Geheime kamers Een web van liefdes, verraad en vergelding

Brouwers is een woordkunstenaar, de propere versie van Dimitri Verhulst, zeg maar, maar al gauw krijg je als lezer (enfin, ik toch) genoeg van alle bloemrijke taal- en woordconstructies. Het hoofdpersonage is ronduit zielig en het verhaal kabbelt tergend langzaam voort. De filosofische en psychologische observaties zijn vaak treffend verwoord, maar nogmaals, ik stoorde me mateloos aan het ritme van deze roman... Ach, wie ben ik om zo'n literair genie af te breken natuurlijk? :-)

GEHEIME KAMERS. Jeroen Brouwers Maart 2020 Een prangend verhaal dat zich afspeelt ergens in de jaren negentig met vier hoofdspelers: de ik-figuur Jelmer, zijn vrouw Paula met hun zwaar mongoloïde dochter Hanneke en het bevriende echtpaar Nico en Daphne en hun zoontje Arne. Stuk voor stuk sterk geprofileerde personages, elk in zijn/haar specifieke biotoop: Jelmer, een ontgoochelde gerateerde leraar en de cynische Paula een huisarts die haar zwaar gehandicapte dochter uit haar bewustzijn heeft geschrapt, Nico de ambitieuze aanvankelijk uiterst succesvolle hoogleraar archeologie maar die zich zwaar vergaloppeert en tenslotte ten onder gaat, en tenslotte de nymfomane maar nog meer bejubelde klassieke zangeres. En daaromheen een beperkt aantal figuren die het spel vrolijk meespelen. De kreupele zangleraar Johann (dubbele N) belandt 25 jaar later geheid in de #MeToo sfeer. IK geef de hoofdrol in dit boek echter aan de jaren negentig van de vorige eeuw: hoogtepunt van het perfide postmodernisme: met zijn beleden einde van de grote verhalen en dat nu inderdaad alles moest kunnen. Het was gedeeltelijk mijn tijd, en we zagen hoe veel van mijn tijdgenoten te laat het desastreuze van die levenswijze inzagen. Maar in de aanloop naar het millennium waren wij zo overtuigd dat nu alles inderdaad kon. We maken, rondwarend door de vele geheime kamers van Brouwers, het cataclysme mee van die iets te enthousiaste zgn. progressiviteit. Leugen, bedrog, schijn, hypocrisie, angsten gekoppeld aan een mateloze (materiële) ambitie vieren hoogtij met alle bittere bijsmaken van dien. Onze vier hoofdpersonages weten er, uiteraard als het te laat is, alles van. Een beetje socioloog schrijft over die korte periode (jaren 90) een spraakmakend doctoraat, alleen vrees ik dat deze belovende historicus amper in de buurt komt van de inleving (herbeleving) waarin Brouwers ons meeneemt. Hoe fictie soms veel dichter op de werkelijkheid zit dan geleerde non fictie. Niet dat ik na lectuur met klare inzichten achterblijf, fout/juist, beter/slechter, zo hoort het/niet. Integendeel, nog meer vagen. Voor mij de beslissende kwaliteit van een boek: meer en vooral verfijnde vraagstelling. Kan ik weer even verder met gestoffeerd piekeren.

Brouwers brengt zijn hoofdpersonage op zo en manier tot leven dat sympathie en mededogen voor deze figuur bijna onvermijdelijk wordt. De opgebouwde latente spanning zorgt ervoor dat je weet dat er onvermijdelijk een drama gaat gebeuren. Een schitterend boek dat alle mogelijke invalshoeken van overspel, ontrouw en vervreemding toont.

Prachtige Brouwers, je wordt langzaam in het verhaal meegezogen..

Goed geschreven boek. Het bekende spel over de aantrekkingskracht tussen man en vrouw met als toevoeging de spanning die de aantrekkingskracht versterkt omdat het een verboden (gehuwden) vrucht betreft.

Jeroen Brouwers schrijft een boek en hij weet hoe dat moet.