Eten, bidden, beminnen de zoektocht van een vrouw in Italie, India en Indonesie

Het boek werd zo de hemel ingeprezen door de media en mijn vrienden dat ik 't ook maar eens ging lezen. In eerste instantie viel t me tegen. Niks humoristisch of hilarisch, eerder geëxalteerd. Ik legde 't boek vaak weg, maar pakte het dan toch weer op om een stukje verder te lezen. In alle herrie die de overdreven manier van schrijven produceert zitten toch regelmatig momenten van stilte en introspectie danwel rake observaties. Dat de drie landen verschilende schrijfstijlen kennen is ook wel logisch; het zijn totaal verschillende culturen met elk hun eigen tempo en energie. Dat vind je terug in de schrijfstijl. Ik deel de mening dat het boek niet echt een focus heeft. Het is gewoon een verslag van een pas-gescheiden dertiger op werelreis, met voldoende financiele middelen en voldoende tijd om lekker even helemaal zichzelf centraal te stellen. Niks mee mis. Ik zou zelf ook graag eens een tijd in het centrum van Rome willen wonen, op kosten van een uitgever... Kortom, een boek voor op de bank of in de zon, met een pot thee en veel koekjes.

Ik heb het boek in één adem uitgelezen, ZOOOO fascinerend, en was erg benieuwd of de film ook zo leuk zou zijn (gezien in de Lady's Night, 3 weken voor de eigenlijke premiere, als enige man). Nou, dat viel niet helemaal mee, begint namelijk met het verhaal van haar mislukte huwelijk en andere relatie en Italie begint pas na een minuut of 20. Zoals normaal in een film is er veel uitgelaten en de chronologie van het einde op Bali veranderd en weinig of niets van het schitterde hoofstuk 107, maar zowel boek als film zijn toch wel zeer de moeite waard. Alleen ben ik blij dat ik het boek al gelezen had want om dat te lezen met Julia Roberts in je hoofd is niet zo leuk. Veel beter dan om de Amerikaanse audio-CDs (hele boek op 9 CDs, via Bol.com voordeliger te bestellen) te kopen die door de schrijfster zelf wordt voorgelezen zodat je haar ook eens die verhalen ZELF hoort vertellen. Al bij al ben ik van mening dat film niet gezien kan worden zonder dit boek te lezen (ervoor of erna).

Ik deel de mening van meerderen wanneer ik zeg dat dit geen page turner was. Het boek is verdeeld over 3 landen: Italie, India en Indonesie. Italie was vrij vlot geschreven en met momenten zat er zelfs wat humor in. Maar waarom dit zo'n veelbesproken boek was met veelbelovende commentaar op de cover was me nog een raadsel. Beginnend aan het tweede deel: India. Daar heb ik me moeten doorworstelen. Dit was geen ontspanning. Hoogstens een beetje leerrijk voor wie meer wil weten over mediteren. Het laatste deel leek dan weer door een andere schrijfster geschreven te zijn. Dit was vlot en aangenaam te lezen. Het positieve, vlotte in het boek overtreft het langdradige absoluut niet. De reden waarom dit boek dan ook zo goed schijnt te zijn, zal enkel en alleen door goede marketing komen. Want zonder de reclame was ik er nooit aan begonnen en ik zou het ook niet als een gat in m'n cultuur gezien hebben, ondanks het nu al een klassieker schijnt te zijn...

Ik heb me echt al door heel wat gortdroge boeken gewurmd waar ik dan toch nog wel wat positiefs bij voelde en dus bleef doorlezen, heb geen alledaags leven zonder inhoud, reis vreselijk graag en kan me dus bij bepaalde dingen heel veel voorstellen, maar wat is dit inderdaad een saai boek! Het komt gewoon niet op gang. Hele hoofdstukken schijft mevrouw vol over ...... drie keer niks! Pfffff.... Ik heb het een paar keer opzij gelegd, het weer opgepakt, me ingeprent dat ze Amerikaanse is, en me daar wat meer in verplaatst (en ook in Amerika kom ik heel graag, dus daar ligt het niet aan!), maar hier is niet doorheen te komen. Nogmaals, ik ben een fervent lezer, lees graag boeken met veel diepgang en ze hoeven niet allemaal gelijk spannend, sappig of grappig te zijn hoor, maar dit boek heeft het gewoon echt helemaal niet voor mij. Dit is slechts mijn bescheiden persoonlijke mening!

Waarom er zo'n ophef over dit boek is heb ik niet begrepen. Ik kocht het, omdat er zulke lovende reviews over waren. Ik heb me echter nog nooit zo geërgerd aan een hoofdpersoon als deze! Het gaat alleen maar over hoe zielig ze is en de depressie die alsmaar om de hoek komt kijken. Terwijl ze zelf voor dat leven gekozen heeft. Ze ziet de prachtigste stukjes van de wereld en nog klaagt ze! Verschrikkelijk irritant, maar als je van zelfmedelijden houdt moet je het vooral aanschaffen.

Na een bittere scheiding, een heftige romance en vervolgens een gebroken hart, besluit Elizabeth Gilbert er een jaar tussenuit te gaan. In haar boek ‘eten, bidden, beminnen’ vertelt ze over haar zoektocht naar genot, spiritualiteit en balans in Italië, India en Indonesië. Het boek begint in Italië, waar Elizabeth la dolce vita leert kennen. Dit eerste deel van het boek sprak mij erg aan. Ik vond er veel herkenning in, en Elizabeth weet haar ervaringen met humor over te brengen. Het tweede deel, India, heb ik me echter met meer moeite door heen moeten worstelen. Het bevat veel kennis en feitjes, metaforen en beeldspraak, en dit alles op het gebied van spiritualiteit; een voor mij onbekend terrein. Hier vond ik het dan ook lastig de draad van het verhaal op te pakken. Bij het laatste deel, Indonesië kwam ik er echter weer helemaal terug in en las het boek als een trein. Ondanks het lastige middelstuk vind ik het een boek wat de moeite waard is om te lezen. Ik vond het een erg interessant verhaal over een dappere zoektocht naar elementen in ons leven waar we allemaal belang aan zouden moeten hechten. Het is een boek wat je uitnodigt tot filosoferen over waar het nou eigenlijk allemaal om draait. Attraversiamo.