Eichmann in Jeruzalem de banaliteit van het kwaad

Een mooi en bijzonder boek, dat helaas te lijden heeft van een bijzonder slechte vertaling. Zó slecht, dat het boek daardoor moeilijk leesbaar wordt. Kijk maar naar een willekeurige pagina in de preview en je ziet het meteen.

Dit boek staat in mijn top 5 van beste boeken ooit gelezen. Je merkt dat Arendt de te lezen stukken niet schuwde en komt zo tot een wervelende beschrijving van de gruwelen omtrent de Holocaust. En impliciet is daar de boodschap van Hoop en Verantwoordelijkheid: Het is in sommige situaties voor te stellen dat gewone mensen komen tot gruwelijke daden. Maar dat geldt niet voor iedereen. Er zijn voorbeelden van mensen die dat niet deden. Die andere keuzes maakten en zodoende antwoord gaven op het morele appel dat op hen gedaan werd. Het is in wezen een pleidooi voor pedagogiek: Hoe kan ik ten goede aanwezig zijn in deze wereld?

Er zijn geen goede en geen slechte mensen. Van beiden schuilt er iets in elk van ons. Onder omstandigheden kunnen we allemaal goed of slecht doen of iets ertussen in; soms zelfs tegelijkertijd.

Moeilijk door te komen. Er wordt onnodig lastige zinsopbouw gebruikt. Hierdoor is de werkelijke inhoud lastig te volgen. Kortom leest niet lekker. Met het toch al lastige onderwerp.

Ik heb het boek net uit. Ook ik moet helaas concluderen dat de vertaling ronduit slecht is, waardoor het een lastig boek is om te lezen, en Hannah Arendt geen recht wordt gedaan. Dan zou ik eerder een eerdere editie of een andere vertaling aanraden.

Ja, toch. Als je bereid bent zou je een ander kijk op deze persoon krijgen en op het verloop van het proces waarin de beslissing al op voorhand is genomen.