Een zondagskind Ideale zoon. Geliefde vriend. Moordenaar?

Hoofdpersonage Toby is werkzaam op een pr en marketingafdeling voor een middelgrote kunstgalerie. Wanneer een veelbelovende tentoonstelling niet door kan gaan door onvoorziene omstandigheden en Toby bruut overvallen en mishandeld wordt in zijn eigen huis, ziet zijn tot dan toe succesvolle en eenvoudige leven er plotseling heel anders uit. Tijdens zijn herstelperiode krijgt Toby ook nog eens verdrietig bericht van zijn oom Hugo, die nog in Ivy House woont. Aangezien overige familieleden hun handen vol hebben aan hun eigen drukke levens, besluit Toby met zijn vriendin Melissa in te trekken bij zijn oom. In het verleden heeft hij veel ideale zomers doorgebracht in dit huis samen met zijn neef, nicht en wisselende vrienden. Hierbij hield zijn oom Hugo zich vaak afzijdig, wat resulteerde in befaamde feestjes. Wanneer er in de iep achterin de tuin een schedel wordt gevonden, verdampt het blije zomervakantie gevoel als sneeuw voor de zon. Rechercheurs trekken zowel het huis, de tuin als de betrokken familieleden compleet binnenstebuiten. Weg veilige haven, weg geborgen gevoel. Wie wist hier vanaf? Hoe lang ligt die schedel er al? Is iedereen wel eerlijk? Je zou verwachten dat het verhaal vanaf dat moment in een stroomversnelling komt, maar zo voelt het niet. Het kabbelt voort en leest enorm stroperig. Het saaie werk van oom Hugo komt er ook uitgebreid in voor, wat voor mij geen toegevoegde waarde had. Als zijn werk eruit was gelaten, had niemand het gemist denk ik. Voegde niet echt wat toe aan het verhaal zelf. Voor mij was het teleurstellend dat het hele boek geschreven is vanuit Toby. Met hem had ik helaas weinig raakvlakken. Het was misschien mooi geweest als je sommige situaties vanuit meerdere personages te lezen kreeg. De spanning komt pas terug wanneer helemaal achterin de ontknoping te lezen is. Ik moest mij er echt toe zetten om dit verhaal verder te lezen. Als ik geen recensie moest schrijven, had ik dit boek denk ik al eerder aan de kant gelegd. Andere boeken op mijn leesstapel lonken meer. Niets aan te merken op de schrijfstijl van Tana French, heel prozaïsch. Vooral hoe ze de innerlijke strijd van Toby onder woorden kan brengen, heel mooi gedaan. Alleen zonde dat Toby mij verder weinig deed en er niet vanuit andere personages geschreven werd. De hoofdstukken waren ook erg lang, wat het tempo er voor je gevoel nog meer uithaalde. Achterop staan heel veel lovende commentaren van erkende schrijvers, wat mij doet twijfelen aan mezelf en mijn oordeel. Maar de kernwoorden voor mij zijn helaas stroperig, traag, duister en eenzijdig.

Een zondagskind is een uitermate verrassende en spannende literaire thriller. Natuurlijk is het lastig opboksen tegen het schrijversduo Nicci French, maar deze roman van Tana French is verrassender in de verhaallijnen dan romans van haar naamgenoten en Een zondagskind is zeker net zo spannend. Het verhaal rond Ivy House, de schedel in de boom, de intrigerende oom Hugo en wat is er mis met Toby, maakt het onmogelijk om het boek weg te leggen. Deze roman is uitermate geschikt om je tijdens de lockdown even de tijd te doen vergeten.

Elke keer bij het lezen van dit boek denk je. Nu wordt het spannend. Helaas. Ik ben van lezen.....veel scannen en niet echt lezen overgegaan naar luisterboek. Onderweg naar mijn werk was het handelbaar. Ik had mijn gevoel moeten volgen en niet moet uitlezen/luisteren.

Dit verhaal zit zo enorm goed in elkaar en is echt spannend. 100% een aanrader. Wat ik ook zo fijn vond: als je het leest, ben je voor even in Ierland. Op alle vlakken een topboek.

Wat een ongelooflijk saai en taai boek. Ik snap die lovende recensies niet want ik vond het niet om door te komen. Enige voordeel was dat als ik snachts wakker werd, ik maar een paar bladzijden hoefde te lezen voor ik weer in slaap viel.

Ik raakte er helemaal in verdwaald, zo fijn. Ideaal voor liefhebbers van ‘de verborgen geschiedenis’ van Donna Tart!