot vreugde van de vele fans maakt Vegter in maart 2020 opnieuw zijn opwachting in “Een vorm van verraad”. Hij staat aan de vooravond van zijn huwelijk met zijn veel jongere collega Renée Pettersen als het paar enkele dreigbrieven ontvangt. Die blijken geen loze dreigementen te bevatten want kort daarna wordt er midden in de nacht met een kalasjnikov een kogelregen op hun huis afgevuurd. Paul en Renée komen met de schrik vrij. Mede ter geruststelling van hun goede buurman Warman krijgen ze persoonlijke beveiliging van de specialisten Hans Willems en Michael Baljuw. Met hun goed bedoelde professionaliteit werken deze mannen enigszins op de zenuwen van Paul en Renée. In de laatste week voor hun huwelijk onderzoeken Paul en Renée samen met Pauls trouwe collega Sjoerd Talsma de toedracht van de dodelijke val van een jongetje van drie jaar van een balkon. Ze vertrouwen de verklaring van de stiefvader dat het een ongeluk was, niet. Hun methode van waarheidsvinding is even eenvoudig als doeltreffend. Maar de verdachten geven geen krimp. Op de dag van het huwelijk wordt op het moment dat het bruidspaar langs een erehaag van collega’s het stadhuis verlaat, opnieuw op hen geschoten. Paul en Renée overleven de schietpartij. Er valt echter wel een ogenschijnlijk toevallig slachtoffer. In de speurtocht naar de dader(s) worden subtiele methodes gebruikt. Uit onbeduidend lijkende aanwijzingen wordt een fraai pad in de richting van de oplossing gelegd. De ontknoping van het verhaal is buitengewoon verrassend. Het is vrijwel onmogelijk die te zien aankomen. De plot is ragfijn gecomponeerd en is achteraf bezien van een ijzeren logica. Diverse elementen komen mooi samen. Lieneke Dijkzeul is een begenadigd schrijfster. In heldere taal brengt ze met treffend woordgebruik en een soepele stijl de personages snel tot leven. De gebeurtenissen worden goed omschreven waardoor de lezer het gevoel krijgt er middenin te verkeren. De privélevens van Paul Vegter en Sjoerd Talsma krijgen goed gedoseerde aandacht. Talsma zit nog in de rouwverwerking na het overlijden van zijn echtgenote Akke. Als hij haar kleding opruimt –een zeer zwaar moment voor een weduwnaar- mijmert hij: “Het gaf haar iets zorgeloos, had haar jonger gemaakt en haar ogen zo blauw als toen hij haar leerde kennen. Hij hield het tegen zijn gezicht. Maar ook haar geur was al vervlogen.” Dijkzeul is wars van gezochte metaforen, maar maakt op uiterst natuurlijke manier wel af en toe een licht poëtisch getint uitstapje. Het verhaal is niettemin glashelder en vloeiend geschreven. De karakters zijn goed ontwikkeld en aansprekend. Na de fraai gevonden ontknoping blijft de lezer wel met enkele onbelangrijke vragen zitten, doch het verhaal is gewoon af. De vermoedelijk ruime schare bewonderaars van de menselijke inspecteur Paul Vegter blijft wel met één majeure vraag achter. Hoe moet het nu verder met Paul en Renée, zowel privé als in het werk? Het verhaal eindigt even fraai als intrigerend. “Thuis wachtte Renée, en hij zou moeten omkeren en het haar vertellen. Maar hij liep verder over de rechte, lege weg, al wist hij niet waarnaartoe.” “Een vorm van verraad” is een nieuw sieraad in de serie thrillers rond Paul Vegter en krijgt als zeer goed boek vier stralende sterren.

Dit was mijn eerste kennismaking met inspecteur Paul Vegter en zijn medewerkers. Al in de eerste hoofdstukken leer je Vegter een beetje kennen; je leest over zijn overleden vrouw Stef en zijn aanstaande vrouw Renée. Vegter komt voor je ogen tot leven. “Renée gaf hem niet de tijd daarover sentimenteel te worden; ze verscheen. Ze verscheen in een waterval van zilver, tin, zeemist – en geen van die woorden was toereikend. De jurk bewoog om haar heen; leek te leven toen ze naar hem toe liep.” Het verhaal ontwikkelt zich goed; twee verschillende zaken worden hier besproken en de dialogen zijn heel natuurlijk. Het is ook duidelijk dan Lieneke Dijkzeul een behoorlijke kennis heeft van vuurwapens en hun uitwerking bij gebruik daarvan. Sjoerd Talsma is iemand die goed kan samenwerken met Vegter. Talsma is een eenzame man, die nog niet goed weet hoe verder te gaan met zijn leven na het overlijden van zijn vrouw Akke. Maar hij denkt nog niet aan stoppen met werken. Talsma is een heel belangrijk onderdeel van het verhaal. Doordat er veel aandacht aan de verschillende personages besteed wordt, leer je ze veel beter kennen. De verhoudingen onderling worden ook duidelijk gemaakt, vooral door de overpeinzingen van Vegter. “Hoe goed kende hij Sjoerd, hoe goed kende hij welke collega dan ook? Je deed je werk, je ging naar huis. Niemand liet ooit het achterste van zijn tong zien, iedereen was stoer en collegiaal. Tot op zeker hoogte. Het drong tot hem door dat hij – op Talsma na – geen vrienden had binnen het korps.” Lieneke Dijkzeul hanteert een prettige schrijfstijl waarbij een lichte vorm van humor zeker niet achterwege blijft. Lekker rustig, zonder grote uithalen en zonder veel drama. Om van te genieten terwijl er ook een vorm van spanning voelbaar is. Je duikt in het leven van echte mensen. De plot is zeker pakkend en is helaas van deze tijd, en het verhaal heeft een soort van open einde. Ik ben ontzettend nieuwsgierig naar het verdere leven van Paul, Sjoerd en Renée. Zullen ze nog samen zijn, werken ze nog en waar wonen ze, vraag ik me af en ik kijk dan ook uit naar een vervolg met deze personages in de hoofdrol. Ik heb ‘Een vorm van verraad’ graag gelezen.

Ik had nog nooit een Paul Vegter boek gelezen. Maar het boek staat op zichzelf. Erg lastig dat soms alleen de achternaam gebruikt wordt van de hoofdpersonen en als ze met elkaar praten weer de voornaam. Einde is wel erg abrupt, had graag wat meer geweten. Schrijfstijl is bijzonder. Korte zinnen en soms alleen een woord. Wel vlot te lezen door korte hoofdstukken. Niet steeds flashbacks of vanuit andere persoon geschreven, dat is echt fijn.

De zeven boeken met Vegter als leidend inspecteur beslaan maar vier jaren van zijn leven. In het eerste deel is hij net weduwnaar geworden en nu staat de 57-jarige op het punt te trouwen met zijn collega, ondergeschikte en de 26 jaar jongere Renée Pettersen. Wat opvalt in het verhaal is dat de betrokken politiemensen bijna allemaal boven de vijftig jaar zijn, een soort ‘oude smerissen’ – club. Oudere mannen die allemaal wel wat mankeren of stevige kettingrokers zijn of hun echtgenote hebben moeten begraven. Natuurlijk is vijftig+ niet oud, maar we zijn tegenwoordig wel gewend aan jongere agenten en rechercheurs die de boeven achterna gaan, zoals in ‘Flikken Maastricht’ en de jonge ‘Baantjer’ –serie. Je merkt meteen toch het verschil in de handelswijze van deze ‘oude rotten’. Ze denken veel meer na, hun verhoringstechnieken zijn anders, ze nemen de tijd en rennen niet zomaar boeven achterna. Zelfs binnen het corps is er een duidelijke verschil tussen de jonkies en de oudjes. Zoals we merken als Vegter en Renée samenwerken aan een zaak waarbij een jongetje van drie jaar van het balkon van 5 hoog is gevallen. Althans dat is het verhaal van de ouders. Maar de buren claimen iets anders. Wat mij heel erg raakte, is dat ondanks de vermoedens van de buren, niemand ook daadwerkelijk iets deed. Het raakte mij, dat ook in deze verlichte tijden mensen weinig actie durven te ondernemen. Al zou het maar een belletje zijn. Grappig is als Vegter en Renée hun theorie proberen te bewijzen met de driejarige Laura. Die scène wordt zo lief beschreven. Dan merk je ook het leeftijdsverschil en generatiekloof tussen Vegter en Renée. Hij heeft al een volwassen dochter en zelfs een kleinzoon. Maar opvoeden was de taak van zijn overleden vrouw. Hij ziet Renée goed omgaan met het peutertje en benoemt dat. Maar Renée wil niet praten over wel of geen kinderen. Wat mij opviel, is dat de mannen vaak met hun achternaam werden genoemd in het boek en Renée, de enige vrouw, bij de voornaam. Ook wordt Vegter door zijn bevriende collega’s nog steeds met ‘u’ aangesproken. Toch doet de sfeer niet ouderwets aan. Het is wel een hechte club. De jongere rechercheurs kijken eerbiedig naar ze op en moeten zich wel bewijzen. Vegter en Renée staan aan de vooravond van hun bruiloft als ze dreigbrieven ontvangen. Iemand wil de rekening vereffenen met Vegter. De zaak escaleert wanneer er een aanslag op de twee plaats vindt en ze thuis worden beschoten. Om de geschrokken buren tegemoet te komen, accepteren ze politiebescherming. Terwijl hun levens worden bedreigd, moeten Vegter en Renée nog wel de zaak van het jongetje Jayden oplossen. Het liefst voor ze een week met verlof gaan na de bruiloft. Door een bizarre wending lijkt deze zaak verband te houden met de aanslag op hun levens. De dag van de bruiloft is mooi en alles lijkt goed te gaan tot er een auto aankomt rijden met het raam open en een wapen eruit stekend. De situaties volgen elkaar zo snel op. Het verhaal leest spannend vlot weg. Eigenlijk gebeurt er qua onderzoek weinig, maar de focus ligt op Vegter en zijn team om hem heen. Ik heb geen last gehad van het feit dat dit boek het zevende boek in de serie is en ik nog niets van Dijkzeul had gelezen. Iedereen die in het boek voorkomt, wordt in relatie tot Vegter beschreven. Het einde klopte voor mij wel, maar de uitvoer van het complot was enorm gewelddadig en dat kon ik toch niet rijmen met de bedenker ervan. Het was heel extreem hoe de schuldige onder de radar wilde blijven en niet gepakt wilde worden. Ik zou nu het eerste deel met Vegter toch willen lezen. Ik kreeg weinig hoogte van hem en misschien krijg ik wel een beter beeld van hem als ik de voorgaande boeken lees. Ik dacht wel vaak van wat Renée nou met zo’n oudere koppige mopperkont wilde. Tja, liefde is blind. En Vegter is wel een goede agent die de zaken opgelost sluit. Het boek krijgt van mij 3½ van de 5 sterren.

Alle delen uit de Paul Vegter-serie gelezen. Was heel blij dat er weer een nieuw deel uit was! Boek en plot plot vond ik dit keer echter tegenvallend. Een beetje te vergezocht wat mij betreft.

Inspecteur Paul Vegter ontvangt een aantal dagen voor zijn huwelijk met collega Renée een dreigbrief, als ook Renée een brief heeft ontvangen besluiten ze hulp in te schakelen. Vlak na deze brieven wordt hun huis beschoten en zit de schrik er flink in bij dit bijna getrouwde stel. Niemand raakt gewond maar wel krijgen ze direct bescherming. Dan breekt de dag van hun huwelijk aan en wordt er weer een aanslag gepleegd nu met dodelijke gevolgen. Wie wil Paul en Renée uit de weg ruimen? “Hij zuchtte. Vaker had hij dit soort brieven ontvangen. Wraakzuchtige boodschappen, die altijd serieus waren genomen en, misschien juist daarom, nooit tot iets hadden geleid. Geen spelfouten ditmaal. Wat een slecht teken kon zijn; iemand die kon spellen mocht worden geacht over een zekere mate van intelligentie te beschikken.” Een vorm van verraad is het zevende boek over Paul Vegter maar kan eventueel ook los gelezen worden. Deze spannende politiereeks is niet voor niets populair onder lezers. De karakters zijn goed uitgewerkt en de boeken zijn steeds opnieuw verrassend en uitdagend. De schrijfstijl en fantasie van Lieneke zorgt ervoor dat elk boek, ondanks de terugkerende karakters, een uniek verhaal bevat zonder dat je in een sleur raakt over hoe de casussen worden opgelost. Zoals bij sommige langdurige reeksen het geval is. Dit boek bevat verschillende wendingen die je als lezer absoluut niet ziet aankomen, dit maakt het boek steeds spannend en blijft het je aandacht trekken op door te lezen. Doordat je dus steeds op het verkeerde been wordt gezet blijf je ook nieuwsgierig. Je wil er als lezer echt achter komen wat er nou precies aan de hand is en waarom Paul en Renée nou precies worden bedreigd, wat hebben ze verkeerd of juist goed gedaan waardoor ze verschillende aanslagen op hun leven te verduren krijgen. “Meer kogels blonken op de vloer, het leken er ontelbaar veel. Vegter had behoefte te gaan zitten, maar beheerste zich. [..] Achter hem zei Renée: ‘We moeten iets doen. We gedragen ons als burgers. ‘Dat zijn we ook,’ zei Vegter. ‘Dus we gaan de politie bellen.’ Haar lach was te hoog en te schel. ‘Ik zou me eerste even aankleden.’” Ondanks dat er misschien niet vaak aanslagen op het leven van een politieagent komen, dat hoop ik tenminste, is het boek verder realistisch opgezet en kan je je als lezer goed voorstellen hoe het is om als politieagent als eerste ergens aanwezig te zijn zonder altijd te weten hoe iets afloopt, dat deze mensen dat kunnen is onwijs bijzonder en ook moeilijk, vooral als je meer wil doen dan je kan. Dit heeft Lieneke echt goed laten doorwerken in haar boek waardoor de politieagenten die ons land veilig houden echt een stem krijgen. Een minpuntje aan het boek vind ik het gebruik van voor en achternamen, Lieneke switcht hier geregeld tussen en daardoor moet je van alle personages in het boek deze namen goed in je hoofd hebben want de ene keer wordt het personage aangesproken of beschreven met de voornaam en 3 pagina’s later met de achternaam, dit vond ik persoonlijk wat verwarrend vooral als dit misschien je eerste boek van de Paul Vegter reeks is en je nog niet met alle personages vertrouwd bent. Maar als je de namen eenmaal in je hoofd hebt dan is dit boek één en al genieten. Lieneke Dijkzeul schrijft naast thrillers ook kinderboeken en scenario’s. Haar boeken over Paul Vegter zijn al genomineerd voor diverse prijzen, waaronder De Gouden Strop, de Diamanten Kogel en de Crimezone Thriller Award. Haar werk wordt ook in het Duits vertaald.