Gegrepen Een meisje van twaalf jaar wordt verkracht. Ze zoekt een veilige plek, maar brengt daarmee juistzichzelf in gevaar.

Choquerend, verdriet, pijn, kracht, vecht, doorbreekt de stilte. Zeker een aanrader, je leest het met grote ogen in 1 ruk uit.

het is een aangrijpend verhaal wat je niemand gunt. goed beschreven en nodigt uit om verder te lezen. Waar ik persoonlijk wel moeite mee heb is dat het een boek is zonder einde. Om dit verhaal verder te lezen zal je weer het vervolgboek moeten aanschaffen......

De woorden die in mij opkomen tijdens het lezen zijn: heftig, ongelofelijk, hoeveel kan een mens aan, wat doen mensen elkaar aan, macht maakt veel kapot. Buiten dat kwamen er ook veel vragen bij mij naar boven. Wat maakt dat Femke toch niet terug valt op haar ouders die ze beschrijft als enige die ze vertrouwd. Werkt het zo dat dreigementen dusdanig invloed op je hebben, dat je andere beslissingen neemt, dan je diep in je hart wilt? Wat betekenen de karakterkenmerken die Femke heeft zoals structuur nodig hebben, moeite met het aankijken van anderen, liever alleen zijn dan in groepen, vreemde eend in de bijt voelen en anderen vreemd vinden, moeite met emoties. Had ze dit altijd al, en werd dit nog extra versterkt door die verschrikkelijke gebeurtenis. Ook uit dit boek blijkt hoe belangrijk het is om ‘echt’te luisteren, wie je ook bent. Hulpverlener, familie, leerkracht,ouder, vriend(in). Helaas hebben de mensen waarmee Femke te maken kreeg in haar strijd, niet of nauwelijks naar haar geluisterd. “Mijn mentor kijkt mij aan en zegt dat hij zal doen, wat hij denkt dat het beste voor mij is”. Femke benaderde mij met de vraag of ik haar boek wilde lezen. Aangezien ik een aantal keer haar boek en het verhaal erachter had gelezen, stond dit boek op mijn lijst om te lezen. Ik heb dit boek in één adem uitgelezen. Het is spannend en vanaf het begin pakt het verhaal. Je voelt de worsteling tussen het kiezen tussen twee kwaden. Maar ook de eenzame strijd die ze voert tegen haar verkrachter, zichzelf, haar lichaam, haar ouders, hulpverleners. vrienden, school en mannen. “Ik lig in bad en kijk naar de zeepbellen, die zich op het water en op mijn lichaam hebben geïnstalleerd. Ze glimmen in alle kleuren van de regenboog. Ze zien er zo lieflijk en vrolijk uit, maar schijn bedriegt. Ookal stralen ze nog zo mooi, zonder aankondiging knappen ze stuk”. Ik kon mij voor een deel inleven in de personages, want het is naar mijn idee onmogelijk om je voor te stellen wat Femke doormaakt. Knap hoe ze de personages beschrijft en je voelt de verschillende karakters. Het heftige vind ik, dat je door een ‘onbekende’man in een situatie terecht komt, waar je zelf geen enkele invloed of controle op hebt. Één onschuldige middag kan je leven totaal veranderen. De kaft geeft een duidelijk beeld van het verhaal en krijgt tijdens het lezen steeds meer betekenis. “ Boosheid overheerst opeens, geeft kracht, vechtlust. Dat zo’n heftige emotie nog uit mijn beschadigde, ondervoede, lichaam kan komen, verbaast me”. Ik ga zeker het vervolg lezen op dit boek met de titel (on) begrepen en ik hoop dat mijn vragen beantwoord worden, inclusief de vraag hoe ze de gebeurtenissen in haar leven heeft kunnen verwerken. Heeft ze dit met hulp of zonder hulp gedaan?Ik heb veel respect voor Femke, dat ze haar verhaal heeft opgeschreven en als je op haar site doorbreekdestilte kijkt, zie je dat ze nog meer doelen wilt bereiken, knap. Zeker een boek die ik aanraad om te lezen.

In dit autobiografische verhaal beschrijft Femke Ekelhof haar leven na een aanranding en verkachting. Dit overkomt haar als ze nog maar 12 jaar oud is. Het gebeurt dicht bij een plaats waar ze dacht dat ze veilig zou zijn. Het verandert haar voorgoed. Het verhaal leest als een thriller. De cover laat een gebeurtenis uit haar boek zien en behoeft daarom verder geen uitleg. Het is enorm knap van deze auteur om toch haar belevenissen op papier neer te zetten. Ze is tenslotte iemand waar niemand naar heeft willen luisteren, bij haar thuis niet, op school niet en bij de hulpverlening ook niet. Dan vind ik het heel bijzonder om deze stap te nemen. Niet alleen je verhaal opschrijven maar ook het boek uitgeven. Je durven blootgeven als het ware. Daardoor is het een beetje een rauwe schrijfstijl, maar dat is de persoonlijke toets die het ook weer heel zacht maakt. Na het lezen van dit gedeelte van haar verhaal (dit boek) heb ik de neiging om de link naar haar website naar de GGZ, huisartsen en personeel op scholen te sturen. Opdat het hun ogen opent. Vaak zijn ze te arrogant om iets onder ogen te kunnen zien. Zo overtuigd van zichzelf. Ik heb veel respect voor deze auteur! Wordt vervolgd... Blijft Femke voorgoed uit de handen van de mannen die haar hebben verkracht? Kan zij verder leven met de wonden van en de herinneringen aan deze vrouwonterende gebeurtenissen? In (On)begrepen, het vervolg op Gegrepen, kun je lezen hoe Femke van dag tot dag haar best doet te (over)leven.

Jezus... wat een boek, ik heb hem in een middag uitgelezen. Je weet dat mensen wel eens wat meemaken, maar als je dit leest dan verwacht je niet dat dit waar gebeurd is en dat de instanties hier zo slecht mee omgegaan zijn. Het is een goed boek met een stevig verhaal waarvan het jammer is dat dit waar gebeurt is. Ik hoop dat hulpinstanties hier lering uit trekken.

In tegenstelling tot waar ik bang voor was, triggers, heb ik je boek in één ademteug gelezen. Je hebt me gegrepen met je verhaal. Het is dat ik weet dat het waargebeurd is, maar anders zou ik denken dat het een fictief verhaal zou zijn, een steengoede thriller. Zo'n thriller die het zo goed maakt omdat de spanning om te snijden is. En er steeds weer vreselijke dingen gebeuren. In en in verdrietig is het dat het jouw verhaal is. JOUW verhaal.